Στο τιμόνι των «New York Times» μετο βλέμμα στην ψηφιακή εποχή

Σε μια στιγμή που όλα τα βλέμματα στρέφονται προς την Κίνα, την ανερχόμενη παγκόσμια υπερδύναμη, η επιλογή ενός δημοσιογράφου ο οποίος τη γνωρίζει όσο λίγοι για τη θέση του γενικού διευθυντή ενός από τα πιο παλιά, γνωστά και ισχυρά Μέσα στις ΗΠΑ – και σε ολόκληρο τον πλανήτη – δεν είναι τυχαία. Οπως ανακοίνωσε χθες ο εκδότης των «New York Times» Αρθουρ Γκρεγκ Σουλτσμπέργκερ, ο βραβευμένος με Πούλιτζερ Τζόζεφ Καν θα είναι από τον Ιούνιο ο νέος «τιμονιέρης» τους.

«Ο Τζο διαθέτει άψογο κριτήριο όσον αφορά τις ειδήσεις, μια βαθιά και ολοκληρωμένη κατανόηση των δυνάμεων που διαμορφώνουν τον κόσμο μας, καθώς και μακρά πορεία στη βοήθεια προς τους δημοσιογράφους να βγάζουν προς τα έξω την πιο φιλόδοξη και τολμηρή δουλειά τους», έγραψε χαρακτηριστικά ο Σουλτσμπέργκερ στο σημείωμά του προς το προσωπικό του ομίλου – κάπου 1.700 ανθρώπους (οι περισσότεροι στην 171 ετών ιστορία των «New York Times»), οι νεότεροι από τους οποίους δεν έχουν εργαστεί ποτέ σε συνθήκες γραφείου εξαιτίας της πανδημίας.

«Δεν γνωρίζουμε προς τα πού θα κινηθεί με την πάροδο του χρόνου το πολιτικό πνεύμα των καιρών (…) Ομως, αντί να το κυνηγάμε, θέλουμε να δεσμευόμαστε, ξανά και ξανά, ότι θα παραμείνουμε ανεξάρτητοι», δήλωσε ο 57χρονος Καν σε συνέντευξή του. Η αλήθεια δε είναι πως ο άνθρωπος τον οποίο διαδέχεται έχει βάλει πολύ ψηλά τον πήχη: ο 65χρονος Ντιν Μπακέτ – ο πρώτος Αφροαμερικανός στην ηγεσία των «Times», που έφτασε στην ηλικία στην οποία παραδοσιακά αποχωρούν οι γενικοί διευθυντές – κατάφερε να συνδέσει το όνομά του με 18 Πούλιτζερ, σε μια περίοδο που σφραγίστηκε από την προεδρία Τραμπ και την πανδημία.

Ο ίδιος πέτυχε, ταυτόχρονα, τον δεκαπλασιασμό των συνδρομητών της ψηφιακής έκδοσης, από τις 966.000 στα 10 εκατομμύρια. Αυτή είναι μία ακόμη πρόκληση με την οποία θα βρεθεί αντιμέτωπος ο Καν, σε ένα Μέσο εντελώς διαφορετικό από αυτό στο οποίο εντάχθηκε πριν από 24 χρόνια. Ωστόσο, αυτός ο βετεράνος της έντυπης δημοσιογραφίας προσπάθησε και σε μεγάλο βαθμό πέτυχε, τα τελευταία χρόνια και από τη θέση του διευθυντή σύνταξης, να δώσει στη συντακτική ομάδα (το γνωστό και ως newsroom για τους επαγγελματίες του χώρου) το «νεύρο» και την ταχύτητα που απαιτεί η σύγχρονη εποχή των μίντια, καθώς και μια διεθνή διάσταση, αξιοποιώντας όλα τα διαθέσιμα τεχνικά μέσα (podcasts, οπτικοακουστικό υλικό κ.λπ.).

«Δεν θα διευθύνει πλέον μια εφημερίδα, αλλά ένα πολυμέσο που λειτουργεί σε πραγματικό χρόνο, αποτελώντας μια παγκόσμια ειδησεογραφική αυτοκρατορία», σχολίασε χαρακτηριστικά ο Τζιμ Φρίντλιχ, επικεφαλής του Lenfest Institute for Journalism, που εκδίδει τη «Philadelphia Inquirer».

Η πορεία του Τζόζεφ Καν

• Δεκαετία ’80. Διηύθυνε την εφημερίδα του λυκείου του και, στη συνέχεια, το ημερήσιο έντυπο «The Crimson» των τελειόφοιτων του Harvard, μέχρι την αποφοίτησή του με πτυχίο ιστορίας, το 1987.
• 1989. Εχοντας ξεκινήσει μεταπτυχιακό στις σπουδές σε ζητήματα Ανατολικής Ασίας και την εκμάθηση των μανδαρίνικων, έγραφε άρθρα από το Πεκίνο για τη «Morning News». Βρέθηκε στην πρωτεύουσα της Κίνας στα γεγονότα της Τιενανμέν τον Ιούνιο του 1989 και έπεισε τους εκδότες του να παραμείνει ως ανταποκριτής. Λίγο μετά, συνελήφθη και απελάθηκε.
• 1994. Κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ από κοινού με τη «Morning News» για τις διεθνείς του ανταποκρίσεις. Στο μεταξύ, είχε προσληφθεί από τη «Wall Street Journal», η οποία τον είχε τοποθετήσει στη Σαγκάη.
• 1998. Μεταπήδησε στους «New York Times», αφού τα προηγούμενα χρόνια έγινε εκδότης του «Far Eastern Economic Review», ενός εβδομαδιαίου εντύπου που ανήκε στη μητρική εταιρεία της «WSJ», τον Dow Jones.
• 2003. Επικεφαλής του γραφείου των «New York Times» στο Πεκίνο.
• 2008. Επέστρεψε στη Νέα Υόρκη, όπου τοποθετήθηκε στο τμήμα των διεθνών. Επέβλεψε την έρευνα του 2012 για τον κρυμμένο πλούτο της κινεζικής ελίτ, που επίσης τιμήθηκε με βραβείο Πούλιτζερ – αν και κόστισε την απέλαση ορισμένων δημοσιογράφων τους και το μπλοκάρισμα της ιστοσελίδας.
• 2016. Προήχθη σε διευθυντή σύνταξης.