Και ξαφνικά, όλοι μιλάνε για τον ΛΕΞ

Αυτή την εβδομάδα «ανακαλύψαμε» τον ΛΕΞ. Οπως την προπροηγούμενη είχαμε «ανακαλύψει» την τραπ μουσική. Σε καμιά από τις δύο περιπτώσεις οι λόγοι δεν ήταν αμιγώς «καλλιτεχνικοί». Δεν ακούσαμε δηλαδή ένα τραγούδι και χάσαμε τ’ αβγά και τα πασχάλια. Στην πρώτη περίπτωση ήταν οι πάνω από 20.000 θεατές που μαζεύτηκαν στο γήπεδο της Νέας Σμύρνης. Στη δεύτερη, ένα ψιλοπλάκωμα στα μουσικά βραβεία MAD, από αυτά που γίνονται κάθε τόσο στις συγκεκριμένες «συντροφιές». Αλλά άμα βλέπεις την Παπαρίζου να γίνεται μπουχός και ακούς την Τάμτα να φωνάζει «Οχι βία παιδιά», είναι άλλο το εφέ.

Πολλά τα εισαγωγικά στην παραπάνω παράγραφο κι ας αρχίσουμε να τα αποκωδικοποιούμε ένα – ένα μήπως και βγάλουμε άκρη. Πρώτα απ’ όλα δεν «ανακαλύψαμε» κάτι που ήταν κάπου χωμένο, κάπου κρυμμένο, κάπου περιθωριοποιημένο. Εκεί έξω ήταν και κυκλοφορούσε αβέρτα κουβέρτα. Για παράδειγμα, εδώ και πολύ καιρό, τα νέα κορίτσια του μόντελινγκ και της σόου μπιζ δεν κάνουν πλέον δεσμούς με μπασκετμπολίστες αλλά με τράπερ. Και τα – ιλουστρασιόν και διαδικτυακά – μέσα «κοινωνικού σχολιασμού» δεν ασχολούνται πια με κοιλιές τηλεπαρουσιαστών και χρυσά μπικίνι τηλεπαρουσιαστριών αλλά με τα τατουάζ των τράπερ. Οι είκοσι χιλιάδες (για άλλους είκοσι δύο, για άλλους είκοσι πέντε) που μαζεύτηκαν το βράδυ της Κυριακής στο γήπεδο του Πανιωνίου δεν περνούσαν απέξω, είδαν φως και μπήκαν. Ούτε οι δέκα χιλιάδες που είχαν τιγκάρει πριν από λίγα χρόνια το θέατρο Πέτρας σε συναυλία του θεσσαλονικιού καλλιτέχνη. Και το κοινό που, στη Νέα Σμύρνη, ήξερε απέξω τους δύσκολους και μακροσκελείς στίχους του ΛΕΞ (όπως μου το επιβεβαίωσε αυτόπτης μάρτυς) δεν τους έμαθε εκείνη τη στιγμή με επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος.

Πάμε τώρα στο πόσο καλλιτέχνες, μουσικοί ή στιχουργοί είναι οι τράπερς αφού μετά τους τσαμπουκάδες στα MAD, πολλοί είπαν ότι αυτό δεν είναι μουσική, αυτοί δεν είναι τραγουδιστές και μπλα μπλα μπλα. Ή, στην εξειδίκευσή του, άλλο ο ΛΕΞ που τραγουδάει για «Ταπεινούς και πεινασμένους» και άλλο αυτός που λέει «Θέλω κότερα, ελικόπτερα» ή άλλο η ραπ άλλο η τραπ. Οχι, δεν είναι άλλο. Ενα είναι αυτό το είδος της μουσικής και έχει καλύτερους και χειρότερους εκπροσώπους, καλύτερα και χειρότερα δείγματα γραφής. Ή μάλλον διαφορετικά. Και επειδή αποδεικνύεται περίτρανα ότι το κοινό στο οποίο απευθύνεται είναι πολύ μεγάλο, βρίσκουν ανταπόκριση και οι μεν και οι δε. Οπως ένα είναι το λαϊκό τραγούδι. Και σε αυτό υπάρχει και το «Εγώ δεν πάω Μέγαρο / θα μείνω με τον παίδαρο» του Καρβέλα και το «Πεπρωμένο» του Βασίλη Δημητρίου (στο οποίο, παρεμπιπτόντως, ο στίχος έλεγε αρχικά «…από παιδί στον ύπνο μου έβαζα φωτιές» και οι μεγάλες πυρκαγιές εκείνου του καλοκαιριού – του 1992 νομίζω – έκαναν τον Βασίλη να αλλάξει το «έβαζα» με «έβλεπα»).

Ποιος ξέρει ποιον

Το θέμα είναι ότι η «ανακάλυψη» του ΛΕΞ τροφοδότησε ένα, διαδικτυακό και επικοινωνιακό κυρίως, «φτούκα πρω». Ποιοι τον ήξεραν, ποιοι είπαν ότι τον ήξεραν ενώ δεν τον καλοήξεραν (για να αποσείσουν από πάνω τους το «ανάθεμα» στον μπούμερ), ποιοι δεν τον ήξεραν αλλά τον έμαθαν, ποιοι προσπάθησαν να τον «υιοθετήσουν».

Ψυχραιμία παιδιά – αν και καταλαβαίνω την αναστάτωση κάποιων. Εχουμε εδώ μαζική ανταπόκριση σε έναν καλλιτέχνη «ασκεπή». Που δεν εντάσσεται ούτε στο λαϊκοπόπ ούτε στο πολιτικό (δηλαδή κομματικό) τραγούδι. Και αυτό προκαλεί μεγάλη αμηχανία και στους μεν και στους δε που τώρα τον ανακάλυψαν και ήδη προσπαθούν να τον καπελώσουν. Και επειδή δεν το βλέπω να το καταφέρνουν, ας μπουν σε ένα διαστημόπλοιο μήπως και επιστρέψουν στην τροχιά της Γης από το Αλφα του Κενταύρου όπου βρίσκονται μην πω και από πριν τη χούντα. Θα εκπλαγούν όσο και η γηραιά κυρία στο «Goodbye Lenin». Διότι κανένας ΛΕΞ, δεν είναι ποτέ μπροστά από την εποχή του ή έξω από αυτήν. Απλά, όταν κάποιος σαν αυτόν είναι στην εποχή του, κάποιοι άλλοι έχουν μείνει πίσω. Αλλά δεν το ξέρουν.