Ευφάνταστη και βαθιά προσωπική

να παιχνίδι τόπων και σκηνικών, ανθρώπων και ρόλων, προσώπων και προσωπείων, έργων και ταινιών, έρωτα και πάθους: Ενα ατέλειωτο παιχνίδι ζωής και τέχνης ξεδιπλώνεται στη σκηνή Δ της Πειραιώς 260 όπου ο Γιάννης Χουβαρδάς παρουσιάζει την «Αλλη πλευρά της καταιγίδας». Ανάμεσα στον Σαίξπηρ και τον Ορσον Γουέλς, ανάμεσα στο θέατρο και τον κινηματογράφο, την «Καταιγίδα» και την «Αλλη πλευρά του ανέμου», ο Γιάννης Χουβαρδάς στήνει μια γέφυρα. Από εκεί γεννιέται αυτό το καινούργιο, δικό του σύμπαν, όπου το νησί του Πρόσπερο είναι το μαγικό αλλά και ξεχασμένο κινηματογραφικό στούντιο και όπου οι σαιξπηρικοί ήρωες είναι ρόλοι που παραπέμπουν σε σταρ του Χόλιγουντ – Ρίτα Χέιγουορθ, Χάμφρεϊ Μπόγκαρ, Χοντρός-Λιγνός, Φρεντ Αστέρ – Τζίντζερ Ρότζερς και πόσοι ακόμα.

Οσο δύσκολο μοιάζει να περιγράψει κανείς το πρωτότυπο εγχείρημα του σκηνοθέτη και το κείμενό του – με τη συνεργασία της Ερις Κύργια – άλλο τόσο «εύκολα» το θέαμα παρασύρει στο ταξίδι του τον θεατή: Κύματα και χαμένες ψυχές, ξεπεσμένοι σταρ και ερωτευμένοι νέοι, η παράσταση γεννά εικόνες καθώς κάτω και πίσω από τις λέξεις ρέει εν αφθονία η αναζήτηση μιας αθωότητας – μιας αθωότητας και μια συγκίνησης που συνυπάρχει με την ανάγκη μιας δικαίωσης του καλλιτέχνη. Η δημιουργία, ο έρωτας, η προδοσία, η φιλία, η οικογένεια, όλοι κι όλα είναι εκεί.

Η ευφάνταστη και εξαιρετικά απαιτητική ιδέα του Γιάννη Χουβαρδά απέκτησε σάρκα και οστά μέσα από το πολυσύνθετο σκηνικό της Εύας Μανιδάκη που εκμεταλλεύτηκε το πλάτος και το βάθος της σκηνής Δ στην Πειραιώς 260 – με κάμερες, ράγες, αλλά και καμαρίνια με καθρέφτες και λαμπιόνια… Υπηρετήθηκε από τα κοστούμια της Ιωάννας Τσάμη, ενώ βρήκε τις αναπνοές του στη χορογραφική συμβολή του Φωκά Ευαγγελινού. Ντυμένος με χρυσό πουκάμισο και καθισμένος στο πιάνο καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης ο Θοδωρής Οικονόμου έπαιξε τις μουσικές του, συμμετέχοντας ενεργά στην ατμόσφαιρα του έργου. Εκπληξη η επί σκηνής ψιλόλιγνη φιγούρα του Αχιλλέα Χαρίτου στον ρόλο της ζωής του, αυτόν του μακιγιέρ.

ΟΙ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ. Οι ηθοποιοί, υψηλών προδιαγραφών, κλήθηκαν να υπηρετήσουν τις εξίσου υψηλές απαιτήσεις του έργου, των ρόλων και των μεταμφιέσεών τους και τα κατάφεραν όλοι – μηδενός εξαιρουμένου, με επικεφαλής τον Αλέξανδρο Μυλωνά στον ρόλο του Πρόσπερο/Ορσον Γουέλς και τον μοναδικό Γιάννη Βογιατζή/ένας ηλικιωμένος κύριος. Και όχι μόνον: Εκτωρ Λυγίζος, Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, Αρης Μπαλής, Αλκηστις Πουλοπούλου, Δημήτρης Παπανικολάου, Χάρης Φραγκούλης, Δημήτρης Πιατάς, Δημήτρης Πασσάς σε εξαιρετικές στιγμές.

Το προσωπικό στοιχείο, η προσωπική σφραγίδα του δημιουργού πάνω στο έργο του αποτελεί ίσως το μέγιστο επίτευγμα. Γιατί απαιτεί ένα εσωτερικό θάρρος και μια τόλμη, όπως επίσης και μια ειλικρινή διάθεση να σταθεί απέναντι από τον καθρέφτη και να κοιτάξει τον εαυτό του. Η πορεία του καλλιτέχνη, η εξέλιξή του, δεν μπορεί παρά να στοχεύει εκεί: Στην αποδοχή του «εγώ» που καταφέρνει να σταθεί  γυμνό απέναντι στο κοινό, να αποκαλυφθεί. Μια διαδικασία αφαίρεσης, ένα καταστάλαγμα προς μια νέα κατεύθυνση. Σαν να έκλεισε έναν ακόμα κύκλο ο Γιάννης Χουβαρδάς και να άνοιξε τον επόμενο.