Άτιτλο

Υπερσυντέλικος στ’ αψέντι

λοφίο του φεγγαροβότανου             πάλι μόνος

IN PERPETUUM

ανηφορίζω δίχως σου τον παγετώνα

πού είσαι;

σου ‘λεγα πως το μεσονύχτι είναι από σύννεφο

για τούτο κάθεται στα μάτια         για τούτο πια

λουσμένο στον ιδρώτα του        σαν που ‘κανε το

χρέος του που έσφαξε ησυχάζει τώρα το μαχαίρι

πού είσαι;

ω πως φυσάει ανάμεσα στις λέξεις           άφησε

πανω τους τ’ αυγά του ο άνεμος             το χώμα

ξέχωσε το σόι του       δεν περνιέται ο καλαμιώνας

τόσοι ίσκιοι               Θα ΄ρθει με φίδια η γαλήνη

πού είσαι;

Τι ερημιά       ούτε ταξί     ούτε το φάντασμά μου

πού είσαι;