«Σαν να ακούς {LF}τη φωνή σου {LF}από άλλο στόμα»

Επειτα από δύο χρόνια εντατικών μαθημάτων και ζυμώσεων, η Σχολή Πυροδότησης Θεατρικής Γραφής του θεάτρου Πορεία, η οποία δημιουργήθηκε το καλοκαίρι του 2019 από τον καλλιτεχνικό διευθυντή του θεάτρου Δημήτρη Τάρλοου και τους συγγραφείς Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη και Θανάση Τριαρίδη, παρουσιάζει τα πρώτα της ολοκληρωμένα έργα επί σκηνής. Πρόκειται για τα «Νυχιάνγκ» και «Labor» στο θέατρο Πορεία, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Νέου Ελληνικού Θεατρικού Εργου «Νέο Αίμα».

Η αυλαία άνοιξε με το «Labor» της Ανθής Τσιρούκη, το οποίο σκηνοθετεί η Εμιλυ Λουΐζου, με τη συμμετοχή των ηθοποιών Στέλιου Μάινα, Ιωάννας Παππά και Ορέστη Χαλκιά. Ενα σχόλιο πάνω στην αλλοίωση της εικόνας με πρωταγωνιστές ένα ζευγάρι πλαστικών χειρουργών που αρχίζουν να παρεμβαίνουν στην εμφάνιση ενός νεαρού άνδρα που περιθάλπουν στο σπίτι τους. «Συνήθως την ιδέα για μια ιστορία την προκαλεί κάποιος προβληματισμός ή φόβος που τον συνειδητοποιώ στην πορεία. Στο συγκεκριμένο έργο η ρίζα του φόβου ήταν η γονεϊκότητα. Πώς είναι το να είσαι γονιός; Πώς μπορείς να διαμορφώσεις ένα μωρό χωρίς να το παραμορφώσεις; Πώς μπορείς να καθοδηγήσεις ένα πλάσμα δίχως μνήμες και γνώσεις χωρίς να το μετατρέψεις σε κλώνο σου; Μέχρι πού έχει δικαίωμα ένας γονιός να επέμβει στην υπόσταση του παιδιού του; Και, κυρίως, πώς μπορείς να βοηθήσεις ένα βρέφος να μάθει να ισορροπεί τα ένστικτά του ώστε μεγαλώνοντας να ενταχθεί στην κοινωνία χωρίς να είναι δυστυχισμένο;» αναφέρει στο «ΝΣυν» η Ανθή Τσιρούκη.

Η συγγραφέας, η οποία βρίσκεται στον χώρο του θεάτρου από το 2017, όταν αποφάσισε να εγκαταλείψει τη δουλειά της για να γράφει σε καθημερινή βάση, βλέπει πλέον το κείμενό της να ζωντανεύει πάνω στη σκηνή. «Είναι υπέροχο όταν καλλιτέχνες διαφορετικών “ειδικοτήτων” διαβάζουν ένα κείμενο, εμπνέονται και ακουμπάει ο καθένας το δικό του δημιούργημα στο σύνολο της παράστασης» παραδέχεται η ίδια και συνεχίζει: «Η γραφή ήταν για μένα πάντα μια σταθερά. Πέρασα και από το στάδιο της υποκριτικής, έπαιξα σε κάποιες καλές παραστάσεις, αλλά η έκθεση δεν μου ήταν ευχάριστη. Αυτό που με είχε οδηγήσει στη σχολή υποκριτικής ήταν το χτίσιμο των χαρακτήρων, η δημιουργία τους. Οπότε επέλεξα να τους δημιουργώ γράφοντας» τονίζει. «Κατά τη γνώμη μου, η μεγαλύτερη δοκιμασία όταν γράφεις είναι το να έχεις το κουράγιο να συνεχίζεις χωρίς να ξέρεις αν θα διαβαστούν ποτέ τα γραπτά σου ή αν θα έχουν αποδοχή» προσθέτει η Ανθή Τσιρούκη. Το μεγάλο δώρο της παραγωγής του θεάτρου Πορεία, μεταξύ άλλων από τη Σχολή Πυροδότησης Σεναρίου του θεάτρου Πορεία, είναι ότι πλέον χαράσσει η ίδια τον δρόμο της στον κόσμο της θεατρικής συγγραφής. «Τώρα τελειώνω το όγδοο θεατρικό μου έργο. Μιλάει για δύο ανθρώπους που διασαλεύεται μέσα τους η βεβαιότητα πως είναι άνθρωποι. Είναι ακόμη άτιτλο. Πάντα ο τίτλος μένει για το τέλος» παραδέχεται η συγγραφέας.

ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΚΩΜΩΔΙΑ. Παράλληλα με το «Labor», παρουσιάζεται και το «Νυχιάνγκ» της Ευαγγελίας Γατσωτή. Εμπνευσμένο από μια δύσκολη ερωτική σχέση μιας μακρινής φίλης, το εν λόγω έργο αποτελεί μια σκοτεινή κωμωδία με κεντρικά πρόσωπα μια αισθητικό νυχιών και την πελάτισσά της. Το κείμενο της σπουδάστριας της σχολής σκηνοθετεί ο Δημήτρης Τάρλοου, με τις Αλεξία Καλτσίκη και Θάλεια Σταματέλου να πρωταγωνιστούν. «Η παράσταση αυτή μού έδωσε πολύ μεγάλη χαρά. Ηταν πολύ καθησυχαστικό όλο αυτό, γιατί μέχρι να δικαιωθείς κάπως αισθάνεσαι πολύ μεγάλη ανασφάλεια. Εγώ δεν είχα μεγάλη υποστήριξη από το οικείο περιβάλλον μου για το θέατρο. Γενικότερα στην Ελλάδα το να είσαι καλλιτέχνης είναι σαν ένα coming out, οπότε όταν παίρνεις την επιβεβαίωση ότι βλέπουν μια αξία σε αυτό που κάνεις σημαντικοί άνθρωποι σε ηρεμεί κάπως» αναφέρει από την πλευρά της η Ευαγγελία Γατσωτή στο «ΝΣυν».

Η νεαρή δημιουργός από τη Νάξο γράφτηκε στη σχολή του θεάτρου Πορεία «με το αίτημα να μάθω πράγματα», χωρίς να ξέρει πως από τα μαθήματα θα προκύψουν παραστάσεις. Τώρα, βέβαια, που το κείμενό της πήρε τον δρόμο της σκηνής, αρχίζει να το αντιμετωπίζει με διαφορετικό μάτι. «Η διαδικασία του ανεβάσματος είναι μια σειρά από διαδοχικές αποκαλύψεις. Γιατί είναι σαν να ακούς τη φωνή σου από άλλο στόμα. Πιστεύεις ότι είχες γράψει κάτι, αλλά εν τέλει αποδεικνύεται ότι ήταν κάτι άλλο. Η οπτική του σκηνοθέτη είναι η πρώτη αποκάλυψη και μετά η οπτική των ηθοποιών είναι επίσης μια άλλη, όπως και η οπτική του σκηνογράφου. Εγώ πιστεύω ότι έγραφα ρεαλισμό και με το ανέβασμα κατάλαβα το πόσο σουρεαλιστικά στοιχεία είχε το κείμενο. Και αυτό είναι διαδοχικές αποκαλύψεις όπου πρέπει να είμαστε ανοιχτοί σε αυτές και σε αυτές τις διαψεύσεις γενικότερα. Γιατί είναι επώδυνο καμιά φορά να πιστεύεις κάτι για το έργο σου και να αποκαλύπτεται κάτι άλλο» παραδέχεται η Ευαγγελία Γατσωτή.

Η ανάμειξή της με το θέατρο ξεκίνησε στο νησί της με τη μορφή της υποκριτικής. Ωστόσο, γρήγορα κάποιες κακοποιητικές συμπεριφορές στους ερασιτεχνικούς θιάσους την έβαλαν σε σκέψεις για αλλαγή προσανατολισμού. «Οταν ήμουν στη Νάξο, υπήρχε το Θεατρικό Μουσείο Ιάκωβος Καμπανέλλης, το οποίο ήταν μια κοιτίδα πολιτισμού. Εκανα εκεί κάποια σεμινάρια γραφής με τη Χρύσα Σπηλιώτη. Γενικότερα, πάντα μου άρεσε η γραφή. Οταν μίλησα μαζί της για τις παθογένειες του θεάτρου, μου πρότεινε να δοκιμάσω τη γραφή. Κι αυτό ταίριαξε πολύ στην εσωστρέφειά μου ως ένας τρόπος για να βρίσκει διέξοδο η δημιουργικότητά μου χωρίς να πρέπει να συνυπάρχω καθημερινά με ανθρώπους άλλους» εκμυστηρεύεται η 20χρονη θεατρική πλέον συγγραφέας. Μετά τη σχολή όπου πήρε πολλά πράγματα από τη συνύπαρξη με τους δασκάλους και τους συμμαθητές της, βρίσκεται πλέον σε μια άκρως δημιουργική φάση. «Τον περασμένο Απρίλιο παρουσιάστηκε το έργο μου “Ελινορ και Φράνσις” σε μορφή αναλογίου στο θέατρο Vault στο πλαίσιο του Outreach Project. Και αυτή την περίοδο μαζί με άλλους τρεις συγγραφείς είμαστε στην Εφηβική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου και ερχόμαστε σε επαφή με σχολικές ομάδες προκειμένου να γράψουμε ο καθένας μας ένα εφηβικό έργο έτσι ώστε να τροφοδοτηθεί η ελληνική σκηνή με εφηβικά έργα» καταλήγει η Ευαγγελία Γατσωτή.