Φωτεινή Βελεσιώτου

Ξυπνάω αλαφιασμένη. Με τα μάτια κλειστά αφουγκράζομαι. Κρότοι, τριγμοί, ψίθυροι, φωνές, μουρμουρητά. Το πατρικό μου στην Καρδίτσα βογκά ολόκληρο, συστέλλεται και διαστέλλεται, στενάζει. Μου λέει λόγια ακατάληπτα σιγανά στο αφτί, ουρλιάζει, βάφεται κόκκινο, οι τοίχοι δακρύζουν, το κρεβάτι μου σείεται.

Με μάτια ακόμα σφαλιστά, τυφλά, βγαίνω από το κρεβατάκι μου στο παιδικό μου δωμάτιο και προχωρώ στο σκοτάδι, σαν υπνοβάτης. Το σπίτι το νιώθω όλο μέσα μου και έξω μου, είμαστε ένα. Με παρακαλάει και με φοβερίζει, με μαλώνει και με καλεί κι όλο ταυτόχρονα με διώχνει, με σπρώχνει προς τα έξω, προς το φως.

Στα κάδρα οι φωτογραφίες των παππούδων μου με ακολουθούν με το βλέμμα, θαρρώ. Το βλέμμα αυτό το σοβαρό και κάπως θλιμμένο, σαν να γνωρίζουν πια όλα του κόσμου τούτου και του άλλου του κόσμου του κρυφού, του αόρατου.

Ενα μαύρο πουλί, πανέμορφο, πετάει πάνω μου, η σκιά του μ’ αγκαλιάζει προστατευτικά και με οδηγεί, «μαζί προχωράμε, έλα» μου λέει.

Νιώθω στα ρουθούνια μου μια μυρουδιά από φθινοπωρινό ψιλόβροχο και φρεσκοπλυμένα ασπρόρουχα, στ’ αφτιά μου πλατάγισμα των απλωμένων ρούχων (ή του κοράκου το φτερό;), στα παιδικά μου πόδια τη δροσιά από το απαλό χορτάρι της αυλής μας, στο πρόσωπό μου ένα γλυκό αεράκι φθινοπωρινό.

Μακριά ένα κλαρίνο κλαίει:

«Άι σαν άλλο δε μωρέ δε με μάρανε,

σαν άλλο δε με μάρανε ‘δώ στον απάνω κόσμο.

της νύχτας το μωρέ το περπάτημα,

άι της νύχτας το περπάτημα και της αυγής ο ύπνος».

Επειτα μου έρχονται στο μυαλό οι στίχοι του Κώστα και η μελωδία της Σοφίας.

«Μαύρο πουλί πετά κι ο ουρανός σωπαίνει

Για σένα ποιος ρωτά, για μένα ποιος μαθαίνει

Το Βλέμμα δεν αντέχεται σα με κοιτάς θλιμμένη

Μαύρο πουλί πετά κι ο ουρανός σωπαίνει

Αν λείψω μάνα

Ρίξε στα κύματα σταυρό

Καράβι να ‘ρθω να σε βρω

Πρίμο αεράκι του καιρού μου

Μη χτίσεις πέτρινα κελιά

Και κλείσεις μέσα τα φιλιά

Του γυρισμού μου

Οι δρόμοι μου στεγνοί, σ’ ένα βρεγμένο χάρτη

Βάφτισε τ’ άστρο μου χρυσό, τη μοναξιά παλάτι

Βάφτισε τ’ άστρο μου χρυσό, τη μοναξιά παλάτι

Να ανοίξω το πανί, ν’ ανέβω στο κατάρτι».

Ανοίγω τα μέσα μου μάτια. Η μάνα μου νέα, πεσμένη στα μπροστινά σκαλιά, έγκυος, βογκάει. Το πρόσωπό της χλωμό, τα χέρια της αγκαλιάζουν την κοιλιά της (ξέρω, εμένα αγκαλιάζει) η ανάσα της κοφτή. Εγώ κι αυτή και το σπίτι μας και το πουλί κι οι μυρωδιές κι οι ήχοι γινόμαστε ένα. Σε μια έκρηξη από φως βλέπω δύο πόδια μωρού να βγαίνουν από της μάνας μου το κορμί.

Νιώθω τον πόνο της, νιώθω τον χωρισμό μας. Ετσι γεννιέμαι. Κι έτσι προχωράω. Πατώντας τα πόδια μου γερά στη γη.