Συναυλιακό καλοκαίρι {LF}από τα παλιά

Τρεις διαφορετικές ημέρες συναυλιών, τρεις headliners που θα μπορούσαν να ήταν άνετα τέσσερις, τρεις βραδιές που η αδρεναλίνη εκτοξεύτηκε στα ύψη για διαφορετικούς λόγους. Το εφετινό συναυλιακό καλοκαίρι παρουσιάζεται άκρως ενδιαφέρον, όχι μόνο για την παρουσία σημαντικών συγκροτημάτων και καλλιτεχνών που με τον έναν ή το άλλον τρόπο έχουν ντύσει τα όνειρά μας, αλλά και για το γεγονός ότι είναι το πρώτο… σωστό μετά το off, δύο ετών, λόγω του κορωνοϊού.

MUSE. Ξεκινώντας τη σειρά χρονικά, στις 29 Ιουνίου, οι Muse στο ΟΑΚΑ απέδειξαν τι σημαίνει να είσαι, όχι στα χαρτιά, αλλά στην ουσία σούπερ γκρουπ. Το Ντέβον της Νοτιοδυτικής Αγγλίας πρέπει να είναι ιδιαιτέρως υπερήφανο για τους Μάθιου Μπέλαμι (φωνητικά, κιθάρα, πιάνο), Κρίστοφερ Γούλστενχολμ (μπάσο, φωνητικά, πλήκτρα, κιθάρα, φυσαρμόνικα) και Ντόμινικ Χάουαρντ (ντραμς, συνθεσάιζερ). Οι οποίοι έκαναν επί σκηνής ό,τι ήταν δυνατόν για να πάρουν το ελληνικό κοινό με το μέρος τους, που δεν ήθελε και ιδιαίτερο σπρώξιμο για να τους ακολουθήσει. Ξεκίνησαν με κομμάτια από το νέο τους άλμπουμ (αναμένεται τον επόμενο μήνα) «Will of the People» φορώντας μάσκες που έφερναν στον νου κάτι από «Squid Game» και επί μιάμιση ώρα έβγαζαν από το συρτάρι τους τη μία επιτυχία μετά την άλλη. «Supermassive Black Hole», «Time is Running Out», «Plug in Baby», «Uprising», το κοινό βρισκόταν στα ουράνια και πριν καλά-καλά συνέλθει το ισοπέδωσαν με το «Knights of Cydonia». Ηταν τέτοιο το ξέσπασμα του κοινού, μου έμοιαζε με επίθεση του πυροβολικού. Χόρευε και χοροπηδούσε σαν να μην υπήρχε αύριο σε κάθε κομμάτι τους.

PET SHOP BOYS. Εως τώρα είναι το απόλυτο συναυλιακό σέξι πάρτι του καλοκαιριού, που έλαβε χώρα στις 30 Ιουνίου, στην πλατεία Νερού, στο πλαίσιο του Release Athens Festival 2022. Περισσότεροι από 15.000 θεατές αψήφησαν την υπερβολική ζέστη της ημέρας και τον κορωνοϊό, στριμώχθηκαν, αγκαλιάστηκαν, χόρεψαν, ίδρωσαν, ερωτεύτηκαν, φιλήθηκαν, αποσυμπιέστηκαν, με τα τραγούδια και τις μουσικές των Pet Shop Boys. Ανοιξαν το live με το «Suburbia» και σιγά-σιγά ξεδίπλωσαν μια πολύ καλή setlist, άλλωστε η περιοδεία τους έχει τίτλο «Dreamworld: The Greatest Hits Live». «Domino Dancing», «You Were Always on My Mind», «Heart», «It’s Alright», «West End Girls», «Being Boring», σε συνδυασμό με τη φωνή του Νιλ Τέναντ, τα εκκεντρικά κοστούμια στα οποία μας έχει συνηθίσει, το light show, ήταν όλα όσα έπρεπε να γίνουν για να μετατραπεί η καυτή βραδιά σε θερμική κόλαση.

ΛΙΑΜ ΓΚΑΛΑΧΕΡ. Το Σάββατο 2 Ιουλίου, επίσης στην πλατεία Νερού και στο πλαίσιο του Release, εμφανίστηκαν δύο καλλιτέχνες που εκφράζουν διαφορετικές γενιές και θα μπορούσε να είναι ο καθένας τους headliner σε φεστιβάλ: ο Λίαμ Γκάλαχερ των πρώην Oasis και ο Ιγκι Ποπ.

O ιδιόρρυθμος Λίαμ εμφανίστηκε ώριμος καλλιτεχνικά, φορώντας ένα μπουφάν παραλλαγής και γυαλιά ηλίου, σχετικά χύμα επί σκηνής, κατόρθωσε να ξεσηκώσει τους οπαδούς του. Καπνογόνα άναψαν, φανέλες της Μάντσεστερ Σίτι (είναι φανατικός οπαδός της) εμφανίστηκαν, κάποιος είχε τη φαεινή ιδέα να σηκώσει της μισητής αντιπάλου Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ για να λάβει την πληρωμένη απάντηση «Put that shit down». Μεταξύ άλλων ακούσαμε τα «Fuckin’ in the Bushes», «Hello», «Rock ‘n’ Roll Star», «Morning Glory», «Stand by Me», «Roll It Over», «Soul Love», «Cigarettes & Alcohol», «Wonderwall», «Champagne Supernova». Ενα πρόγραμμα που συνδύασε κομμάτια των Oasis αλλά και από τις σόλο δουλειές του. Εθιστική britpop, να μας ξανάρθει.

ΙΓΚΙ ΠΟΠ. Τέλος, η βραδιά έκλεισε με τον Ιγκι Ποπ. Στα 75 του χρόνια, μπορεί να μη βρίσκεται πλέον σε φουλ φόρμα, τόσο σωματικά/κινητικά όσο και φωνητικά (εμφανίστηκε ιδιαίτερα βραχνιασμένος, δείχνοντας να δυσκολεύεται να ανταποκριθεί σε κάποια διαστήματα, με τον ίδιο μάλιστα να απολογείται προς το τέλος του show), αλλά αυτό δεν φαίνεται να επηρέασε και πολλούς. Φρόντισε να ανατινάξει γρήγορα την ατμόσφαιρα ερμηνεύοντας από την αρχή κάποιες από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του: «I Wanna Be Your Dog», «Lust For Life», «The Passenger», ενώ στη συνέχεια επέλεξε κυρίως κλασικές δημιουργίες του παρελθόντος. Υπάρχει και μια άλλη ματιά στη βραδιά του Iggy. O ημίγυμνος ρυτιδιασμένος σταρ ήταν στιγμές που έμοιαζε σαν να ήθελε να γκρεμίσει το είδωλό του. Αυτό που έχει στήσει όλα αυτά τα χρόνια, αυτό που έκανε ώστε δεκάδες γενιές καλλιτεχνών να πατήσουν στα βήματά του, θέλησε τουλάχιστον στην πλατεία Νερού να το ανατρέψει. Να μας βάλει να σκεφτούμε ότι ναι μεν το rock n roll δεν πεθαίνει, αλλά οι ηγήτορές του πρέπει κάποτε να ξαποστάσουν.