Φλεγόμενη Παναγία, ωμή βία

Αν και το γεγονός παραμένει ακόμη νωπό στη μνήμη, αυτή η επιστροφή στις ημέρες του Καθολικού Πάσχα του 2019 στο Παρίσι, όταν από άγνωστα (ακόμη) αίτια προκλήθηκε μια τρομακτική πυρκαγιά στην Παναγία των Παρισίων, βλέπεται με περιέργεια, τουλάχιστον από όσους δεν έχουν εντρυφήσει πλήρως επί του θέματος. Στο «Η Παναγία των Παρισίων φλέγεται» («Notre-Dame brûle», Γαλλία/Ιταλία, 2022), ο έμπειρος σκηνοθέτης Ζαν-Ζακ Ανό («Το όνομα του ρόδου», «Επτά χρόνια στο Θιβέτ») ακολουθεί περισσότερο τη λογική της ταινίας-ρεπορτάζ και υφαίνει την ιστορία του σύμφωνα με τα επίσημα ως τώρα στοιχεία, που ούτως ή άλλως έχουν απασχολήσει κατά κόρον τα ΜΜΕ. Στην ουσία, αν υπάρχει μια βαθύτερη μυθοπλαστική δραματοποίηση των γεγονότων, αυτή θα βρεθεί σε κάποιους από τους πυροσβέστες που πάλεψαν ξεπερνώντας τα όριά τους για να σώσουν ό,τι μπόρεσαν να σώσουν (η ταινία γυρίστηκε με τις ευλογίες του σώματος πυροσβεστικής του Παρισιού). Καλά δομημένη σε ό,τι αφορά τον χρόνο και το μοντάζ και περίτεχνα φτιαγμένη με τη χρήση όσο το δυνατόν λιγότερων ψηφιακών εφέ, η ταινία επιστρέφει σε όλα τα δρώμενα της αποφράδας Δευτέρας 19 Απριλίου 2019 για να παρουσιάσει σε κάτι λιγότερο από δύο ώρες ό,τι συνέβη σε περίπου οκτώ. Ο Ανό αφήνει κάποιες υπόνοιες για το πώς η φωτιά μπορεί να προκλήθηκε· ένα αναμμένο τσιγάρο (σε γκρο πλαν) εργάτη που δούλευε στην αναπαλαίωση του κτιρίου που εκείνη την εποχή γινόταν δεν είναι βέβαια ενταγμένο τυχαία στο σενάριο. Ωστόσο, ο σκηνοθέτης δεν παίρνει θέση στο πώς προκλήθηκε η φωτιά αλλά στην οδύσσεια για την κατάσβεσή της· κυριολεκτικά οδύσσεια, διότι οι κακές συμπτώσεις και τα από το πουθενά εμπόδια που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν οι πυροσβέστες αγγίζουν το όριο του κωμικού. Η ταινία ενημερώνει και την ίδια ώρα πληγώνει· η απώλεια ήταν τεράστια, όχι μόνο για τη Γαλλία αλλά για κάθε πιστό του χριστιανισμού, σε κάθε γωνιά του κόσμου. Παίζουν: Σαμουέλ Λαμπάρτ, Ζαν-Πολ Μπορντ, Μίκαελ Κιρινιάν κ.ά.

Βαθμολογία: 6½

Στον κόσμο των βίκινγκς. Από τον σκηνοθέτη του «Φάρου», Ντέιβιντ Εγκερς, δεν θα περίμενες κάτι συμβατικό από τη στιγμή που είχε στα χέρια του μια ταινία σχετική με την παράδοση και τη μυθολογία των Βίκινγκς. Και πράγματι, δεν θα βρεις απολύτως τίποτα ωραιοποιημένο στον «Ανθρωπο του Βορρά» («The Northman», ΗΠΑ, 2022), όπως συνέβαινε παλαιότερα με κλασικές ταινίες του Χόλιγουντ περασμένων μεγαλείων, όπως οι «Βίκινγκς» (1958) του Ρίτσαρντ Φλάισερ ή τα «Μακρινά καράβια» (1964) του Τζακ Κάρντιφ. Γιατί αν αυτές οι ταινίες, στην εποχή τους, θεωρήθηκαν υπερβολικά βίαιες, μπροστά στον «Ανθρωπο απ’ τον Βορρά» θαρρείς ότι απευθύνονται σε παιδιά… νηπιαγωγείου. Εδώ μιλάμε για μια εξουθενωτική (ακόμα και για τον θεατή) αποθέωση της σωματικής βίας, βάση της οποίας είναι μια «κλασική» ιστορία εκδίκησης. Ακόμα όμως και ο Αμλεθ (Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ), κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας και ο άνθρωπος που θέλει να εκδικηθεί τη δολοφονία του πατέρα του (Ιθαν Χοκ) από τον αδελφό του (Κλας Μπανγκ), θυμίζει αιμοβόρικο τέρας χωρίς ίχνος καλοσύνης μέσα του. Το πιο επικίνδυνο δε ανθρώπινο ον της ιστορίας είναι γένους θηλυκού και έχει τη μορφή της Νικόλ Κίντμαν που υποδύεται μια ηρωίδα η οποία μεταφέρει το «σύμπαν» όλων των δηλητηριωδών γυναικών του Σαίξπηρ. Οι σαιξπηρικές αναφορές ούτως ή άλλως πλημμυρίζουν την ταινία που κάλλιστα κερδίζει τη θέση όχι μόνο της πιο ωμής σε σκηνές βίας περιπέτειας Βίκινγκ που έχει γυριστεί ποτέ αλλά και της ψυχολογικά πιο περίπλοκης· και συγκαταλέγω ακόμα και τις πρόσφατες σειρές στις οποίες βλέπουμε να αναθεωρείται ο μύθος των Βίκινγκς (σειρές όπως το «Βίκινγκς» (2013 -2020) ή η πρόσφατη «συνέχειά» του «Βίκινγκς: Βαλχάλα» που είναι εφετινή παραγωγή και η ιστορία της τοποθετείται 100 χρόνια μετά της προηγούμενης με επίκεντρο τις περιπέτειες κάποιων ιστορικών Βίκινγκς όπως ο Λιφ Ερικσον και ο Χάραλντ Χαράλντα). Μοιάζει με «ταξίδι» παραισθησιογόνων ουσιών σε μια θάλασσα στην οποία το νερό έχει αντικατασταθεί από τη χλωρίνη.

Βαθμολογία: 7½

Σταχτοπούτα ποπ σταρ. Μία ακόμα εκδοχή του χιλιοειπωμένου, με διάφορους τρόπους, παραμυθιού της Σταχτοπούτας, στην οποία η νορβηγίδα ποπ σταρ Astrid S (Αστριν Σμέπλας) έχει τον πρώτο λόγο στην παιδική φαντασία «Τρεις ευχές για τη Σταχτοπούτα» («Tre notter til Askepott», Νορβηγία, 2021) της Σέσιλι Α. Μόσλι. Η ιλουστρασιόν φωτογραφία του Τροντ Τρόντερ έχει μια ταξιδιάρικη γοητεία που σε κάνει να χορταίνεις το χιονισμένο σκανδιναβικό τοπίο και ο ρόλος της Κακιάς μάγισσας φαίνεται να ταιριάζει γάντι στην καλή ηθοποιό Ελεν Ντόριτ Πέτερσεν που θυμίζει λίγο την Τζούλια Στάιλς μεγαλύτερη. Εκεί που προσωπικά σκάλωσα (αν και δεν είμαι παιδί, άρα όχι στο target group της ταινίας) είναι στην ελληνική μεταγλώττιση. Αναρωτιέμαι για ποιον λόγο οι μεταγλωττίσεις παιδικών ταινιών εξακολουθούν να ανήκουν στην εποχή της σειράς «Το μικρό σπίτι στο λιβάδι». Είναι τόσο δύσκολο οι μεταγλωττιστές να μιλήσουν κανονικά και όχι σαν να απαγγέλλουν με θεατράλε στόμφο, οριακά αστείο; (Ακούγονται οι φωνές των Γεωργίας Ιωαννίδου, Αρη Μακρή, Ιφιγένειας Στάικου, Ντίνου Σούτη κ.ά.)

Βαθμολογία: 5