Ποιοι «πολίτες» στη Ρωσία και την Κίνα;

Οι λέξεις μετράνε. Τόσο ως προς τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία όσο και για τα απίστευτα γεγονότα στη Σανγκάη, γίνεται διαρκώς χρήση της λέξης «πολίτες» σε αναφορά στη στάση της ρωσικής «κοινής γνώμης», ή στους Κινέζους που η αστυνομία εισβάλλει και τους αρπάζει με δαγκάνες και όπλα μέσα από τα σπίτια τους. Ωστόσο ποιοι πολίτες; Είναι πράγματι;

Ασφαλώς όχι. Οι άνθρωποι σε αυτές τις δύο υπερδυνάμεις, όπως και σε όσες χώρες δεν έχουν δημοκρατία, δεν έχουν πρόσβαση σε αυτό που θα τους έκανε πολίτες: στα πολιτικά δικαιώματα. Τα οποία στερούνται, και μάλιστα διά βίου. Οπως τα στερήθηκαν και οι γονείς και οι παππούδες τους. Οπως θα τα στερηθούν σχεδόν με βεβαιότητα και τα παιδιά τους. Και αυτό εντελώς ανεξάρτητα από το ότι στη Ρωσία μεγάλο μέρος της κοινωνίας φαίνεται δυστυχώς να συμφωνεί σοβινιστικά με τη φρικτή εισβολή.

Πολίτης είναι κάποιος που έχει τη δυνατότητα να μετέχει στα κοινά, στην «Πόλη». Δεν είναι ο υπήκοος μιας αυταρχικής βίαιης αυτοκρατορίας που δεν επιτρέπει ίχνος ελευθερίας στους κατοίκους της. Και αυτή είναι τόσο η πηγή της δυστυχίας των ίδιων όσο και η βάση των διεθνών καταστροφών που την ακολουθούν, δεδομένης της παγκόσμιας σημασίας των ανεξέλεγκτων αποφάσεων που αυτές οι πανίσχυρες δικτατορίες λαμβάνουν. Επίσης είναι και η κύρια αιτία που καθιστά εξαιρετικά δύσκολο το να αντιμετωπιστούν αυτές οι δικτατορίες από τις δυτικές δημοκρατίες, παρά την όποια δική τους οικονομική ή στρατιωτική ισχύ.

Το Πεκίνο και η Μόσχα δεν έχουν να αντιμετωπίσουν αυτό που στις δυτικές δημοκρατίες θεωρείται, και ευτυχώς είναι, η βάση όλων: οι λαοί τους. Που στο τέλος, ανά τακτά διαστήματα, οι ηγεσίες οφείλουν να λογοδοτούν σε αυτούς. Οταν δεν υπάρχει αυτή η εξουσία των πολιτών, οι χώρες γίνονται ανεξέλεγκτες. Και όσο πιο ισχυρές είναι τόσο το χειρότερο για όλους και μέσα και, πλέον, έξω από αυτές. Στη Ρωσία και στην Κίνα δεν υπάρχει αυτή η εξουσία. Στη μεν Ρωσία γίνονται (ακόμη) εκλογές, αλλά είναι παρωδία. Εκλογές με αυταρχικά «συντάγματα», με πολιτικούς αντιπάλους στις φυλακές, με άλλους να δολοφονούνται, και μάλιστα σε ξένο έδαφος, με τον Τύπο να είναι νεκρός, τι εκλογές είναι; Είναι παρωδία που οι επιπτώσεις της την καθιστούν τραγωδία. Στην Κίνα πάλι δεν υπάρχουν εκλογές. Το κόμμα και το κράτος είναι οι πανίσχυρες, απόλυτες εξουσίες που όποιος τις αμφισβητήσει, όπως και στη Ρωσία, απλώς εξαφανίζεται.

Τώρα οι δικτατορίες αυτές είναι πιο επιθετικές από ποτέ. Και συνεργάζονται. Ο κύριος λόγος είναι ότι διαπιστώνουν κάθε μέρα πως η μαλθακότητα της Δύσης έχει φτάσει στο χειρότερο δυνατό σημείο της. Οι ελεύθερες χώρες είναι υποχρεωμένες, και ευτυχώς, να αντιμετωπίζουν διαρκώς ελευθερία λόγου, Δικαιοσύνη, Τύπο, αντιπολιτεύσεις, κοινωνικές αντιδράσεις, διεθνή κριτική, δεσμεύσεις από διεθνείς συμβάσεις και πλήθος άλλα που οριοθετούν συνεχώς το τι μπορούν να κάνουν και τι όχι. Κάτι που ουδόλως απασχολεί τη Μόσχα, το Πεκίνο και τους άλλους πυρηνικούς και οικονομικά ισχυρούς φασισμούς του σύγχρονου κόσμου. Ωστόσο η ελευθερία δεν είναι δεδομένη. Απαιτούνται θυσίες για τη διατήρησή της. Το πρόβλημα της Δύσης είναι ακριβώς αυτό: ότι απόλαυσε τόσο πολύ τα πλεονεκτήματα της ελευθερίας που πλέον έχει ξεχάσει το κόστος της. Το ξορκίζει. Και οι δικτάτορες το ξέρουν και επενδύουν σε αυτό.