Αντίπαλοι

Ολα τα λεφτά. Σε χθεσινή συνέντευξή του, ο Τσίπρας με το σοβαρό ύφος που παίρνει όταν μιλάει για σοβαρά πράγματα, εύχεται «καλή επιτυχία» στον Μελανσόν που «θα είναι πλέον η επίσημη αξιωματική αντιπολίτευση στη Γαλλία». (Euractiv, 27/6).

Μόνο που:

* Στη Γαλλία δεν υπάρχει «αξιωματική αντιπολίτευση» ούτε επίσημη, ούτε ανεπίσημη. Δεν υπάρχει ως θεσμός ούτε καν ως ιδέα.

* Αν υπήρχε, δεν θα ήταν το κόμμα του Μελανσόν, διότι εκείνο είναι τρίτη κοινοβουλευτική δύναμη. Δεύτερη είναι η Λεπέν.

* Αλλά ακόμη και αν ήταν δεύτερη δύναμη, ακόμη κι αν υπήρχε αξιωματική αντιπολίτευση, ο Μελανσόν δεν θα ήταν αρχηγός της, διότι δεν είναι βουλευτής.

Οι ευχές πάντως καλοδεχούμενες.

Πάμε στα δικά μας. Αν έχω καταλάβει καλά, ο Μητσοτάκης απειλεί να κάνει εκλογές επειδή τον εκνευρίζει η αντιπολίτευση.

Κι αν κατάλαβα καλύτερα, ο Τσίπρας επιθυμεί εκλογές επειδή τον τσαντίζει ο Μητσοτάκης.

Με άλλα λόγια, πρέπει να έχουμε τους μοναδικούς πολιτικούς στον κόσμο που κάνουν εκλογές όχι επειδή θέλουν να τις κερδίσουν αλλά επειδή έχουν πάρει ανάποδες με τον αντίπαλο.

Παράξενο αλλά πρωτότυπο.

Και τουλάχιστον ο Μητσοτάκης, ως Πρωθυπουργός αλλά και φαβορί, κάπως το ελέγχει. Είναι πιο ψύχραιμος. Δεν χρεώνει στον Τσίπρα άλλα από τα ευλόγως χρωστούμενα.

Απλώς υποθέτω ότι (σε γενικές γραμμές) τον θεωρεί ασόβαρο κουβενταδόρο κι όχι ισότιμο κι αξιόλογο συνομιλητή.

Αυτό προφανώς τσαντίζει τον Τσίπρα, ο οποίος πιστεύει ότι έχει το μπόι του Μητσοτάκη, αν δεν είναι και καλύτερος.

Τότε γιατί υστερεί; Πάντα κατά την άποψή του, η υστέρηση οφείλεται όχι στον ίδιο αλλά στην ανισότιμη και άδικη μεταχείριση που του επιφυλάσσει ένα «σύστημα» ή μια «ελίτ» που δραστηριοποιείται υπέρ του Μητσοτάκη.

Στον Τύπο, στη Δικαιοσύνη, στους «αρμούς της εξουσίας», στην άτιμη κοινωνία τελικά. Συνεπώς δεν είναι χειρότερος. Είναι αδικημένος.

Πόσες φορές έχω ακούσει τους φίλους του να αναφωνούν «τι θα λέγατε αν αυτά τα έκανε ο Τσίπρας;».

Προφανώς τα ίδια θα λέγαμε. Απλώς κανείς λογικός άνθρωπος δεν διανοείται να χρεώσει στον Μητσοτάκη τον Ερντογάν, την ακρίβεια, τον πόλεμο στην Ουκρανία, τον κορωνοϊό, τον καιρό και τον χιμπαντζή στο Αττικό Ζωολογικό Πάρκο.

Από την άλλη, ο Μητσοτάκης τον αντιμετωπίζει λίγο «για τα μπάζα». Κι εδώ έχει δίκιο ο Τσίπρας να αισθάνεται υποτιμημένος.

Καλώς ή κακώς, τους αντιπάλους μας δεν τους επιλέγουμε με βιογραφικό, ούτε τους περνάμε από εξετάσεις αριστείας αν ξέρουν το γαλλικό πολιτικό σύστημα. Τους έχουμε.

Και θα τους έχουμε έως ότου αποφασίσει διαφορετικά ο ελληνικός λαός στις εκλογές. Για όποιον λόγο κι αν γίνουν.