Ο Θύμιος που πληγώναμε

Διαβάζουμε την είδηση. Μας σοκάρει, μας εξαγριώνει, μας προβληματίζει, μας συγκινεί. Για πόσο; Οσο κρατάει ένας στεναγμός (είχε στοιχειώσει την εφηβεία μας το ομώνυμο βιβλίο της Αν Φιλίπ για τον εκλιπόντα Ζεράρ της, σε μετάφραση Στρατή Τσίρκα). Οσο να σκάσει η επόμενη είδηση που θα έχει περισσότερα επικοινωνιακά δυνατά χαρτιά. Μία όμορφη, έναν όμορφο, δυο έρωτες, τρεις διάσημους. Μετά, σε ένα κενό, την ξαναθυμόμαστε. «Τι απέγινε, τελικά, ο Θύμιος; Τον βρήκανε;». Οχι δεν τον βρήκαν. Δεκαέξι μέρες μετά την εξαφάνισή του και, τουλάχιστον, μέχρι χθες το απόγευμα που έγραφα αυτό το κείμενο.

Ο Θύμιος, από την Ηλεία, είναι, σήμερα, 39 ετών. Εως τα 25 του ήταν ένας «κανονικός» άνθρωπος, όπως, τέλος πάντων, αντιλαμβανόμαστε οι περισσότεροι την κανονικότητα. Σε εκείνη την ηλικία είχε ένα ατύχημα. Η άνω γνάθος του σμπαραλιάστηκε, το πρόσωπό του παραμορφώθηκε, χρειαζόταν πια μηχανική υποστήριξη για να μιλήσει. Από τότε κυκλοφορούσε με μάσκα. «Για να μη δει κανένας ηλικιωμένος ή παιδάκι και τρομάξει» έλεγε. Πόσο σκληρό να το λες αυτό για τον εαυτό σου. Να αυτοπροσδιορίζεσαι ως ένας «άνθρωπος ελέφαντας» της εποχής μας – πρόκειται για τον παραμορφωμένο Τζον Μέρικ που, στην Αγγλία του 19ου αιώνα, κυκλοφορούσε με κουκούλα και η ιστορία του έγινε ταινία από τον Ντέιβιντ Λιντς.

Η περίπτωση του Θύμιου δεν είχε επικοινωνιακή δυναμική αντίστοιχη με αυτήν της Ιωάννα Παλιοσπύρου που, δικαίως, την έκανε σύμβολο και παράδειγμα δύναμης. Δεν ήταν θύμα μίας αλόγιστης ζήλειας αλλά του μοιραίου της στιγμής. Δεν απασχόλησε την ειδησεογραφία ούτε τα κανάλια. Ζούσε, ίσα ίσα που επιβίωνε δηλαδή, με μια υποτυπώδη σύνταξη. Και στην εποχή της υποτιθέμενης ενσυναίσθησης, της αλληλεγγύης για τον πόνο του άλλου, στην εποχή που, πολύ σωστά επαναλαμβάνω, έγινε ηρωίδα μας η Ιωάννα, η ζωή του έμοιαζε περισσότερο με αυτήν του Μέρικ στον 19ο αιώνα. Τον κορόιδευαν, μαζεύονταν έξω από το σπίτι του και έκαναν χαβαλέ, του πετούσαν πέτρες και βεγγαλικά, τον κυνηγούσαν. Οχι τον Μέρικ, τον Θύμιο. Ναι, τον 21ο αιώνα. Βγήκε κάποια στιγμή να τους διώξει κρατώντας ένα ξύλο στο χέρι του και ιδού «ο Φρέντι Κρούγκερ της Ηλείας». Από τότε εξαφανίστηκε. Δεκαέξι μέρες τώρα. Ποιοι ήταν οι «διώκτες» του; Η αστυνομία τους ταυτοποίησε. Ενήλικες πάντως αφού οδηγούσαν αυτοκίνητο.

Χθες έγραφα για τον 14χρονο Μάκη που αυτοκτόνησε στα Σεπόλια. Φταίνε, λεν, οι καθηγητές του που δεν έκαναν τίποτα ενώ ήξεραν ότι το παιδί ήταν θύμα bullying. Για τον Θύμιο, ποιοι φταίνε; Διότι όταν, μέσα σε λίγες μέρες, ένας ανάπηρος εξαφανίζεται και ένας έφηβος αυτοκτονεί – και οι δύο λόγω bullying – κάπου στο βάθος, ο ένοχος είναι κοινός. Ισως και η ανοχή σε μια νοοτροπία που ανέδειξε την αυθαιρεσία, τον τσαμπουκά, το μπάχαλο και το «ρημάδια όλα» σε αρετή. Μην πω σε «παράσημο».

Ξινισμένες «αρραβωνιαστικιές»

Θυμάμαι την αντίδραση μιας φίλης όταν μάθαμε ότι παντρεύτηκε ο πρώην της με τον οποίον ήταν ακόμη καψούρα αλλά δεν το παραδεχόταν στην παρέα. Μην μπορώντας λοιπόν να βρει κανένα ψεγάδι στη νύφη (όμορφη, νέα, καλό κορίτσι, μορφωμένη, πλούσια) αποφάνθηκε ότι ήταν… κοντή. «Είναι πιο ψηλή ή πιο κοντή από εσένα;» τη ρωτούσαμε. «Εντάξει, πιο ψηλή» αναγκαζόταν να παραδεχθεί. «Κι εσύ τι είσαι; Κοντή ή ψηλή;» ξαναρωτούσαμε. «Ψηλή» απαντούσε. Κι από εκεί και πέρα προσπαθούσε να μας εξηγήσει πώς γίνεται και η «κοντή» να είναι πιο ψηλή απ’ την ψηλή.

Ετσι ακριβώς, σαν παρατημένη και ξινισμένη αρραβωνιαστικιά, αντιδρούν «στρατηγοί» και «στρατιώτες» του ΣΥΡΙΖΑ για την επίσημη επίσκεψη του Πρωθυπουργού στις ΗΠΑ και την ομιλία του στον Κογκρέσο που χαρακτήρισαν εξαιρετική και ιστορική όχι μόνο αμερικανοί αξιωματούχοι αλλά και πολιτικοί αντίπαλοί του, αυτοί που δεν υποφέρουν από κομματικό μιζεραμπιλισμό. Σου λέει, ο Σκουρλέτης μέχρι και συμπτώματα ναυτίας είχε από την αηδία. Εντάξει, κι εμείς αγαπήσαμε αλλά δεν κάναμε έτσι.