Ενας πόλεμος, τέσσερις {LF}μάχες και ο ΣΥΡΙΖΑ

Στα δώδεκα τελευταία χρόνια, η Ελλάδα βίωσε μια πρωτοφανή συμπύκνωση του πολιτικού χρόνου. Η κρίση, η πανδημία και η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία είναι μείζονος σημασίας γεγονότα που παράγουν, στο επίπεδο των ιδεών, νέες αντιλήψεις, στερεότυπα, νοοτροπίες και συμπεριφορές.

Επιχειρώντας την αποκωδικοποίηση αυτών των νέων φαινομένων, εύκολα διαπιστώνει κανείς την έξαρση του αντιδυτικισμού. Η χώρα αυτή βιώνει, στα 200 χρόνια της ύπαρξής της, μια διαρκή σύγκρουση ανάμεσα στους υποστηρικτές της Δύσης, ως φορέα προόδου, και τους θαυμαστές της καθ’ ημάς Ανατολής. Με αυξομειώσεις στην ένταση της σύγκρουσης, αυτός ο ιδεολογικός πόλεμος συνεχίζεται αμείωτος μέχρι τις ημέρες μας. Βρίσκεται σε έξαρση τη δωδεκαετία 2010-2022 και πυροδοτεί νέες μάχες, με μετάλλαξη των ιδεολογικών προταγμάτων, δημιουργώντας νέα πεδία συγκρούσεων.

Το πρώτο πεδίο μάχης ήταν το αντιμνημόνιο. Η αντίληψη ότι για την ελληνική κρίση έφταιγε το Μνημόνιο και όχι ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός.

Το δεύτερο πεδίο μάχης ήταν η άρνηση της πανδημίας. Δηλαδή η άρνηση του ορθολογισμού. Η συνωμοσιολογική αντίληψη της Ιστορίας.

Το τρίτο πεδίο μάχης ήταν ο εμβολιασμός. Οι αρνητές του χρησιμοποίησαν ένα ιδεολογικό κράμα που περιείχε από fake news έως εσχατολογικές δοξασίες.

Τέταρτο πεδίο μάχης, η υποστήριξη της Ρωσίας και του Πούτιν στην εισβολή στην Ουκρανία. Η ενοχοποίηση του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ, της Ευρωπαϊκής Ενωσης, αυτός ο ιδεολογικός πολτός έγινε ένας μηχανισμός απόκρυψης των ρωσικών ακροτήτων.

Είναι χρήσιμο να εξετάσουμε το πώς τοποθετείται στα ανωτέρω το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο ΣΥΡΙΖΑ.

Στον πόλεμο εναντίον της Δύσης, ο ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποίησε όλο το μαρξιστικό οπλοστάσιο της καταγγελίας του «νεοφιλελευθερισμού», μιας έννοιας κενής περιεχομένου. Αξίζει να δει κανείς στις «θέσεις για το συνέδριο» το πώς περιγράφει, ως κόλαση, τις φιλελεύθερες δυτικές δημοκρατίες ο ΣΥΡΙΖΑ:

«Υπό τους όρους [του νεοφιλελευθερισμού] η απορρύθμιση της αγοράς εργασίας και οι ακραίες μορφές εκμετάλλευσης της εργασιακής δύναμης, η “δημιουργική” καταστροφή του μη κερδοφόρου κεφαλαίου, η συρρίκνωση έως επιδιωκόμενου θανάτου της μικρής και μεσαίας επιχειρηματικότητας, η σπατάλη και καταστροφή των φυσικών πόρων και των οικοσυστημάτων… επισφραγίζουν την κυριαρχία του χρηματοπιστωτικού τομέα».

Οπως χαρακτηριστικά επισημαίνει ο Διονύσης Γουσέτης, «ψεύδονται χρεώνοντας στον “νεοφιλελευθερισμό” τις “ακραίες μορφές εκμετάλλευσης της εργασιακής δύναμης”. Οι ακραίες μορφές εκμετάλλευσης ανήκουν στην προκαπιταλιστική περίοδο της ανθρωπότητας. Ο καπιταλισμός απελευθέρωσε την εργασία (Μαρξ) και όσο διευρύνεται, τόσο οι συνθήκες εργασίας βελτιώνονται».

Στη μάχη για το αντιμνημόνιο, ο ΣΥΡΙΖΑ πρωτοστάτησε στην καταγγελία του Μνημονίου ως υπεύθυνου για τα δεινά της χώρας.

Στη μάχη για την πανδημία, ρητορικά υποστήριξε τη λήψη μέτρων, ενώ στην πράξη τα υπονόμευε συστηματικά. Δεν είναι τυχαίο ότι στις «θέσεις» υποστηρίζεται πως «ανάλογες πανδημίες στο εγγύς μέλλον δεν είναι καθόλου απίθανες: το κεφάλαιο διευρύνει διαρκώς τα πεδία δραστηριότητάς του, προκειμένου να αποκομίσει μεγαλύτερο κέρδος αψηφώντας τέτοιους κινδύνους».

Ακριβώς η ίδια στάση και στη μάχη κατά των εμβολιασμών.

Παρόμοια και η στάση του στη μάχη για την καταγγελία της ρωσικής εισβολής. Οπως επισημαίνει ο Μιχάλης Τσιντσίνης, «από τις 798 λέξεις της κομματικής ανάλυσης για την εισβολή, οι 147 πρώτες αναφέρονται στον εισβολέα. Οι υπόλοιπες 651 αφιερώνονται στις ευθύνες των άλλων».

Είτε ρητά είτε διά των αποσιωπήσεων και υπεκφυγών, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στη λάθος πλευρά της Ιστορίας. Οι θέσεις του συνεδρίου του το απέδειξαν πανηγυρικά.

Ο Πέτρος Παπασαραντόπουλος είναι εκδότης και συγγραφέας