Χειραψία{CR}

Aς φανταστούμε ένα «εναλλακτικό γεγονός», σαν κι αυτά που άρεσαν στο επιτελείο του Τραμπ. Αντί να εκτοξεύει κάθε μέρα μια απειλή κατά της Ελλάδας, να κατηγορεί τους Ευρωπαίους ότι δεν αναγνωρίζουν το μέγεθος της προσωπικότητάς του και να μεγαλοπιάνεται με τη Ρωσία, ο τούρκος πρόεδρος αποφασίζει να συμπεριφερθεί ως υπεύθυνος ηγέτης μιας χώρας – μέλους του ΝΑΤΟ. Εγκαταλείπει έτσι τις αντιρρήσεις του στην αίτηση της Σουηδίας και της Φινλανδίας να ενταχθούν στη Συμμαχία. Προχωρεί κι αυτός στην εφαρμογή των κυρώσεων που έχει αποφασίσει όλος ο πολιτισμένος κόσμος κατά της Μόσχας. Και κλείνει τον εναέριο χώρο της Τουρκίας στον Σεργκέι Λαβρόφ, όπως έκαναν νωρίτερα η Βουλγαρία, η Βόρεια Μακεδονία και το Μαυροβούνιο.

Τέτοια πράγματα συμβαίνουν όμως μόνο σε ένα παράλληλο σύμπαν. Στο δικό μας, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο κυνική. O ρώσος υπουργός Εξωτερικών, λοιπόν, μάλλον δεν θα πάθει Covid όπως η γερμανίδα ομόλογός του (κι ας έχει θεωρητικά κάνει ένα πολύ χειρότερο εμβόλιο) και θα προσγειωθεί σήμερα στην Αγκυρα για να συζητήσει δύο θέματα. Το ένα είναι το τουρκικό σχέδιο για την απελευθέρωση των ουκρανικών σιτηρών. Οι Τούρκοι λένε ότι ήδη από την αρχή του πολέμου έχουν απαγορεύσει τη δίοδο πολεμικών πλοίων από τα Στενά (όπως προβλέπει η Συνθήκη του Μοντρέ) και άρα μπορούν να εγγυηθούν την ασφαλή μεταφορά των σιτηρών. Ολοι γνωρίζουν βέβαια ότι ρωσικά εμπορικά πλοία (που δεν απαγορεύονται από τη Συνθήκη) πηγαινοέρχονται εδώ και μήνες χωρίς κανέναν έλεγχο μεταξύ της Σεβαστούπολης και του Νοβοροσίσκ, στη Μαύρη Θάλασσα, και της ναυτικής βάσης Ταρτούς, στη Συρία.

Τι κουβαλάνε; Σιτάρι προς τη Συρία και στρατιωτικό υλικό προς την Ουκρανία. Οπως επισήμανε μάλιστα πρόσφατα στην ιστοσελίδα του Middle East Institute ο ειδικός επί των θαλασσίων μεταφορών Γιορούκ Ισίκ, «μεγάλες ποσότητες κλεμμένων εμπορευμάτων καταλήγουν στην Τουρκία. Κι ένα μέρος τους μεταφέρεται ανεξήγητα από τη συριακή κυβερνητική εταιρεία Syriamar».

Σε αυτό το κλίμα προετοιμάζονται και οι τουρκικές επιχειρήσεις στη Βόρεια Συρία, για τις οποίες ο Ερντογάν θα χρειαστεί το πράσινο φως είτε από τις Ηνωμένες Πολιτείες είτε από τη Ρωσία. Οι πρώτες δύσκολα θα του το δώσουν. Η δεύτερη, που δεν θέλει να υπονομεύσει ούτε τις ισορροπίες που έχει πετύχει με τη Δαμασκό και την Τεχεράνη ούτε τις προσπάθειές της να απομακρύνει τους Κούρδους από τις ΗΠΑ, θα του αντιπροτείνει να αναλάβει εκείνη με τα ελικόπτερά της την περιοχή που τον ενδιαφέρει. Κι έτσι θα μείνουν όλοι ευχαριστημένοι – εκτός από την Ουάσιγκτον, που θα δει να περιορίζεται ακόμη περισσότερο η ζώνη επιρροής της.

Η χειραψία του Τσαβούσογλου με τον Λαβρόφ θα είναι σήμερα θερμή. Οι δύο υπουργοί μιλούν την ίδια γλώσσα. Και ασφαλώς διαφωνούν με την ευχή του Κυριάκου Μητσοτάκη να αποτραπεί το μοντέλο των αυταρχικών ηγετών που καταπατούν με οποιοδήποτε πρόσχημα τα σύνορα των γειτόνων τους.