Το κόκκινο θαύμα!

Δεν είναι μυστικό πως πολλοί αμφέβαλαν για το πώς θα εξελισσόταν η προσπάθεια του Ολυμπιακού τούτη τη σεζόν. Βλέπετε, ορισμένες επιλογές ισοδυναμούσαν με αίνιγμα και ταυτόχρονα η φυγή, η αποχώρηση από τη δράση του Βασίλη Σπανούλη, ήταν κάτι που ουδείς ήθελε. Η αναφορά εδώ γίνεται για τους οπαδούς και όλους όσοι ήταν βαθιά συναισθηματικοί και έβλεπαν τον Σπανούλη ως τον αναμορφωτή της ομάδας – αυτό που ακριβώς σηματοδότησε με την παρουσία από το 2010 και δώθε. Ωστόσο, δεν είναι μυστικό πως εντός της ομάδας ορισμένοι… ψήφιζαν πως ώρα ήταν να γίνει το επόμενο βήμα και να απογαλακτιστεί η ομάδα από τον Μίστερ 7, κοινώς να μάθει να αγωνίζεται και δίχως τον Σπανούλη. Συνέβη. Και συνέβη με τρόπο εκκωφαντικό, με τρόπο που έπεισε τους πάντες ότι πέρασε στη νέα εποχή.

Ο Μπαρτζώκας, άνθρωπος με έφεση να κάνει κατά βάση σωστές επιλογές χωρίς να ξοδεύει μια καραβιά χρήματα, προχώρησε στο παρασύνθημα. Με λιτές κινήσεις αναγέννησε την ομάδα. Εφερε τον Γουόκαπ, έναν γκαρντ όχι ακριβώς σούπερ ταλαντούχο στην επίθεση, σίγουρα όμως παίκτη – σκυλί στην άμυνα, έναν περιφερειακό που αποτελεί ευλογία για κάθε ομάδα γιατί βάζει το «εγώ» κάτω από το «εμείς». Για να «τραβήξει το σκορ» ήρθε ο Ντόρσεϊ, ο Βεζένκοφ απλά βελτιώθηκε ακόμη περισσότερο και εμφανίζεται πλέον ως κομβικός στους Ερυθρόλευκους, ο Σλούκας έμαθε να έρχεται από τον πάγκο και να «κουμπώνει» με μια άλλου τύπου πεντάδα αλλά σίγουρα να προσδίδει κλάση στο σύνολο με ασίστ και μακρινά σουτ, ενώ ο Φαλ δημιούργησε «από μέσα προς τα έξω» πολλές καταστάσεις. Το ατού της εφετινής έκδοσης του Ολυμπιακού; Δεν έχασε βαθμούς στο ΣΕΦ, πάει να πει ότι κράτησε την έδρα και από εκεί άντλησε μεγάλη δύναμη. Επίσης, ενώ αρκετές φορές αρχίζει καλά τη σεζόν και κάπου χάνεται στην πορεία, τώρα έδειξε συνέπεια και προσήλωση στο αρχικό πλάνο. Βγήκε το σχέδιο σε όλους. Ο στόχος ήταν η οκτάδα. Μετά το πλεονέκτημα έδρας. Ούτε που κατάλαβαν οι αντίπαλοι πως πλέον ο Ολυμπιακός έχει ως όνειρο το final -4. Eκει δε, μάλλον δεν θα αποφύγουν να αποκαλύψουν τον μεγαλεπήβολο στόχο τους.  Ολοι στο Λιμάνι. Φυσικά, για να συμβεί αυτό πρέπει να φύγει από τη μέση η Μονακό. Το Πριγκιπάτο το γνωρίζουμε αθλητικά, ένεκα του φημισμένου γκραν πρι της F1, που διεξάγεται στους δρόμους της πόλης, ή για την ποδοσφαιρική ομάδα που κάποτε είχε στις τάξεις της και τον Ακη Ζήκο. Παίζουν μπάσκετ στο Μονακό; Ναι. Μια αθλητική ομάδα με όχι βαριά φανέλα, απειλεί τον Ολυμπιακό. Κυρίως δε, ο Μάικ Τζέιμς, ένας δεινός σκόρερ, ολίγον τρελούτσικος στο παιχνίδι του που δεν αρέσει στους προπονητές που φωνάζουν «άμυνα άμυνα άμυνα» και αρέσκονται σε τεχνικές αναλύσεις της πλάκας. Αλλά όλοι θέλουν τους πόντους του Τζέιμς, του παίκτη που πρώτος ανακάλυψε και τον έφερε στον Κολοσσό Ρόδου ο Αρης Λυκογιάννης το μακρινό 2014…