Η επιστροφή άργησε {LF}12 χρόνια

Ο Τζέισον Τέιτουμ τίμησε με τον δικό του τρόπο το παιδικό του ίνδαλμα, τον Κόμπι Μπράιαντ, αφού στο Game 7 με τους Χιτ φόρεσε το περικάρπιο του θρύλου των Λέικερς για να πάρει δύναμη.

Και όχι μόνο πήρε αλλά αναδείχθηκε σε MVP (απόλυτα δίκαια) των τελικών της Ανατολής καθώς στον κρίσιμο 7ο αγώνα στο Μαϊάμι (100-96 οι Σέλτικς στο τρίτο τους «διπλό» στην έδρα των Χιτ) είχε 26 πόντους με 10 ριμπάουντ και 6 ασίστ, ενώ γενικά στη σειρά έκανε πράγματα και θαύματα όπως και στον προηγούμενο γύρο με τους πρωταθλητές Μπακς.

Ηταν μόλις 12 ετών, το 2010, όταν εκστασιασμένος έβλεπε στο απόλυτο ζευγάρι των τελικών του ΝΒΑ, τον Κόμπι Μπράιαντ να οδηγεί τους Λέικερς στην κατάκτηση ενός συγκλονιστικού πρωταθλήματος με 4-3 νίκες απέναντι στους Σέλτικς.

Πού να φανταζόταν, ότι πλέον όχι μόνο θα παίζει αλλά θα είναι ο ηγέτης των «αιώνιων» αντιπάλων των Λέικερς, και ο κύριος εκφραστής της προσπάθειας των Σέλτικς να επανέλθουν στην κορυφή του ΝΒΑ μετά το 2008 και το 4-2 (τότε) επί των Λέικερς.

Ναι, οι Κέλτες είναι ήδη μετά 12 χρόνια σε τελικούς, ενώ ο τελευταίος τους τίτλος ήταν πριν από 14 χρόνια διατηρώντας όμως ακόμα ένα ασύλληπτο ρεκόρ καθώς από τις 21 φορές που έχουν βρεθεί στους τελικούς έχουν κατακτήσει 17 τρόπαια! Εχοντας χάσει μόνο τους μακρινούς τελικούς του 1958 από τους Σεντ Λούις Χοκς και άλλες τρεις φορές από τους Λέικερς (1985, 1987 και 2010).

Υψηλοί στόχοι

Ο Τζέισον Τέιτουμ δεν έκρυψε ποτέ ότι ο Κόμπι Μπράιαντ ήταν το ίνδαλμά του όταν μεγάλωνε, όπως και ότι είχε χαρεί όσο τίποτα στη ζωή του το γεγονός ότι είχε την τύχη να κάνει ατομικές προπονήσεις μαζί του.

Στο κρίσιμο 7ο παιχνίδι με τους Χιτ, τίμησε τον αείμνηστο Κόμπι με έναν ξεχωριστό τρόπο, θέλοντας να πάρει και λίγη από την αύρα του θρύλου των Λέικερς.

«Ολοι ξέρουν τι σημαίνει για εμένα ο Κόμπι. Ηταν το είδωλό μου και ο αγαπημένος μου παίκτης. Ηθελα να του δείξω ότι τον τιμάω στον μεγαλύτερο αγώνα της ζωής μου μέχρι στιγμής και τα κατάφερα»  δήλωσε ο ίδιος μετά τον αγώνα όταν παρέλαβε το βραβείο του MVP των τελικών της Ανατολής, σε μία ξεχωριστή στιγμή.

Ναι, αυτός ήταν ο μεγαλύτερος αγώνας της ζωής του μέχρι τον… επόμενο όπως έλεγε και ο μεγάλος Νίκος Γκάλης και ο ηγέτης των Σέλτικς θέλει να επαναφέρει την ομάδα του στην κορυφή όχι μόνο του ΝΒΑ, αλλά και της σχετικής λίστας με τα περισσότερα πρωταθλήματα καθώς τώρα ισοβαθμούν με τους Λέικερς έχοντας από 17 τίτλους η κάθε ομάδα έστω και αν η παράδοση στους μεταξύ τους τελικούς είναι συντριπτική (9-3).

Δύσκολο έργο

Οι Σέλτικς, στο τέλος της ημερολογιακής χρονιάς βρίσκονταν στο 16-19 έχοντας πέσει στη 10η θέση της Ανατολής και δεν ήταν λίγοι αυτοί (προπονητές της… εξέδρας) που έκαναν λόγο πως είχε έρθει η ώρα να χωριστεί το δίδυμο των Τζέισον Τέιτουμ και Τζέιλεν Μπράουν, με αμφότερους να είναι All Star και να μην έχουν μπει καν στην απόλυτη μπασκετική τους ακμή.

Ο κόουτς Ιμε Ουντοκα προτίμησε να εμπιστευτεί το ένστικτό του και όχι μόνο δεν τους χώρισε, αλλά τους έδωσε ακόμα περισσότερες αρμοδιότητες και την μπάλα.

Αυτό ήταν με το ρεκόρ από την παραμονή πρωτοχρονιάς μέχρι το τέλος της κανονικής περιόδου να είναι 35-12 με εμφατικές νίκες και εξαιρετικό μπάσκετ κάτι που έκαναν και στα πλέι οφ μέχρι τώρα, αποκαθηλώνοντας και τους πρωταθλητές Μπακς (όπου ο Γιάννης ήταν απελπιστικά μόνος του).

Νωρίτερα είχαν «σκουπίσει» τους Νετς και με το Μαϊάμι παρότι έχασαν δύο παιχνίδια στην έδρα τους, απάντησαν με τρία δικά τους μπρέικ, μέχρι το κρίσιμο τελευταίο στο 7ο παιχνίδι.

Βέβαια το έργο τους μόνο εύκολο δεν είναι στους τελικούς που άρχισαν χθες, καθώς απέναντί τους είναι μια ομάδα μαχητές (Γουόριορς) όνομα και πράγμα που επέστρεψαν στους τελικούς μετά το 2019, στο φινάλε – τότε – μιας πενταετούς κυριαρχίας τους όπου είχαν παίξει σε πέντε συνεχόμενες σειρές τελικών κατακτώντας τρία τρόπαια. Και διαθέτουν, ίσως τον μεγαλύτερο ηγέτη (μαζί με τον Γιάννη και τον Λεμπρόν) αυτή τη στιγμή στο ΝΒΑ, τον Στεφ Κάρι.