Το Μουντιάλ {LF}του Γκαρίντσα: Μέρος 2ο

Μετά την επιστροφή του από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1962, όπου ο ίδιος λάμπει, ο Γκαρίντσα εμφανίστηκε ως ζευγάρι με τη διάσημη τραγουδίστρια Ελζα Σοάρες, ενώ ήταν ήδη παντρεμένος και πατέρας πολλών παιδιών. Η υπόθεση ήταν σκανδαλώδης, αλλά διαρκεί μέχρι το σημείο που οι δύο παντρεύονται. Η Ιντερ φτάνει το 1963 προσφέροντας μια περιουσία στους ηγέτες της Μποταφόγκο και στον Βραζιλιάνο, αλλά η προσφορά δεν πετυχαίνει. Η ομάδα του κράτησε το στέμμα της πρωταθλήτριας στα τέλη του 1962, όπως και το προηγούμενο έτος. Μπροστά σε σχεδόν 160.000 θεατές, ο Γκαρίντσα λάμπει και σκοράρει δύο φορές στον τελικό με αντίπαλο τη Φλαμένγκο (3-0). Η ομάδα συνεχίζει να περιοδεύει και συγκεκριμένα κέρδισε το περίφημο τουρνουά του Παρισιού το 1963. Εφτασε και στους ημιτελικούς του Κόπα Λιμπερταδόρες το 1963, αλλά αυτή τη φορά έχασε από τη Σάντος. Ο Πελέ σκοράρει τέσσερα από τα πέντε γκολ της ομάδας του σε αυτό τον διπλό τελικό.

Ο Γκαρίντσα σύντομα άρχισε να βρίσκεται σε μια διαρκή πτώση και η δημοτικότητά του άρχισε να χάνεται. Τα πρώτα προβλήματα ήταν η οστεοαρθρίτιδα του γόνατος που ξεκίνησε να τον ταλαιπωρεί, η αρχική του άρνηση να χειρουργηθεί και η επακόλουθη ψυχολογική του κατάπτωση. Ο αλκοολισμός του είναι επιζήμιος, συχνά τραυματίζει τον εαυτό του και η ντρίμπλα του δεν είναι πλέον τόσο εκρηκτική όσο πριν. Παίζει όλο και λιγότερο (30 παιχνίδια μεταξύ 1963 και 1965). Κλείνοντας την καριέρα του στην Μποταφόγκο είχε σημειώσει 249 τέρματα σε επίσημους αγώνες.

Υπέγραψε το 1966 στην Κορίνθιανς, μεγάλο σύλλογο του Σάο Πάολο, αλλά δεν παίζει πια. Ακολουθεί τη σύζυγό του στην Ευρώπη, κατά τη διάρκεια των περιηγήσεών τους και υπογράφει το 1968 με τον κολομβιανό σύλλογο Ατλέτικο Τζούνιορ για τον οποίο έπαιξε μόνο ένα αγώνα. Επέστρεψε στο Ρίο και εντάχθηκε στη Φλαμένγκο, αλλά έπαιξε σε λίγες συναντήσεις. Ο ίδιος βρέθηκε χωρίς ομάδα το 1970.

Ολοκλήρωσε τη σταδιοδρομία του στον σύλλογο της Ολαρία το 1972. Δόθηκε ένας αγώνας προς τιμή του (Δεκέμβριος 1973), στο Στάδιο Μαρακανά, μπροστά σε σχεδόν 150.000 θεατές για το ιωβηλαίο ανάμεσα σε επίλεκτη ομάδα της ΦΙΦΑ με τους παγκόσμιους πρωταθλητές της Βραζιλίας του 1970, με τον Μανέ στη φυσική του θέση, στη δεξιά πτέρυγα. Τα έσοδα του αγώνα δόθηκαν προς οικονομική ενίσχυση του βραζιλιάνου αστέρα καθώς ο βίος του τα τελευταία χρόνια τον είχε οδηγήσει σε οικονομικό αδιέξοδο. Πάντα ζούσε στα όρια των υπερβολών μεταξύ της υπέροχης τέχνης του ποδοσφαίρου που εκπροσωπούσε και των αδυναμιών μιας ιδιωτικής ζωής που ποτέ δεν κατάφερε να κατευθύνει προς τη σωστή κατεύθυνση.

Διεθνής καριέρα: Αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην εθνική ομάδα στις 18 Σεπτεμβρίου 1955 με αντίπαλο τη Χιλή (1-1). Στο Νοτιοαμερικανικό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου (μετέπειτα Κόπα Αμέρικα) του 1957 συμμετείχε σε δύο αγώνες αδυνατώντας να καθιερωθεί. Στις 29 Μαΐου 1958, δέκα ημέρες πριν από την έναρξη του Παγκόσμιου Κυπέλλου, ο Γκαρίντσα σημείωσε ένα από τα πιο διάσημα γκολ του με αντίπαλο τη Φιορεντίνα στην Ιταλία. Εφυγε από τέσσερις αμυντικούς και τον τερματοφύλακα πριν σταματήσει στη γραμμή τέρματος. Αντί να κλωτσήσει την μπάλα στα δίχτυα, ντριμπλάρει ακόμη ένα αμυντικό πριν σκοράρει. Η κίνησή του αυτή κρίθηκε αρνητικά από τον προπονητή του.

Ο Γκαρίντσα κλήθηκε για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958, αλλά έμεινε στο περιθώριο στα δύο πρώτα παιχνίδια από τον προπονητή του, που τον θεωρούσε ανεύθυνο. Ωστόσο, με την υποστήριξη συμπαικτών του (κυρίως των έμπειρων Νίλτον Σάντος και Ντίντι) επιλέγεται για τον κρίσιμο αγώνα απέναντι στη Σοβιετική Ενωση. Στις 15 Ιουνίου η Βραζιλία έκανε σέντρα έχοντας στην ενδεκάδα της για πρώτη φορά τον 25χρονο τότε Γκαρίντσα και τον 18χρονο ανερχόμενο αστέρα Πελέ και η ιστορία του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου αλλά και του ποδοσφαίρου γενικότερα απέκτησε ένα νέο ορόσημο. Τα επόμενα 180 δευτερόλεπτα χαρακτηρίστηκαν από τον ευυπόληπτο γάλλο δημοσιογράφο Γκαμπριέλ Ανό ως «τα τρία καλύτερα λεπτά στην ιστορία του ποδοσφαίρου».

Στη διάρκεια αυτών οι Βραζιλιάνοι πρόλαβαν και είχαν δύο δοκάρια, ένα με τον Γκαρίντσα κι ένα με τον Πελέ ενώ σκόραραν και μία φορά με τον Βαβά ύστερα από ασίστ του Πελέ. Εκεί αποκάλυψε στον κόσμο το εντυπωσιακό του ταλέντο στην ντρίμπλα. Ξεκίνησε βασικός με την Ουαλία και στη συνέχεια με τη Γαλλία στον ημιτελικό, ενώ στον τελικό με τη Σουηδία δίνει δύο νέες ασίστ στον Βαβά που σημείωσε τα δύο πρώτα γκολ. Συγγραφέας εξαιρετικών παραστάσεων, λογικά ονομάζεται μεταξύ των έντεκα καλύτερων παικτών της διοργάνωσης, αν και η απόδοσή του ήταν ελαφρά επισκιασμένη από την εκκόλαψη μιας άλλης μεγαλοφυίας, του 18χρονου συμπαίκτη του Πελέ. Συμμετείχε στο Κόπα Αμέρικα του 1959 αγωνιζόμενος σε τέσσερα παιχνίδια χωρίς να σκοράρει, με την εθνική να καταλαμβάνει αήττητη τη δεύτερη θέση πίσω από την Αργεντινή.

Η δημοφιλία του εκτινάσσεται μετά τον πρώτο τίτλο της Βραζιλίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Ο Πελέ έγινε ο αληθινός σούπερ σταρ του ποδοσφαίρου, αλλά ήταν ο Γκαρίντσα που θα εκπροσωπούσε την τέχνη και τελικά την τραγωδία της ζωής της Βραζιλίας. Επαιζε το παιχνίδι όπως όλοι ήθελαν να παιχθεί, αλλά κανείς δεν τολμούσε ακόμη, στοιχεία που θεωρούνταν ως έλλειψη επαγγελματισμού. Την 1η Μαΐου 1960 σημείωσε το πρώτο του γκολ για τη Βραζιλία, σε φιλική συνάντηση με την Αίγυπτο (3-0).

Κατά τη διάρκεια της επόμενης διοργάνωσης του Παγκόσμιου Κυπέλλου που έλαβε μέρος το καλοκαίρι του 1962 στη Χιλή, ο Πελέ τραυματίστηκε κατά τη διάρκεια του αγώνα κατά της Τσεχοσλοβακίας. Εχοντας στερηθεί το μεγαλύτερο αστέρι της, η ομάδα της Βραζιλίας εξαρτάται τώρα από τον Γκαρίντσα. Απέναντι στην Ισπανία που φαινόταν ισχυρή χάρις στα ονόματα των παικτών της, προσφέρει και τις δύο τελικές πάσες (ασίστ) που οδήγησαν σε πρόκριση για τους προημιτελικούς στον Αμαρίλντο μετά τις ντρίμπλες δύο τουλάχιστον αντιπάλων. Στη συνέχεια σκόραρε δύο φορές με αντίπαλο την Αγγλία παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες των Βρετανών να τον σταματήσουν (αποτέλεσμα 3-1). Σκοράρει ακόμα δύο φορές απέναντι στη Χιλή στον ημιτελικό που έληξε με 4-2. Στον τελικό αγωνιζόμενοι για να σπάσουν την αντίπαλη άμυνα της Τσεχοσλοβακίας, οι Βραζιλιάνοι μπορούν πάλι να υπολογίζουν σε ένα φανταχτερό Γκαρίντσα να αποδιοργανώσει τους αντιπάλους τους και να δημιουργεί μεγάλους χώρους καθώς μονοπωλεί την προσοχή τους. Οι τελευταίοι μερικές φορές συγκεντρώνονται μέχρι και σε πέντε για να μπλοκάρουν τον δρόμο του, αλλά πάντα μάταια. Η Βραζιλία κερδίζει το Παγκόσμιο Κύπελλο για δεύτερη φορά στην ιστορία της, χάρη στη νίκη με 3-1.

Ο Γκαρίντσα, είναι ένας από τους κορυφαίους σκόρερ με τέσσερα γκολ, έδωσε δύο τελικές πάσες (ασίστ), εκλέγεται δε και ο καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης, ήταν μάλιστα ο πρώτος παίκτης που κέρδισε τον τίτλο με την ομάδα και τις δύο κορυφαίες ατομικές διακρίσεις στην ίδια διοργάνωση. Το ίδιο έτος του απονεμήθηκε το βραβείο του καλύτερου παίκτη του κόσμου από το περιοδικό World Soccer.

Σε 50 επίσημες εμφανίσεις στη βραζιλιάνικη εθνική, πέτυχε 43 νίκες, 6 ισοπαλίες και μία ήττα και σημείωσε 12 γκολ. Οταν ο Γκαρίντσα και ο Πελέ έπαιζαν μαζί, η Βραζιλία ποτέ δεν έχασε σε αγώνα (36 νίκες, 4 ισοπαλίες). Ισως να είναι ο πιο υποτιμημένος παίκτης στην ποδοσφαιρική ιστορία. Ωστόσο, θεωρείται μεταξύ των εμπειρογνωμόνων ότι ήταν στην καλύτερη εποχή του σε παρόμοιο επίπεδο με τον Πελέ. Είναι πιθανά ο μεγαλύτερος ντριμπλέρ στην ιστορία του αθλήματος. Το 1994 συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα των Παγκοσμίων Κύπελλων από τη ΦΙΦΑ και το 1998 στην καλύτερη ομάδα του 20ού αιώνα. Το 2011 ήταν ένα από τα 15 πρώτα μέλη που εισήχθησαν στην Αίθουσα Φήμης του Ποδοσφαίρου στην Πατσούκα του Μεξικού. Ενα γήπεδο πολλαπλών χρήσεων στην Μπραζίλια πήρε το όνομά (Estàdio Mané Garrincha). Το 2003, μια ταινία, με την ονομασία Garrincha – Estrela Solitària, βασισμένη στο βιβλίο του Ruy Castro, απεικόνισε τη ζωή του εντός και εκτός γηπέδου.