«Οταν η Μαντόνα ζήτησε να κολυμπήσει στο ΟΑΚΑ»

Στη slang του μουσικού χώρου είναι η «μεγάλη κυρία»  των συναυλιών και των φεστιβάλ στην Ελλάδα. Η Νανά Τράντου, τέως Didi Music (κατά το ήμισυ) και νυν της High Priority Promotions, της εταιρείας από την οποία, μεταξύ άλλων, θα δούμε φέτος τους Iron Maiden, το φεστιβάλ Athens Rock και τον Nick Mason, πρώην ντράμερ των Pink Floyd (στις 3 και 4 Ιουνίου, στη Μονή Λαζαριστών Θεσσαλονίκης και στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων αντιστοίχως). Σαράντα και πλέον χρόνια παρούσα είτε ως μία από το κοινό στις συναυλίες είτε ως runner ξένων ονομάτων είτε ως διοργανώτρια αποτελεί σήμερα μια κινητή ροκ/ποπ συναυλιακή εγκυκλοπαίδεια. Εχοντας διοργανώσει δεκάδες συναυλίες, έχοντας συνεργαστεί με δεκάδες καλλιτέχνες και γκρουπ – να θυμίσουμε μεταξύ άλλων Madonna, Red Hot Chili Peppers, Bryan Ferry, Bob Dylan, Sting, Deep Purple, Jethro Tull, Patti Smith, Depeche Mode, φεστιβάλ όπως το Rock Wave – είναι ίσως από τους καταλληλότερους ανθρώπους για να μιλήσει για το παρόν και το μέλλον των συναυλιών στην Ελλάδα. Και φυσικά όπως κάθε σοβαρός άνθρωπος έχει τα… απωθημένα της. Θέλει να φέρει τους Rolling Stones στην Ελλάδα. Ε, να τους φέρει. Κι έχει… αργήσει.

Η Νανά Τράντου ξεκίνησε τη διαδρομή στη μουσική συναυλιακή βιομηχανία ως runner συναυλιών την εποχή που ήταν φοιτήτρια. Το βάπτισμα του πυρός το πήρε το 1979 σε συναυλία των Μουσικών Ταξιαρχιών με όχι και τόσο καλό τέλος για εκείνη και μερίδα θεατών, ενώ στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ήταν παρούσα στην εμφάνιση των Tangerine Dream, στο θέατρο του Λυκαβηττού. Οπως σημειώνει η ίδια, «η ενασχόλησή μου δεν ήταν κάτι που με απασχόλησε ευθύς εξαρχής. Φοιτήτρια σε Οικονομική Σχολή (έχει σπουδάσει και ηθοποιός) άρχισα να δουλεύω σε συναυλίες, αρχικά ως runner». Το μικρόβιο φαίνεται ότι το κόλλησε όταν παρακολούθησε τα live των Paul Rolland, Sonic Youth και Johnny Thunders από τους New York Dolls. Κατά σειρά 1987, 1988, 1989. Και κάπου εκεί αποφάσισε ότι το live music business αποτελεί για εκείνη άκρως ενδιαφέρουσα δράση. Στη συγκεκριμένη περίπτωση και επιτυχημένη, εφόσον όμως βρέθηκε δίπλα της ο Production Manager των Metallica. «Τον Ιούνιο του ’99 στη συναυλία τους ήταν εκείνος που μου τόνισε τα λάθη μου, αλλά και με συμβούλευσε πώς να τα ξεπεράσω. Είναι αυτός στον οποίο κατά κάποιον τρόπο χρωστάω μέρος της επαγγελματικής μου εξέλιξης. Ως αποτέλεσμα, είχαμε μια άριστη συνεργασία στις επόμενες εμφανίσεις των Metallica στην Ελλάδα με τον οποίο διατηρώ ακόμη μια βαθιά φιλική σχέση».

Από τα «χιλιάδες προβλήματα που πρέπει να λύσεις» όπως λέει κατά την προετοιμασία συναυλιών θυμάται ένα με τη βασίλισσα της ποπ. Οταν η Madonna είχε ζητήσει να κολυμπήσει στην πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων του ΟΑΚΑ. «Ο,τι κι αν είναι αυτό που μου ζητούν οι καλλιτέχνες το αντιμετωπίζω με ψυχραιμία, κατανόηση και προσπαθώ να το λύσω. Οσο “παράλογο”‘ είναι αυτό που ζητούν. ‘Η στη χειρότερη να προσφέρω στους μάνατζέρ τους την καλύτερη λύση. Οι καλλιτέχνες είναι και αυτοί άνθρωποι που τους λείπουν οι οικογένειές τους, είναι κουρασμένοι σε πολλές περιπτώσεις από συνεχείς συναυλίες και χρειάζονται την κατανόησή μας. Αλλωστε πάντα οι δημιουργοί, ανεξαρτήτως ηλικίας, παραμένουν μεγάλα παιδιά. Δεν τους δικαιολογώ πάντα, αλλά τους κατανοώ».

ΟΙ DEPECHE MODE. Οπως κατανοεί ότι όσο και να αγαπά τη μουσική και τους καλλιτέχνες, δεν παύει κάθε συναυλία, κάθε φεστιβάλ, να αποτελεί ρίσκο και δη τα τελευταία (αρκετά) χρόνια. «Δεν μπορείς να μην έχεις άγχος. Μπορεί μια συναυλία να σε πετάξει έξω. Να την πιστεύεις αλλά να μην… πάει. Υπάρχουν φορές που έχω δικαιωθεί για επιλογή μου και άλλες όχι. Οταν είχε ματαιωθεί, για παράδειγμα, η συναυλία των Depeche Mode – λόγω προβλημάτων υγείας του Dave Gahan – και έγινε σε έτερο χρόνο, θεωρούσα ότι θα γίνει πανζουρλισμός από το κοινό. Αλλά δεν έγινε». Τα τελευταία δύο χρόνια ο κορωνοϊός δεν άφησε φυσικά ανεπηρέαστες και τις συναυλίες. «Σε αυτό να προσθέσουμε και τον πόλεμο στην Ουκρανία, που έχει δημιουργήσει μια σειρά ντόμινο με τις αναβολές συναυλιών στη Ρωσία, οι οποίες μεταφέρονται σε άλλες πόλεις της Ευρώπης».

Τόσα χρόνια στον χώρο καταθέτει την άποψη ότι το voucher που δόθηκε στους θεατές για τις ματαιωθείσες συναυλίες ένεκα του «κορωνοϊού δεν λειτούργησε θετικά στη συνείδηση του κοινού, σε σχέση με τις διοργανώσεις – διοργανωτές συναυλιών. Το voucher μπορεί να ισχύσει π.χ. σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου που και του χρόνου θα είναι το ίδιο· αν εμείς όμως προσφέρουμε στο κοινό έναν άλλον καλλιτέχνη την επόμενη χρονιά, τότε μιλάμε για ένα διαφορετικό προϊόν. Η δική μας εταιρεία επέστρεψε τα χρήματα στους θεατές. Αυτή ήταν και είναι η πολιτική μας».

Δεν αρνείται ότι μπορεί να είναι ρομαντική, αλλά συνεχίζει να πιστεύει στον διάλογο μεταξύ των διοργανωτών συναυλιών για να λυθούν τα όποια προβλήματα υπάρχουν, «που υπάρχουν και είναι πολλά». Παράλληλα δεν κρύβει τον ενθουσιασμό της για τα live, διατηρώντας ακόμα τη χαρά του οπαδού, χωρίς να παραλείπει και το επαγγελματικό βλέμμα. Κακά τα ψέματα όμως: «Ολα είναι ένστικτο». Ισως κάποτε θα πρέπει να σκεφτεί να γράψει ένα βιβλίο για όλα όσα έζησε και ζει με τους καλλιτέχνες.