Μια ζωή υπερβάσεις!

Eίναι άκρως ενδιαφέρουσα η περίπτωση του Τάσου Μπακασέτα. Σωστά θα υποστηρίξει κάποιος ότι εδώ παραβιάζουμε… ανοιχτές θύρες, ωστόσο αν δεις την πορεία του μεσοκυνηγού διαπιστώνεις το ακριβώς αντίθετο. Διότι ο δρόμος δεν ήταν εύκολος και συνάντησε ο διεθνής άσος πολλές παγίδες στο διάβα του.

Είχε μεν τους θαυμαστές του και ανάμεσα σε αυτούς ήταν ο άλλοτε εκλέκτορας των Ελπίδων, Κώστας Τσάνας, υπήρξαν όμως και ορισμένοι που δεν πίστευαν με τον πλέον φανατικό τρόπο στο ταλέντο του Μπακασέτα. Κάπως έτσι, από τα μικράτα του είδε να φεύγει δανεικός από τον Αστέρα Τρίπολης, αρχικά για τον Θρασύβουλο (!) το 2011 και μετά για τον Αρη το ’14. Μήπως όμως ενθουσιάστηκαν στη Θεσσαλονίκη; Μάλλον όχι. Ο Τάσος, με τα γερά πόδια, ανήκει στην κατηγορία των παικτών που λες και αργούν να πάρουν μπροστά του. Επιστροφή στην Αρκαδία και από κει στον Πανιώνιο και ύστερα από μια σεζόν στην ΑΕΚ. Εκεί, ναι, πήγε καλά, αλλά και πάλι άρχισαν να ξεδιπλώνονται προσεγγίσεις της πλάκας του στυλ «ποια είναι η ακριβής του θέση και πού θα παίξει μαζί με τον Μάνταλο»! Σχεδόν μπήκε στον πάγο, ύστερα από μια τριετία με γόνιμη παρουσία συνειδητοποίησε πως δεν έχει άλλα περιθώρια στα Σπάτα για να φανεί, οπότε έφυγε για την Τουρκία. Η ΑΕΚ δεν κέρδισε όσα θα μπορούσε από τον Τάσο Μπακασέτα. Ούτε στο οικονομικό κομμάτι, αλλά ούτε και στο αγωνιστικό. Και αυτό χρεώνεται σε όλους όσοι κάνουν κουμάντο στην ενδότερα της ομάδας που δεν κατάλαβαν τι θησαυρός υπήρχε μέσα στα πόδια τους και άφησαν τον παίκτη να φύγει. Προς γνώση και συμμόρφωση για το μέλλον – όχι πως αλλάζει κάτι φοβερά. Παραμένουν στις θεσούλες τους. Και ο Μπακασέτας, συνέχισε να… τρυπά το ταβάνι του! Κατέληξε στην Τραμπζονσπόρ, αναγορεύτηκε σε παίκτη-κλειδί της τουρκικής ομάδας και μόλις πριν από λίγες ημέρες γιόρτασε έναν τίτλο από τη θέση του κομβικού παίκτη και όχι ενός που απλά συμπληρώνει τις αποστολές ή την ενδεκάδα. Ο αρχηγός της εθνικής ομάδας είναι πλέον ένα καυτό όνομα της αγοράς. Δεν του χαρίστηκε τίποτα. Μόνος τα κατάφερε. Ακόμη και όταν βρισκόταν στις κλήσεις των ομοσπονδιακών τεχνικών, δεν μπορεί κάποιος να υποστηρίξει ότι ήταν «ο πρώτος των πρώτων». Σταδιακά ανέβηκε την ιεραρχία σε ένα ανηφορικό μονοπάτι. Το ίδιο θα κάνει και τώρα. Εχει να πείσει (και) τον Πογέτ για το πόσο χρήσιμος είναι. Ποιος αμφιβάλλει πως θα τα καταφέρει;