Κίνδυνος όσοιξεχνούν το ’15

Η επιστροφή των αναμνήσεων για τα γεγονότα του 2015 προκαλεί θλίψη. Για δύο, κυρίως, λόγους. Ο πρώτος, σε σημασία, είναι ότι τίποτε δεν μπορεί να μας αποζημιώσει για όσα χάσαμε τότε. Τέτοιες ημέρες είχα εκτιμήσει ότι το άμεσο κόστος μπορεί να υπολογιστεί σε τουλάχιστον 80 δισεκατομμύρια. Τόσα είπε αργότερα και η Τράπεζα της Ελλάδος. Ο επικεφαλής του οργανισμού που παρακολούθησε την τρίτη και πιο «αιματηρή» διάσωση της χώρας, ο Κλάους Ρέγκλινγκ, αναφέρθηκε σε ποσό που ξεπερνά τα 100 δισεκατομμύρια, κατ’ ελάχιστον. Αν το ξαναμετρούσαμε, πιστεύω ότι είναι πολύ μεγαλύτερο από 200 δισ. Μια ολόκληρη – και καλή – χρονιά δουλειάς όλων μας.

Ο δεύτερος σπουδαίος λόγος είναι πολιτικός. Η τότε κυβερνητική πλειοψηφία και σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση δεν έχει κάνει, από τότε μέχρι σήμερα, καμία απολύτως δική της διάγνωση. Ούτε έχει διατυπώσει δημοσίως την αυτοκριτική της. Ούτε καν συζήτησαν μεταξύ τους τα όσα συνέβησαν τότε, όπως θα μπορούσαν να έχουν κάνει στο πρόσφατο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Παρόμοιο κρυφτούλι με την πραγματικότητα δείχνει πολλά: ούτε «αριστερό» είναι ούτε υπεύθυνο. Ακόμη χειρότερα, σχεδόν όλα τα στελέχη του κόμματος ισχυρίζονται πως όλα τα έκαναν σωστά, πως δεν έκαναν κανένα λάθος και πως, τελικά, φταίνε οι άλλοι: οι τράπεζες, οι Ευρωπαίοι και προφανώς η… Δεξιά!

Ο συνδυασμός των δύο αυτών λόγων λέει πολλά για το εκλογικό δίλημμα που σε λίγο καιρό θα χρειαστεί να απαντήσουν οι πολίτες. Αναρωτιέμαι: οι ψηφοφόροι που εμφανίζονται να εμπιστεύονται την αξιωματική αντιπολίτευση δεν φοβούνται την επανάληψη παρόμοιων λαθών; Ούτε τις τραγικές επιπτώσεις που πάντα ακολουθούν; Εχουν «συγχωρέσει» το τρίτο μνημόνιο, την ύφεση, την ανεργία, το πάγωμα αμοιβών και συντάξεων, τους φόρους και την πρόσθετη υπερχρέωση;

Ας δεχτώ ως πρόχειρη εξήγηση πως ένα μέρος των πολιτών δεν θέλει να ψηφίσει «ποτέ Δεξιά» γιατί «ανήκουν» σε άλλον «πολιτικό χώρο». Αν όμως έλκονται από τις υποσχέσεις που σκορπά ο κ. Τσίπρας; Αν πράγματι πιστεύουν ότι μπορεί, μόνος αυτός μεταξύ όλων των πολιτικών Ευρώπης και Αμερικής και όλου του κόσμου γνωρίζει πώς να κάνει το κράτος μας, το ελληνικό, να πάρει πάνω του τις δυσμενέστατες επιπτώσεις στη ζωή των πολιτών από τις κρίσεις (μεταπανδημική, ενεργειακή κ.λπ.); Προφανώς οι ψηφοφόροι είναι πολύ εξυπνότεροι από τόσο και δεν πιστεύουν παρόμοιες τρέλες.

Εμφανίστηκε όμως να το συζητεί στα σοβαρά ο Νίκος Ανδρουλάκης. Ξαφνικά, θέλει «να φύγει ο Μητσοτάκης εδώ και τώρα». Κατανοώ ότι προτιμά να αποταμιεύσει το συντομότερο τη (σημαντική) δημοσκοπική εύνοια, να εισέλθει ο ίδιος στη Βουλή και να δείξει ότι υπάρχει ρόλος για έναν κάποιον τρίτο πόλο. Για να το επιτύχει αυτό, άθελά του προφανώς, ο νέος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ κατέληξε να διαγράφει ένα από τα σπουδαιότερα κεφάλαια της ιστορίας του πολιτικού του χώρου. Δηλαδή τη συμμετοχή του ιστορικού ΠΑΣΟΚ, χωρίς κομματικές παρωπίδες, στη διάσωση της χώρας, τη δημοσιονομική ανασυγκρότηση αλλά και την αντίθεσή του στον πολιτικό τυχοδιωκτισμό. Κρίμα!

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και βουλευτής