Μόνοι μαχητές σ’ έναν κόσμο βίαιο και κακό

Εχοντας στην κατοχή τους, εκτός πολλών άλλων βραβείων, δύο Χρυσούς Φοίνικες («Ροζετά», «Το παιδί»), καθώς επίσης αρκετές ακόμα συμμετοχές στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ των Καννών, οι αδελφοί Λικ και Ζαν Πιερ Νταρντέν δεν χρειάζονται συστάσεις. Οπως ο Κεν Λόουτς στην Αγγλία, οι Νταρντέν στο Βέλγιο είναι φορείς ενός κοινωνικού, απολύτως ανθρώπινου κινηματογράφου, που ακόμα και όταν έχει αδυναμίες, συγκινεί και προβληματίζει. Η τελευταία ταινία τους «Tori & Lokita» ανήκει στις καλές στιγμές τους, ενώ φλερτάρει με το είδος του θρίλερ, περίπου όπως μια παλιά επιτυχία τους, η «Ιστορία της Λόρνα». Εδώ οι Νταρντέν παρακολουθούν την προσπάθεια που κάνουν για να τα βγάλουν πέρα στον σκληρό κόσμο όπου έχουν βρεθεί δύο αδέλφια από την Αφρική, η Λοκίτα (Τζόελι Μπουντού) και ο μικρότερός της Τόρι (Πάμπλο Σιλς). Για να μπορέσουν να στείλουν χρήματα στην πατρίδα, τα αδέλφια είναι αναγκασμένα να δουλεύουν ως διανομείς ναρκωτικών και από εκεί θα ξεκινήσουν τα πραγματικά προβλήματά τους.

Δίνοντας σημασία στην ατσαλένια σχέση εξάρτησης που χαρακτηρίζει τον Τόρι και τη Λοκίτα, οι Νταρντέν παρακολουθούν τα δρώμενα ψύχραιμα και λιτά, βρίσκοντας τον παλμό της ταινίας στον μικρό Σιλς που υποδύεται με μια αξιοθαύμαστη ενέργεια τον αεικίνητο, πανέξυπνο μα και ριψοκίνδυνο Τόρι. Η εκμετάλλευση που τα δύο αδέλφια είναι αναγκασμένα να υπομένουν σε όλα τα επίπεδα δεν είναι κάτι που πια μπορεί να σε εκπλήξει και ίσως εκεί να βρίσκεται η δύναμη της ταινίας. Σε έναν κόσμο βίαιο και σκληρό όλα μπορείς πλέον να τα περιμένεις και άνθρωποι όπως ο Τόρι και η Λοκίτα θα βρίσκονται πάντοτε «από κάτω».

Περιέργως, στην επίσημη προβολή της παρουσίας των αδελφών Νταρντέν (οι οποίοι, να σημειωθεί, δεν ήρθαν στο Palais de Festival με λιμουζίνες αλλά με τα… πόδια), η ταινία δεν κέρδισε μόνο τα χειροκροτήματα που θα περίμενε κανείς, αλλά και κάποια αδικαιολόγητα γιουχαΐσματα που δεν θα μάθουμε ποτέ γιατί ακούστηκαν.