Ο Covid δεν είναι πλάκα

Ο Covid δεν είναι πλάκα

Η αλήθεια είναι ότι με επισκέφθηκε εντελώς… απρόσκλητος. Χωρίς προειδοποίηση, χωρίς κάποια αναγγελία, ήρθε με τη λογική και την τακτική, του «είδα φως κι ανέβηκα». Στην αρχή, έκανε γνωστή την παρουσία του ως μια ενόχληση στον λαιμό, μια μικρή «φαγούρα» που συνήθως συνοδεύεται με ξερόβηχα, από αυτούς που κάποτε αποτελούσαν την αφορμή να μας το κοπανάει συνέχεια η μάνα μας – «σ’ τα ‘λεγα εγώ, ζακέτα να βάλεις, δεν έβαλες».

Επειτα, σε λιγότερο από 12 ώρες από την άφιξή του, ήρθε η καταιγίδα. Πυρετός, έντονος βήχας, πονοκέφαλος της κατηγορίας «ασώματος η κεφαλή», και εξάντληση. Σοβαρή εξάντληση. Να είσαι κουλουριασμένος στο κρεβάτι, και να μην έχεις αντοχές να περπατήσεις πέντε βήματα. Ούτε για τουαλέτα που λέει ο λόγος.

Το τεστ, απλώς διέλυσε τις αμφιβολίες – δύο γραμμές στο πλακίδιο, τόσο έντονες…

Κι ύστερα ήρθε η φάση του φόβου. Πώς θα εξελιχθεί όλο αυτό; Που δεν είναι «συνάχι», δεν είναι «μια μικρή γριπούλα, καημένε», «ένας γνωστός μου, το πέρασε όρθιος, σαν να μην τρέχει τίποτε». Με το οξύμετρο συνεχώς στον δείκτη του δεξιού χεριού για τη μέτρηση του κορεσμού σε οξυγόνο, και με τη σκέψη τι θα γίνει με τα νοσοκομεία, αν στραβώσει το πράγμα. Σενάρια επί σεναρίων, και η ζωή σου να περνάει ταινία μπρος στα μάτια σου, κάθε τρεις και λίγο.

Το ευτύχημα είναι ότι δεν «στράβωσε». Πέρασε. Ξαφνικά, έφυγε, όπως ήρθε. Απροειδοποίητα, μια ωραία μέρα, χάθηκαν τα συμπτώματα – έπεσε ο πυρετός, σταμάτησε ο πονοκέφαλος, περιορίστηκε η καταρροή και ο βήχας. Κι έμεινε, για λίγο ακόμη (ελπίζω) η εξάντληση. Η ατονία, η εύκολη κόπωση. Και η οργή. Για τους «ψεκασμένους» που δεν εμβολιάστηκαν, για τους «αρνητές», για τους ανεύθυνους που ασθενείς όντες δεν τηρούν τα προβλεπόμενα μέτρα.

Επιμύθιο: αδέρφια δεν είναι πλάκα ο Covid. Καθόλου πλάκα. Μην ξεγελιέστε, και μη σας παγιδεύουν οι ανοησίες που διακινούν οι βλάκες. Ο διάολος αυτός, είναι εδώ και μας απειλεί, όλους…

«Τσα, είμαι κι εγώ εδώ…»

Ατέλειωτες ώρες στο κρεβάτι, ατέλειωτες ώρες τηλεόραση. Και ειδήσεις. Ας είναι καλά το Mega. Με τα δελτία του, και τις εκπομπές του. Που μου έδωσαν την ευκαιρία να είμαι κοντά στην επικαιρότητα, χωρίς να είμαι εκεί.

Και γιατί να το κρύψω, ζήλεψα κιόλας. Που ήμουν εκτός μάχης, όταν γύρω εξελίσσονταν τόσα και τόσα πράγματα, της απολύτου αρμοδιότητάς μου.

Μίλησε ας πούμε στο κατάμεστο Μέγαρο Μουσικής ο Κώστας Καραμανλής, ο ανιψιός του πραγματικού. Και εγώ δεν ήμουν εκεί. Να περιηγηθώ στην αίθουσα και να δω όλες αυτές τις χαμένες (στο Διάστημα) φάτσες που τον συνόδευαν στην 5ετή διακυβέρνηση της χώρας (2004-2009), και την οδήγησαν, εκείνου ηγουμένου, στα βράχια. Οταν την κάρφωσαν με τόση δύναμη, που 13 χρόνια τώρα, και έπειτα από τόσους κόπους και θυσίες του κόσμου, είναι αδύνατον να αποκολληθεί. Αυτός λοιπόν, ο Καραμανλής, μάζεψε τους οπαδούς του, τους έκανε μια ανάλυση επιπέδου μαθητή του Δημοτικού για την εξωτερική πολιτική, τον καταχειροκρότησαν οι χάννοι από κάτω, αλλά ουδείς σκέφτηκε να τον ρωτήσει: ρε αρχηγέ, μια κουβέντα θα μας πεις, για το πώς χρεοκόπησες τη χώρα;

Ουδείς, τον ρώτησε. Κι έμεινα εγώ στο κρεβάτι του πόνου, παρέα με τον κορωνοϊό, να εξοργίζομαι για το θράσος ενός τύπου που εδώ και 13 χρόνια σιωπούσε για τις ευθύνες του, αλλά ξεμύτισε τώρα στο ξέφωτο, για να δηλώσει την παρουσία του στην πολιτική σκηνή («τσα, είμαι κι εγώ εδώ Κυριάκο, αν αρχίσεις να ψάχνεις για το 2024 για καινούργιο Πρόεδρο της Δημοκρατίας»), μετά την πολυετή περιοδεία του στις χασαποταβέρνες Χασιάς και Μεσογείων…

«Δεν κοιμάμαι τώρα πια τα βράδια»

Εκεί όμως που ξεφάντωσα κανονικά, ήταν όταν διάβασα τη συνέντευξη του «Λεγάμενου» στη φίλη Ολγα Τρέμη για λογαριασμό του newsbomb.gr, και ειδικότερα με την αποκάλυψή του ότι υποφέρει από… αϋπνίες. Οτι έχει χάσει τον ύπνο του για την κατάσταση που θα παραλάβει τη χώρα, επειδή το έχει δεμένο ότι θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα είναι ότι ο άνθρωπος είναι αλλού νυχτωμένος. Το δεύτερο, ότι όπως έλεγε και ο αείμνηστος Λέων Καραπαναγιώτης, δάσκαλος και διευθυντής μου, «ουδείς πέθανε από αισιοδοξία». Το τρίτο που σκέφτηκα (καλύτερα θυμήθηκα) ήταν Μάκης Χριστοδουλόπουλος.

Είναι 1994, σκυλάδικο στην Εθνική, νομίζω το «Ενατον», και ο Μάκης, που έχει πει «το προσκλητήριο που μου ‘πεσε απ’ τα χέρια» (μιλάμε για βαριά κουλτούρα τώρα), εμφανίζεται με καινούργιο σουξέ, υπό τον τίτλο «Δεν κοιμάμαι τώρα πια τα βράδια». Μεταφέρω το ρεφρέν του τραγουδιού, και φυσικά το αφιερώνω ως έχει στον «Λεγάμενο»:

«Δεν κοιμάμαι τώρα πια τα βράδια

σβήνω στο ουίσκι τα δικά σου τα σημάδια

γέμισε η ζωή μου με καπνούς και με σκοτάδια

και σωρούς από πακέτα άδεια»!!

Η ενόχληση του «Λεγάμενου»

Στο τέλος αυτής της ωραίας, από κάθε άποψη, συνέντευξης ο «Λεγάμενος» θυμάται κι εμένα. Οχι να μου στείλει τίποτε ευχές για ταχεία ανάρρωση (αλίμονο…) αλλά για να εκφράσει εμμέσως πλην σαφώς την ενόχλησή του για μια αλήθεια που από καιρό έχω επισημάνει: ότι είναι ο γηραιότερος των πολιτικών αρχηγών. Και πως 15 χρόνια στην ίδια θέση, πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ εκ των οποίων τα πέντε πρωθυπουργός ό,τι είχε να μας πει μας το είπε, σε όλες τις πιθανές εκδοχές, και ότι δεν έχει τίποτε πια καινούργιο να εισφέρει στην πολιτική μας πραγματικότητα.

Το πόσο τον έχει πονέσει η επισήμανση αυτής της σκληρής πραγματικότητας, φαίνεται από την απάντηση που έδωσε στην Ολγα όταν εκείνη του είπε:

«Λέτε “θέλουμε να έχουμε έναν νέο ΣΥΡΙΖΑ”. Μήπως έχουμε κι έναν νέο Τσίπρα; Γιατί εγώ βλέπω έναν λίγο διαφορετικό Τσίπρα σήμερα».

Ιδού η… πονεμένη απάντηση του ανθρώπου μου:

«Οχι, εντάξει, αν το βλέπετε εσείς, με κολακεύετε. Ξέρετε, το “νέος” είναι λίγο σχετικό, διότι εδώ όλοι οι πολιτικοί μου αντίπαλοι θέλουν να με παρουσιάσουν ως έναν γηραλέο πια της πολιτικής ζωής, ως έναν δεινόσαυρο…».

Πρόεδρε, μην το παίρνεις κατάκαρδα. Αλλά 15 χρονάκια είναι αυτά. Ούτε ένα, ούτε δύο, ούτε πέντε. Δεκαπέντε. Είναι πολλά. Οπως και να το δεις, όπως και να το κάνεις…

Δύο στα δύο

Απ’ όσα όμως έκανε και είπε το τελευταίο διάστημα, δεν μπορώ να μην του αναγνωρίσω τη γενναία προσπάθειά του να κατεβάσει ρολά το μαγαζάκι της Ομπρέλας. Τους ξεδόντιασε. Δεν έχουν λόγο ύπαρξης πλέον. Θα πρέπει να προσπαθήσουν πολύ να επανέλθουν στο κομματικό προσκήνιο – ο δικός μας τους πήρε τα σώβρακα κατά το κοινώς λεγόμενο. Χωρίς να ανοίξει μύτη δε, πράγμα το οποίο οφείλω επίσης να του το αναγνωρίσω.

Το δεύτερο για το οποίο, όντως του απονέμω εύσημα, είναι η έστω και για ψηφοθηρικούς λόγους χρησιμοποίηση τόσων γυναικών στα όργανα λήψης των αποφάσεων. Ειδικά αυτό το 5 γυναίκες 3 άνδρες της σύνθεσης της Εκτελεστικής Γραμματείας, όπως και η ανάθεση της θέσης του γραμματέα του κόμματος στην κυρία Σβίγκου, είναι κίνηση αιχμής, η οποία προφανώς δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη.

Εκανε δύο στα δύο, ο αρχηγός. Κι εγώ που είμαι αντικειμενικός, δεν μπορώ να το παραβλέψω…