Ο θρίαμβος της ασημαντότητας – Ι

Η περίοδος διακυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή ήταν περίοδος θριάμβου του πελατειακού κράτους. Αρχισε με τον συμβολικό διορισμό άχρηστων, με την έννοια ότι δεν είχαν οργανική απασχόληση στην ύπαιθρο, αγροφυλάκων (το 2007 είχαν διοριστεί συνολικά περί τους 10.000, οι περισσότεροι εκ των οποίων κατοχύρωναν δικαίωμα σύνταξης το 2008) και γιγαντώθηκε, πάλι συμβολικά, μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές του 2007, με τριχίλιαρα αδιακρίτως προς πληγέντες ή κατά δήλωσή τους πληγέντες.

«Είχαμε κατέβει κάτω με τσάντες και αποζημιώναμε», περιέγραφε τα συμβάντα εκείνης της εποχής ο τότε υπουργός Οικονομικών, σήμερα δήμαρχος Σπάρτης, Πέτρος Δούκας, που «φιλοτέχνησε» ό,τι ο πρώην υπουργός Διονύσης Λιβανός αποκάλεσε εποποιΐα, με αποτέλεσμα να τον διώξει παραχρήμα ο Κυριάκος Μητσοτάκης από την κυβέρνηση. Πέρα από τους συμβολισμούς, η περίοδος Κώστα Καραμανλή ήταν εποχή γαλαντομίας του κράτους προς πολιτικούς πελάτες, με αποτέλεσμα το τρομακτικό έλλειμμα 15,6% του ΑΕΠ που έφερε τη χώρα στον προθάλαμο της χρεοκοπίας. Το γεγονός ότι οι ευθύνες δεν αποδόθηκαν εις ολόκληρον μπορεί να είναι αποτέλεσμα και της γαλαντομίας της διακυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου, που τον διαδέχτηκε. Οι θεωρίες συνωμοσίας ότι ανετράπη κι ότι κακοί άνθρωποι ήθελαν να τον δολοφονήσουν μάλλον εντάσσονται στην προσπάθεια κολάκων του να δημιουργήσουν οχυρά αναχώματα στην υστεροφημία του «κουρασμένου», όπως έμεινε να αποκαλείται, πρωθυπουργού.

Ενα από τα χαρακτηριστικά της διακυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή ήταν η «δημοκρατική» διαχείριση του πελατειακού κράτους. Δεν αποκλείστηκε κανείς από όσους έβρισκαν πρόσβαση. Υπήρχε εκτεταμένο Δημόσιο για όλους. Και βέβαια, οι όποιες κοινωνικές εντάσεις αντιμετωπίστηκαν πυροσβεστικά. Ενδεικτικά είναι τα γεγονότα του 2008, μετά τον φόνο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου: η Αθήνα καιγόταν για εβδομάδες αλλά ο τότε αρμόδιος υπουργός Εσωτερικών, Προκόπης Παυλόπουλος, περίμενε οι ταραξίες να κουραστούν. Για αυτά τα χαρακτηριστικά της διακυβέρνησης Καραμανλή, τόσο ο πρώην πρωθυπουργός όσο και στελέχη του έμειναν στο απυρόβλητο από τον αριστερό λαϊκισμό, τη δεκαετία της χρεοκοπίας. Ο εταίρος του ΣΥΡΙΖΑ, άλλωστε, ο Πάνος Καμμένος, υπήρξε εκλεκτό στέλεχος της Δεξιάς και μάλιστα της «πατριωτικής» πτέρυγάς της.

Αυτός ο πολιτικός επέστρεψε, προχθές, μάλιστα μπροστά σε πολλούς κορυφαίο των οποίων θεωρώ τον Νίκο τον Νικολόπουλο, έβγαλε λόγο. Για να πει τι; Τσάμπερλεν του γλυκού νερού, πρώτα απ’ όλα να καλέσει Ρωσία και Ουκρανία σε διαπραγματεύσεις, και εμάς να στηρίξουμε αυτή τη λύση. Να στηρίξουμε δηλαδή την αποδοχή από την Ουκρανία της ήττας της και την παράδοση εδαφών της στη Ρωσία – που έτσι θα ενθαρρυνθεί να διεκδικήσει και άλλα εδάφη, να ποδοπατήσει κι άλλο το διεθνές δίκαιο. Στη συνέχεια, αμφισβήτησε την Ευρώπη και ολοκλήρωσε την έκθεσή του με παραινέσεις για αγνό πατριωτισμό. Ο άνθρωπος που ενταφίασε το Κυπριακό και εγκατέλειψε το Ελσίνκι θυμήθηκε να κάνει υποδείξεις εξωτερικής πολιτικής.

Τι θα μείνει από την ομιλία του Καραμανλή; Τίποτα – όπως δεν έμεινε τίποτα αξιομνημόνευτο από τη διακυβέρνησή του, εκτός βέβαια από το χρέος. Ωστόσο, αυτό δεν έχει σημασία. Από τα λόγια του αρπάχτηκαν διάφοροι συριζαίοι, που έσπευσαν να τον εκθειάσουν, ως αντίπαλον δέος στον Μητσοτάκη. Αστεία πράγματα. Ο Καραμανλής έρχεται από μια άλλη Ελλάδα, της βαθιάς χρεοκοπίας, ως θαυμαστής του Ανδρέα Παπανδρέου και ως γκουρού του Αλέξη Τσίπρα. Από μια Ελλάδα, δηλαδή, που θα τη θυμόμαστε διότι αρκετά μας ταλαιπώρησε – αλλά ούτε τη νοσταλγούμε ούτε τη ζηλεύουμε.