Η «προχώ» φίλη μου

Η «προχώ» φίλη μου

Η καλή φίλη έκλεισε πριν από λίγες εβδομάδες τα 50 της χρόνια. Μια γυναίκα δυναμική, πετυχημένη στη δουλειά της, οικονομικά ανεξάρτητη, με μια καλή προσωπική ζωή, μεγαλώνει τα δύο της παιδιά, εφηβάκια σήμερα, ουσιαστικά μόνη της. Αριστες οι σχέσεις με τον πρώην σύζυγό της που, ως πιο αλτέρνατιβ και πιο «του καλλιτεχνικού», δεν έχει ούτε τη δυνατότητα αλλά, νομίζω, ούτε και τη διάθεση να συνεισφέρει περισσότερα στο μεγάλωμά τους. Ολα καλά πάντως.

Η φίλη είναι μια γυναίκα με προχωρημένες αντιλήψεις, χωρίς ταμπού και προκαταλήψεις, χαρακτηριστικό δείγμα της μεταπολιτευτικής γενιάς. Εζησε, που λέμε, τη ζωούλα της. Και απολύτως εξοικειωμένη με την ομοφυλοφιλία. Αλλωστε ο μικρότερος αδελφός της, με τον οποίον, από παιδιά, ήταν πολύ συνδεδεμένοι είναι, ανοιχτά πλέον, γκέι. Οπως και οι περισσότεροι φίλοι της σήμερα. Μιλάμε δηλαδή για μία γυναίκα όχι μόνο με απόλυτη ανοχή στη διαφορετικότητα αλλά και με έργο – και συμβολικό αλλά και πραγματικό λόγω της δουλειάς της – για τη στήριξη και τη συμπερίληψή της.

Από τότε που τα παιδιά ήταν πιτσιρίκια, η ημέρα του Athens Pride ήταν ένα είδος «οικογενειακής γιορτής». Εννοώ ότι η γυναίκα είχε μιλήσει ανοιχτά στα παιδιά της για την ελευθερία επιλογής ερωτικού συντρόφου από πολύ νωρίς (θυμάμαι τον γιο της, γύρω στα οκτώ του χρόνια, να ρωτά μια φίλη της μαμάς του που δεν την έβλεπε με «επίσημο» σύντροφο μήπως ο δικός της άντρας είναι γυναίκα) και, για να μη μένει στη θεωρία, πήγαιναν μαζί στο Pride όπου συναντούσαν και τον πρώην σύζυγό της. Για να περάσουν στα παιδιά το μήνυμα της καθολικής αποδοχής όπως έλεγε.

Περηφάνια και προκατάληψη

Φέτος δεν πήγε. Δεν είχε κέφια. Αλλωστε τα παιδιά είναι, πλέον, σε ηλικία που μπορούν να πάνε και μόνα τους αν θέλουν. Κι όπως μου τα έλεγε αυτά, ανάμεσα σε έναν καφέ και δύο τσιγάρα, το πήρε το ποτάμι. Απ’ όσo έχει καταλάβει η ίδια και απ’ όσα της είπε με μισόλογα ο ίδιος, στον γιο της αρέσουν τα αγόρια. Δεν ήταν κάτι που της προκαλούσε θυμό ούτε ακριβώς στεναχώρια. Ενα βαθύ προβληματισμό μόνο. Αλλά ακόμη κι αυτό μου προξένησε εντύπωση. «Μα πώς είναι δυνατόν;» τη ρώτησα. «Εσύ; Που είσαι τόσο εξοικειωμένη; Με τον αδελφό σου, με τόσους φίλους σου; Εσύ που συμβούλευες πάντα άλλους γονείς, ότι πρέπει να στηρίξουν τα παιδιά τους σε αυτήν τους την επιλογή;».

«Μα ακριβώς γι’ αυτό» μου απάντησε. «Γιατί πρέπει να στηρίξω το παιδί μου για το αυτονόητο. Για το δικαίωμά του στον έρωτα, το δικαίωμά του στην ίδια τη ζωή. Να ξανακάνω αυτό που έκανα για τον αδελφό μου όταν τον πήρα υπό την προστασία μου από τότε που ήταν στο σχολείο και οι συμμαθητές του τον πρόγκαραν για τη θηλυπρεπή του συμπεριφορά». Της υπενθύμισα πόσο έχουν αλλάξει οι νοοτροπίες τα τελευταία χρόνια. «Νομίζεις» μου απάντησε. «Εχουν αλλάξει στον δικό μας κύκλο. Υπάρχει μεγάλη προκατάληψη ακόμη. Και τη βιώνουν ακόμη και οι φίλοι μας, αυτοί που νομίζουμε ότι είναι μια χαρά μετά το outing που έκαναν. Είμαι περήφανη που το παιδί μου φαίνεται πρόθυμο, έτοιμο να μου μιλήσει για τη σεξουαλικότητά του, ανησυχώ όμως για την προκατάληψη που θα αντιμετωπίσει εκεί έξω». Μου είπε κι άλλα. Μου εκμυστηρεύθηκε ιστορίες για τον αδελφό της που δεν τις ήξερα. Μου μίλησε για τις προσβολές συγγενών που κατάπιναν οι δικοί της γονείς προκειμένου να στηρίξουν κι αυτοί το παιδί τους. …Αυτές τις «καινούργιες» μάνες που υποστηρίζουν το δικαίωμα των παιδιών τους στην περηφάνια αλλά, συγχρόνως, αναγνωρίζουν την προκατάληψη που κυκλοφορεί εκεί έξω σκεφτόμουν με αφορμή το Pride.