Ανώνυμοι βυζαντινοί ποιητές 14ος – 15ος αιώνας

Τριαντακλωνοκυπάρισσε με τους χρυσούς τους κλώνους,

και με τα φύλλα τα πλατιά, με τον πλατύν τον ίσκιον,

και τον αέραν τον γλυκύν, με την πολλή δροσιά του,

περιβολίτσιν έμορφον, τα ρόδα φυτεμένον,

γλυκομηλιά μου κόκκινη, τα μήλα φορτωμένη,

απόκλινε τη νιότη σου να μείνω στην ισκιά σου,

να δροσιστώ στον ίσκιο σου και στο κατάψυχό σου.

i i i

Κυρά μου, ερωτοδέσποινα, ποθοκρατόρισσά μου,

που γέμουν τα ματάκια σου του κόσμου την αγάπην,

τους έρωτας τα χείλη σου πλεκτούς το αλυσίδιν.

Να ‘πιχαρείς, ω λυγερή, πέψε μ’ ολίγον πόθον,

ότι λιγώνομαι, κυρά, διά την πολλήν σου αγάπην.

Εσύ κρατείς τους έρωτας, και δος εμέν τον πόθον.

Πολλά παρέδειρα, κυρά, νύκτες και μεσημέρια.

i i i

Εσύ, ξαθή, υπέρξαθη και σγουρομηλιγγάτη,

ασπρομαρμαροτράχηλη και κρυσταλλοχιονάτη,

ποτήριν πορφυρόχειλον, γεμάτον την αγάπην,

καντήλα χρυσοκρέμαστη, ζώνη με τον διαδέτην,

να σε ζωνόμην πάντοτε, να μ΄ έσφιγγες, κυρά μου.

i i i

Περιστεράκιν να γενώ, να έλθω όπου κοιμάσαι,

σφιχτά να σε περιπλακώ.