Εικόνες από την Εύβοια και το «βλέμμα» ενός γαϊδουριού

Το δυνατότερο και πιο θερμό χειροκρότημα, και μάλιστα μέσα σε μια θάλασσα επευφημίας και σφυρίγματα ενθουσιασμού που μέχρι στιγμής έχει δεχθεί ταινία του διαγωνιστικού τμήματος, ακούστηκε μετά το τέλος της προβολής του «Τριγώνου της θλίψης» (Triangle of sadness), τελευταίας δημιουργίας του Ρούμπεν Εστλουντ. Και ήταν κάπως φυσικό να γίνει, διότι η ταινία, το τελευταίο μέρος της οποίας γυρίστηκε σε πανέμορφες παραλίες της Χιλιαδούς στην Εύβοια, καταφέρνει να βγάλει γέλιο μέσα από πολύ σοβαρά κοινωνικοπολιτικά ζητήματα, όπως περίπου είχε συμβεί με το «Τετράγωνο» που το 2017 χάρισε στον σουηδό δημιουργό τον Χρυσό Φοίνικα.

Πετώντας στον κάλαθο των αχρήστων κάθε τι που μπορεί να σχετίζεται με την έννοια του «πολιτικά ορθού», η ταινία (στην οποία συμμετέχουν ως συμπαραγωγοί οι Γιώργος Καρναβάς και Κωνσταντίνος Κοντοβράκης της Heretic), καταφέρνει να γίνει ένα καυστικό, επίκαιρο σχόλιο που με βιτριολικά χιουμοριστικό τρόπο επισημαίνει φαινόμενα των καιρών μας: το απίστευτο χάσμα που χωρίζει τις κοινωνικές τάξεις αλλά και το τι μπορεί να συμβεί αν για κάποιον λόγο αλλάξουν οι ρόλοι. Αυτός είναι ο βασικός άξονας της ταινίας που συγχρόνως επεξεργάζεται ιδέες που προκύπτουν από τον εθισμό στην εξουσία, την αιώνια διαμάχη άντρα – γυναίκας, την παράνοια που μπορεί να επιφέρει σε μια σχέση το χρήμα αλλά και τον θάνατο της ιδεολογίας.

Στην κορύφωση του «Τριγώνου», τη σκηνή του «δείπνου του κυβερνήτη» που προσφέρεται στους πάμπλουτους επιβάτες ενός γιοτ κατά τη διάρκεια μιας θαλασσοταραχής, ο Εστλουντ λούζει κυριολεκτικά την ταινία στον εμετό αλλά η σιχασιά είναι το τελευταίο συναίσθημα που η σκηνή μπορεί να σου προκαλέσει. Χωρίς αμφιβολία, είναι ο μεγαλύτερος σε διάρκεια και πιο αλληγορικός… εμετός που έχει περάσει ποτέ από την οθόνη του κινηματογράφου  και την ίδια στιγμή ο λιγότερο ενοχλητικός και ο πιο αστείος.

Ο ΧΟΠΚΙΝΣ. Στις ταινίες του Φεστιβάλ που αναμφισβήτητα ξεχώρισαν ανήκει το οικογενειακό δράμα περιόδου «Η ώρα του Αρμαγεδδώνα» (Armageddon time), του Αμερικανού Τζέιμς Γκρέι ο οποίος εστιάζοντας στην περίπτωση ενός αγοριού (Μπανκς Ρεπέτα) που προσπαθεί να βρει τον δρόμο της ψυχής του, ανατρέχει στα παιδικά του χρόνια, στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης στη δεκαετία του 1980. Η Αν Χάθαγουεϊ και πάλι «τσαλακώνεται» ενώ υποδύεται τη θλιμμένη μητέρα του παιδιού και ο Αντονι Χόπκινς κλέβει (φυσικά) την παράσταση στον ρόλο του σοφού παππού, που είναι και το μόνο πρόσωπο που έχει τη διάθεση να κατανοήσει τον εγγονό του.

Γάιδαρος είναι ο κεντρικός «ήρωας» του «ΕΟ», τελευταίας ταινίας του πολωνού auteur Γέρζι Σκολιμόφσκι, καθότι η ιστορία της είναι «ειπωμένη» μέσα από τα μάτια ενός γαϊδάρου που προσπαθεί να επιβιώσει αντιμετωπίζοντας την ανθρώπινη σκληρότητα σε όλη της την υπερβολή. Η δύναμη της ταινίας βρίσκεται στον προφανή ζωοφιλικό προσανατολισμό της  αλλά και στην εντυπωσιακή «ερμηνεία» του γαϊδάρου, ο οποίος βρίσκεται μέσα σε όλα σχεδόν τα πλάνα της, από την πρώτη σκηνή όπου τον βρίσκουμε να «εργάζεται» στο τσίρκο, μέχρι το τέλος.