Στα ντεκ η συντρόφισσα Χρυσοβελώνη

Εμένα, για να πω την αλήθεια μου, πιο πολύ με συγκινούν οι επιθεωρήσεις (οι παλιές, οι καλές) από τα κομματικά συνέδρια έτσι όπως, τα τελευταία χρόνια, έχουν εκπέσει από πολιτικά γεγονότα, σε συγκεντρώσεις τύπου «to know us better» που καταλήγουν σε «επιτάφιους για εχθρούς και φίλους». Κι εδώ που τα λέμε, υπήρξαν επιθεωρήσεις και επιθεωρησιακά σχήματα (θα πω πάλι για το Ελεύθερο Θέατρο, μετέπειτα Ελεύθερη Σκηνή, και θα γίνω γραφική) πολύ πιο ουσιαστικά και επιδραστικά στην κοινωνική αντίληψη, τη γλώσσα και την αισθητική μας απ’ όσο συνέδρια κομμάτων.

Ωστόσο το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία που έληξε χθες, με αποζημίωσε. Σε κάποια στιγμιότυπα που παρακολούθησα, ήταν ανάλογο μίας καλής επιθεώρησης. Με σύμπραξη πολλών πρωταγωνιστών. Και ομολογουμένως, με μια καλή πινελιά αυτοσαρκασμού, έστω και αν την έβαλαν ασυνείδητα οι σύντροφοι. Για παράδειγμα, όταν ο σπίκερ του προεδρείου είπε «Επόμενος ομιλητής η συντρόφισσα Χρυσοβελώνη» νόμιζα ότι η πρώην βουλευτής των ΑΝΕΛ και πρώην υφυπουργός των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θα ανέβει στα ντεκ, θα κοτσάρει ακουστικά και θα βάλει Στέφανο Πιτσίνιαγκα και «Χτυπάει η καρδιά μου δυνατά τα-τα-τα». Το ίδιο και όταν ανέβηκε στα ντεκ – συγγνώμη, στο βήμα – ο σύντροφος πρώην Ανελίτης, με το ατίθασο μαλλί, Θανάσης Παπαχριστόπουλος. Σαν στιγμιότυπο από δεξίωση όπου ποζάρουν κάποιοι άσχετοι μεταξύ τους, δεν είναι άλλωστε και η φωτογραφία της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ με την πρώην Ανελίτισσα Κουντουρά σέντερ φορ και τους Γεωργούλη, Κόκκαλη στα εξτρέμ; Διότι, όσα χρόνια και να περάσουν, ο συριζανελισμός θα παραμένει ένα από τα καλύτερα επιθεωρησιακά νούμερα της ελληνικής πολιτικής σκηνής.

Βέβαια, στο προηγούμενο συνέδριο, είχε προσφωνηθεί και ο σύντροφος Καμμένος αλλά φέτος μας έλειψε. Ισως πάλι να φωτογραφιζόταν για το Rolling Stone.

Ξεκατίνιασμα

Δεν ξέρω αν αυτό λέγεται «ανοιχτή, πολιτική διαδικασία», πάντως ο Ηλίας Πετρόπουλος κάπως αλλιώς το λέει στο λεξικό του. Οι αντεγκλήσεις (για να το πω κομψά) που ακούστηκαν, τα κραξίματα (για να το πω κυριολεκτικά) και οι υποτιμητικές αναφορές στη σωματοδομή κάποιων συνέδρων θύμισαν εκείνο το «Κάτσε κάτω κουλοχέρη» που είχε φωνάξει οργίλος Πασόκος στον Καράγιωργα, στο προσυνέδριο του κόμματος το 1975 (να υπενθυμίσω ότι ο Σάκης Καράγιωργας είχε χάσει το χέρι του σε βομβιστική επίθεση κατά της χούντας).

Ο αψύς κρητικός σύντροφος Πολάκης, τα έχωσε στον σύντροφο Τσακαλώτο, ο σύντροφος Τσακαλώτος στον σύντροφο πρόεδρο, ο σύντροφος Δρίτσας στον σύντροφο Νεφελούδη καθιστώντας τον υπεύθυνο γιατί ο βουλευτής Κυκλάδων του ΣΥΡΙΖΑ σύντροφος Συρμαλένιος θεωρείται στη Σύρο persona non grata (ο Συρμαλένιος είναι στη Σύρο persona non grata), του ευρωβουλευτή συντρόφου Αρβανίτη δεν το αντέχει η καρδιά το συντροφοπλάκωμα, η συντρόφισσα Πέρκα είπε κάτι σαν «Αιδώς σύντροφοι», ο σύντροφος Μαντάς πάλι, είπε «Εδώ σύντροφοι δεν έχουμε ούτε έναν υπολογιστή, ούτε μια πρίζα», άλλοι σύντροφοι φώναζαν, για άλλον σύντροφο, στη συντρόφισσα Γεροβασίλη «Κόψ’ τον Ολγα», πόσα να αντέξω κι εγώ;

Στο μυθιστόρημά του «Το 10», ο Μ. Καραγάτσης λέει ότι όσο πιο μικρή είναι η κληρονομιά, τόσο πιο πολύ τσακώνονται οι κληρονόμοι. Νομίζω ότι το ίδιο συμβαίνει και όταν τα ποσοστά ενός κόμματος είναι σε παγιωμένη καθίζηση.

Τα τρία κρεσέντο της Ολγας

Η αλήθεια είναι ότι η, με συνοπτικές διαδικασίες, αποπομπή συνέδρου από την Ολγα Γεροβασίλη ήταν – τουλάχιστον όσο θυμάμαι εγώ – το τρίτο κρεσέντο ως προς την άποψη που έχει για τη δημοκρατία η «σιδηρά κυρία» του ΣΥΡΙΖΑ. Το πρώτο ήταν τα βουρκωμένα μάτια της και το γρέζι στη φωνή όταν το ΣτΕ έκρινε αντισυνταγματικό τον τηλεοπτικό νόμο του Παππά. Και το δεύτερο, η δήλωσή της, λίγο πριν από τις εκλογές του 2019, ότι μας παρακολουθεί όλους και όποιος αντιδρά, από το Διαδίκτυο, κατά της κυβέρνησης, διαπράττει αδίκημα.