ΗχοΔύναμα

Μότσαρτ, Βόριτσεκ, Σούμπερτ: Χέρμπερτ Μπλόμστεντ, Ορχήστρα Γκεβαντχάουζ της Λειψίας, Accentus, Deutsche Grammophone, 2 CD

Ο μεγαλύτερος, με τη διττή έννοια του όρου, μαέστρος της εποχής μας, συνεχίζει να εκπλήσσει. Μεγαλύτερος καθώς ήδη βρίσκεται στο 95ο έτος της ηλικίας του και όμως συνεχίζει να δημιουργεί. Αλλά και μεγαλύτερος καθώς καθετί που βγαίνει από τα χέρια του, ειδικά τα τελευταία (πάρα πολλά πλέον) χρόνια, είναι σαφώς προορισμένο για να μείνει σε μία ειδική θέση στην ιστορία της δισκογραφίας.

Η αλήθεια είναι ότι το φαινόμενο των αρχιμουσικών μεγάλης ηλικίας που παρήγαγαν ακμαίοι δεν ήταν σπάνιο σε παλιότερες εποχές: ο Βάλτερ, ο Κλέμπερερ, ο Τοσκανίνι, ήταν τέτοια παραδείγματα. Ομως ο Μπλόμστεντ έχει τέσσερα σημαντικά πλεονεκτήματα: πρώτον, μία ζωτικότητα που δεν τη συναντά κανείς εύκολα ούτε ανάμεσα στα ούτως ή άλλως σπάνια αυτά ανάλογα και που πραγματικά μοιάζει να μη συνάδει με την ηλικία του. Δεύτερον, ότι ως έναν βαθμό ανοίγει, σε αυτή την ηλικία, το ρεπερτόριό του, όπως συμβαίνει εδώ με τη Συμφωνία του Βόριτσεκ, ο οποίος γεννήθηκε τη χρονιά που πέθανε ο Μότσαρτ, ή, όπως συνέβη πολύ πρόσφατα, με την ολοκλήρωση του πρώτου τού κύκλου Μπραμς στην ΡΕΝΤΑΤΟΝΕ. Τρίτον, ότι εκ των πραγμάτων έχει το «όπλο» μιας εποχής που οι ηχογραφήσεις έχουν προοδεύσει ασύλληπτα σε σχέση με εκείνες που έκαναν οι προαναφερθέντες θρύλοι της μουσικής. Τέταρτον, ότι έχει τολμήσει ουσιώδεις ερμηνευτικές αναθεωρήσεις στις προσεγγίσεις του. Και αυτό τους προσδίδει επιπλέον προστιθέμενη αξία. Επιπλέον, ο Μπλόμστεντ έχει επικεντρώσει τη δουλειά του κυρίως στη Λειψία, στην Γκεβαντχάουζ, την ορχήστρα με την οποία συνδέθηκε τόσο στενά, όπως και με τη Δρέσδη, εδώ και πολλές δεκαετίες και που τώρα βρίσκεται εκεί πραγματικά σαν στο σπίτι του – ουσιαστικά στο σπίτι του. Οι μουσικοί της τον λατρεύουν και αυτό το ακούς ανά πάσα στιγμή στον τρόπο που ανταποκρίνονται στον μαέστρο τους.

Οι ρυθμοί με τους οποίους παράγεται ηχογραφημένο υλικό από τον Μπλόμστεντ το τελευταίο διάστημα είναι εντυπωσιακοί, όχι για μαέστρο της ηλικίας του, αλλά για οποιονδήποτε. Και αν κάνει κανείς τον κόπο και ρίξει μια ματιά στα προγράμματα των συναυλιών του των τελευταίων λίγων ετών, μπορεί εύλογα να υποθέσει ότι ακόμα κι αν όλα αυτά σύντομα τελικά σταματήσουν – χωρίς πάντως να υπάρχει κάποια ένδειξη προς στιγμήν γι’ αυτό – λογικά ένας μεγάλος πλούτος υλικού πρέπει να έχει ήδη σωρευθεί σε ήδη υπάρχουσες ηχογραφήσεις που δεν έχουν ακόμα δει το φως της δημοσιότητας, στη Λειψία, στη Βαμβέργη και αλλού.

Εν προκειμένω πάντως, ειδικά η επιστροφή του Μπλόμστεντ στον Σούμπερτ, έχει τεράστιο ενδιαφέρον: είναι ένας συνθέτης με τον οποίο έγραψε ιστορία ηχογραφώντας στην πάλαι ποτέ Ανατολική Γερμανία, παράλληλα με τον κορυφαίο κύκλο του στις συμφωνίες του Μπετόβεν, επίσης για την Berlin Classics – Μότσαρτ και Μπρούκνερ επίσης ηχογράφησε εκεί, λίγο καιρό μετά, αλλά για την Ιαπωνική DENON. Αυτοί υπήρξαν έκτοτε κύκλοι αναφοράς στην ιστορία της δισκογραφίας, όπως ασφαλώς θα είναι στιγμές αναφοράς και όλα όσα σήμερα παράγει, εν μέσω πλήρους ωριμότητας, μα και εκπληκτικής ζωτικότητας, καθαρής και, κυρίως, ελεύθερης, χωρίς περιορισμούς, σκέψης.