Ο Ελβις και τα φαβορί των βραβείων

Ηχοι από τραγούδια του Ελβις Πρίσλεϊ (1935-1977) κατέκλυσαν το βράδυ της Τετάρτης την Κρουαζέτ λίγο πριν από την έναρξη του «Elvis», ενός βιογραφικού δράματος πάνω στον βασιλιά του ροκ εν ρολ, με άξονα τη σχέση του με τον μυστηριώδη μάνατζέρ του, συνταγματάρχη Πάρκερ. Η ταινία είναι του αυστραλού σκηνοθέτη Μπαζ Λούρμαν («Μουλέν Ρουζ», «Ο μεγάλος Γκάτσμπι») και αυτό σημαίνει μουσική στη διαπασών, αεικίνητη κάμερα, split screens, πληθωρικά σκηνικά και μια αίσθηση υπερβολής και over the top σε όλα. Κάθε άλλο παρά ένα παραδοσιακά φτιαγμένο biopic, το φιλμ κάνει σταθμούς σε όλη τη ζωή και την καριέρα του τραγουδιστή και καταλήγει να είναι το πορτρέτο ενός μουσικά ανήσυχου αλλά εν τέλει τρομερά ανασφαλούς καλλιτέχνη που αναγκάστηκε να κάνει σημαντικούς για την ψυχή του συμβιβασμούς προκειμένου να κατακτήσει τον κόσμο. Ο νεαρός ηθοποιός Οστιν Μπάτλερ είναι γοητευτικός στον ρόλο του Πρίσλεϊ, τον οποίο έχει μελετήσει εξονυχιστικά, ενώ ένας Τομ Χανκς μακιγιαρισμένος ώστε να δείχνει όσο το δυνατόν πιο άσχημος (στα όρια της απωθητικής στην όψη καρικατούρας) υποδύεται τον αινιγματικό Πάρκερ (η ταινία θα διανεμηθεί στην Ελλάδα μέσα στο καλοκαίρι).

ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ. Μία μέρα πριν από την τελετή λήξης του 75ου Φεστιβάλ των Καννών και την απονομή των βραβείων για τα οποία θα αποφασίσει ο πρόεδρος της κριτικής επιτροπής, γάλλος ηθοποιός Βενσάν Λιντόν, και τα υπόλοιπα μέλη, δυσκολεύεσαι να κατασταλάξεις στη μία, μεγάλη ταινία που θα άξιζε τον Χρυσό Φοίνικα. Στη δεύτερη χρονιά διεξαγωγής του μετά την προπέρσινη ακύρωσή του λόγω Covid-19, το φεστιβάλ πρόσφερε καλές ταινίες στο επίσημο διαγωνιστικό πρόγραμμά του, όχι όμως την ταινία που θα σε ωθούσε να πετάξεις τη σκούφια σου από ενθουσιασμό. Οι προβλέψεις για το πού θα δοθούν τα βραβεία, ούτως ή άλλως, δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία, διότι ποτέ δεν ξέρεις ποια κατεύθυνση θα ακολουθήσει μια κριτική επιτροπή. Μπορείς ωστόσο να διακρίνεις μερικές ταινίες που, αντικειμενικά μιλώντας, πολύ δύσκολα θα απουσιάζουν από τα βραβεία.

Συνεπώς, δύσκολα το «ΕΟ» του Πολωνού Γέρζι Σκολιμόφσκι θα λείπει από τα βραβεία, καθώς η ταινία που πραγματεύεται τη ζωή ενός γαϊδάρου είναι μια ξεκάθαρη αναφορά πάνω στην ανθρώπινη βαρβαρότητα απέναντι στα ζώα. Παρεμπιπτόντως στην κριτική επιτροπή υπάρχουν μέλη που είναι γνωστά για τη ζωοφιλία τους, όπως η Σουηδή Νούμι Ραπάτσε και η Βρετανίδα Ρεμπέκα Χολ. Συγχρόνως, το «ΕΟ» είναι μια ταινία γεμάτη ενέργεια και αρκετά πρωτοποριακή στην αισθητική της, παρότι γυρισμένη από έναν σκηνοθέτη ηλικίας 84 ετών.

Με δυο Χρυσούς Φοίνικες στο ενεργητικό τους, οι βέλγοι αδελφοί Ζαν Πιερ και Λικ Νταρντέν δεν έχουν ανάγκη βραβείων, όμως η τελευταία ταινία τους, «Tori & Lokita», μπορεί κάλλιστα να διεκδικήσει τα βραβεία ερμηνειών για τον μικρό Πάμπλο Σιλς και την Τζόελι Μπουντού που υποδύονται τους ήρωες του τίτλου: δυο αδέλφια από την Αφρική που προσπαθούν να επιβιώσουν στο σκληρό περιβάλλον του Βελγίου, όπου έχουν μεταναστεύσει. Ως ηθοποιός, ο Λιντόν δείχνει να αγαπά αυτό το σινεμά, για μια παρόμοιου προβληματισμού ταινία άλλωστε, τον «Νόμο της αγοράς», κέρδισε ο ίδιος το βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ των Καννών του 2015. Εκτός βέβαια αν η κριτική επιτροπή εστιάσει σε κάτι πιο «παραδοσιακό», όπως ο Πιερφρανσέσκο Φαβίνο της «Νοσταλγίας» του Μάριο Μαρτόνε και η Μάργκαρετ Κουάλεϊ του «Stars at noon» της Κλερ Ντενί.

ΚΑΙ Η ΡΩΣΙΑ. Αν και στους καιρούς μας καθετί με ρωσική ιθαγένεια δείχνει «απαγορευμένο», μιλώντας με καθαρά καλλιτεχνικούς όρους, μια ταινία όπως η «Σύζυγος του Τσαϊκόφσκι» του Κίριλ Σερεμπρένικοφ δεν θα έπρεπε να απουσιάζει από τα βραβεία. Θετικές είναι οι γνώμες απέναντι στο «RMN» του Ρουμάνου Κριστιάν Μουντζιού, ένα οικογενειακό δράμα που εκτυλίσσεται σε ένα χωριό της σύγχρονης Ρουμανίας, ενώ το «Boy from heaven» του Σουηδού αιγυπτιακής καταγωγής Ταρίκ Σαλέχ ενδεχομένως να μην αφήσει αδιάφορη την επιτροπή διότι με πολύ πρωτότυπο τρόπο αναφέρεται στη θρησκεία του Ισλάμ, κάνοντας γνωστές άγνωστες πτυχές της στη Δύση.