Σκηνικό πίεσης {LF}στον Τσίπρα εξ αριστερών

Είναι σαφές το προγραμματικό άνοιγμα που θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία και αυτό πια αποτυπώνεται και στην Πολιτική Απόφαση του 3ου Συνεδρίου του. «Δεσμεύεται να πολλαπλασιάσει τις πρωτοβουλίες του προκειμένου να συμπτυχθεί μια πανευρωπαϊκή συμμαχία αριστερών, σοσιαλιστικών, σοσιαλδημοκρατικών και πράσινων κομμάτων και πολιτικών δυνάμεων στη βάση των κοινών διεκδικήσεων που απορρέουν από τα παραπάνω» αναφέρει και μάλιστα ως γνωστόν η εν λόγω Πολιτική Απόφαση ψηφίστηκε ομοφώνως από το κόμμα.

Κι όμως κατ’ αρχάς ο Παύλος Πολάκης και από χθες και ο Ευκλείδης Τσακαλώτος επιτέθηκαν – από διαφορετικές αφετηρίες – πολιτικά στον Νίκο Ανδρουλάκη, πριν ακόμη στεγνώσει το μελάνι της νέας στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ. Η αφορμή επίθεσης του τέως υπουργού Οικονομικών και εκ των αρχηγών των 53+ ήταν το πώς διάβασε το ΚΙΝΑΛ τη νίκη του Μακρόν. «Αν ο κ. Ανδρουλάκης πιστεύει ότι η κεντρική συμβολή του Μακρόν στη γαλλική πολιτική είναι ότι προωθεί προοδευτικές κοινωνικές πολιτικές, προφανώς δεν έχει καταλάβει πολλά από όσα συμβαίνουν στη Γαλλία» ανέφερε μεταξύ άλλων στο fb ο Τσακαλώτος πυροδοτώντας την απάντηση της Χαριλάου Τρικούπη.

Το ΚΙΝΑΛ αναφέρει πως ο Ευκλείδης Τσακαλώτος «μπέρδεψε τις κοινές πολιτικές της ΕΕ στις οποίες κάνει ρητή αναφορά ο Νίκος Ανδρουλάκης στη δήλωσή του για την επανεκλογή του Εμανουέλ Μακρόν, με τις κοινωνικές πολιτικές του Γάλλου Προέδρου», επιτίθεται δε στον τέως ΥΠΟΙΚ για τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ στο Ουκρανικό ενώ θυμίζει την κυβερνητική συμπόρευση της Κουμουνδούρου με τον Πάνο Καμμένο. Ο Τσακαλώτος ανταπάντησε σημειώνοντας «εσείς που πορεύεστε “με γνώμονα την πρόοδο και την κοινωνική δικαιοσύνη” (sic) καταλαβαίνετε ότι οι πολιτικές τύπου Μακρόν ανοίγουν τον δρόμο στην Ακροδεξιά; Αν ναι, σκοπεύετε ποτέ να μας πείτε τι προτείνετε;». Και στη σφοδρή αντιπαράθεση είχαμε δύο ακόμη στοιχεία: στελέχη όπως η Σία Αναγνωστοπούλου να παίρνουν το μέρος του Τσακαλώτου, ενώ από μεριάς ΣΥΡΙΖΑ τηρήθηκε σιγή ιχθύος για το θερμό επεισόδιο.

Κάτι που όπως θυμίζουν επίσης πολλοί δεν σημειώθηκε με τη νίκη Μακρόν, όπου η Κουμουνδούρου χαιρέτισε το αποτέλεσμα ως νίκη της Δημοκρατίας και παρά τους αστερίσκους που θέτει για τη μεγάλη ευκαιρία που έχει η Αριστερά να κατέβει ενωμένη στις βουλευτικές εκλογές της Γαλλίας του Ιουνίου ή για τις ευθύνες του «μακρονισμού» για την άνοδο της Λεπέν.

ΙΣΟΡΡΟΠΙΕΣ. Γιατί όμως ο Τσακαλώτος επιλέγει αυτή τη στάση; Ως γνωστόν ο ίδιος ηγείται ενός μεγάλου ρεύματος εσωτερικά του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ που δεν καλοβλέπει τις συμπορεύσεις με τη Σοσιαλδημοκρατία, ενώ συχνά λέει πως άλλο η απεύθυνση στο Κέντρο και άλλο η κεντρώα «μετάλλαξη». Το όλο θέμα μπορεί να απασχόλησε κεντρικά τον προσυνεδριακό διάλογο, το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ και μπορεί να κατέληξε σε ένα συνθετικό κείμενο που ισορροπεί μεταξύ Αριστεράς και Προόδου, η συζήτηση όμως συνεχίζεται εντός του κόμματος. Πιο έμπειροι παρατηρητές σημειώνουν πως ο Αλέξης Τσίπρας ναι μεν βγήκε πιο ενισχυμένος στην πρόθεσή του για ανοίγματα, όμως και εκείνος δεν θα παραιτηθεί από μια στρατηγική «αριστερής πίεσης» στο ΚΙΝΑΛ και στο πεδίο του αντιδεξιού μπλοκ και στο πεδίο της δυνατότητας για προοδευτικές συγκλίσεις.

Αρα η λογική «μια στο καρφί και μια στο πέταλο» ευνοεί την παρούσα τακτική, πολύ περισσότερο αν δεν την παράγει απευθείας ο ίδιος ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Ο «ασφυκτικός έλεγχος» της ρητορικής και των επιλογών του ΚΙΝΑΛ είναι στον επιτελικό σχεδιασμό του ΣΥΡΙΖΑ και καθώς ο εκλογικός χρόνος πυκνώνει, θα εντείνεται. Προφανώς δε, ο Τσακαλώτος κόβει και την όρεξη εσωκομματικά όσων βλέπουν θετικά ένα άνοιγμα στη Σοσιαλδημοκρατία χωρίς αρχές.