«Το μυσταγωγικό φαινόμενο της κίνησης των ηλιοτροπίων»

Αντιστέκονται στη φύση τους, που τα θέλει καρφωμένα στο έδαφος. Αοκνα όλη μέρα στρέφονται πως την πλευρά που ο ήλιος ρίχνει τις αχτίδες του μέχρι να δύσει. Κι όταν αντικατασταθεί στον ουράνιο θόλο από τα αστέρια, τα ηλιοτρόπια έχουν ήδη στραφεί ξανά προς την ανατολή για να τον καλωσορίσουν το επόμενο πρωί. Και είναι εκείνα που κέντρισαν το ενδιαφέρον του ζωγράφου Μίλτου Γκολέμα, ο οποίος αποφάσισε να μετατρέψει τους μεγάλων διαστάσεων καμβάδες του σε χωράφια σπαρμένα με τα κίτρινα λουλούδια, σαν εκείνα που συνάντησε για πρώτη φορά το 1998 σε ένα ταξίδι του στη Θράκη. «Με γοήτευσε η ένταση και ο παλμός αυτών των κίτρινων κηλίδων, όπως φαντάζουν τα ηλιοτρόπια στα μάτια μου, μέσα στην απεραντοσύνη των καλλιεργημένων εκτάσεων. Θεωρώ αυτή την κίνησή τους – να ακολουθούν την πορεία του ήλιου – ως ένα μυσταγωγικό φαινόμενο» λέει ο ζωγράφος με αφορμή την πέμπτη ατομική του έκθεση, στην οποία θα παρουσιάσει 20 έργα – δημιουργίες της περιόδου του εγκλεισμού.

«Είναι έργα του εργαστηρίου που έχουν αφορμή τη φύση. Αποτέλεσαν για μένα μια διέξοδο και έναν τρόπο, μια ευκαιρία να ονειρευτώ και να ταξιδέψω με το μυαλό στη δύσκολη περίοδο της απομόνωσης που επέβαλε σε όλους μας η πανδημία. Κι αυτός είναι και ο λόγος που απουσιάζουν εντελώς οι ανθρώπινες μορφές. Το κενό της ανθρώπινης παρουσίας καλύπτει ο θεατής όταν βρίσκεται ενώπιον του πίνακα» συνεχίζει ο 55χρονος ζωγράφος. Μοναδική εξαίρεση μία γυναικεία φιγούρα σε έναν πίνακα. Είναι η συγγραφέας Ζυράννα Ζατέλη, η οποία έχει γράψει και το κείμενο που συνοδεύει τον κατάλογο. «Μου άρεσε η εικόνα της ανάμεσα στα έργα, όταν ήρθε να τα δει, και αποφάσισα να την εντάξω σε ένα από αυτά» διευκρινίζει.

Θεωρεί πως υπάρχει στη νέα του δουλειά συγγένεια με τα έργα του Βαν Γκογκ; «Μόνο θεματικά, και κυρίως με την “Εναστρη νύχτα”, αλλά η δική μου προσέγγιση είναι διαφορετική όταν ζωγραφίζω τα ηλιοτρόπια υπό το φως των αστεριών» υποστηρίζει ο Μίλτος Γκολέμας που αποφάσισε να αφοσιωθεί στην τέχνη πριν από 16 χρόνια, εγκαταλείποντας την επαγγελματική του δραστηριότητα στον χώρο των γραφιστικών τεχνών. «Εκείνο που με ενδιαφέρει πρωτίστως είναι να μεταφέρονται συναισθήματα στον καμβά: η χαρά του ημερήσιου κύκλου, η ζωή που πάλλεται κι ακολουθεί τον ήλιο, η μαγεία της νύχτας και τα αστέρια που αποκαλύπτονται σαν μικρές εστίες φωτός. Το θέμα είναι η αφορμή» προσθέτει.

Η κληρονομιά της Αριστεράς που κουβαλά – γεννήθηκε μέσα στις φυλακές την περίοδο της χούντας όπου έζησε ως την ηλικία των τριών ετών και η ιστορία της οικογένειάς του μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη από τον Παντελή Βούλγαρη στα «Πέτρινα χρόνια» – τον βαραίνει ώστε να δίνει μια πολιτική διάσταση στα έργα του; «Οι καταβολές και τα βιώματα υπάρχουν πάντα, παρόλο που δεν προσπαθώ να δώσω πολιτική χροιά στη ζωγραφική μου. Χώροι εργασίας όπως οι πλωτές δεξαμενές και οι οικοδομές που αποτέλεσαν ενότητες έργων μου σε προηγούμενες εκθέσεις ενέχουν μια πολιτική αναφορά. Ενα έργο μπορεί να έχει διαφορετικές αναγνώσεις και ο καθένας μπορεί να το ερμηνεύσει όπως θέλει και αισθάνεται».