«Εσύ, Τηλέμαχε, πρέπει να διαλέξεις πλευρά»

Ο ποιητής Αλέξιος Μάινας, που συντόνισε ήδη – μαζί με τη Μαρία Πατακιά και τη Μάνια Μεζίτη – τον «Μαραθώνιο ποίησης» με τη συμμετοχή 77 ποιητών από όλες τις γενιές, που διάβασαν από ένα αντιπολεμικό ποίημά τους, δημοσιεύει στα «Πρόσωπα» την ενότητα ποιημάτων «Ηρόστρατος», με αφορμή τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και την καταστροφή που υφίσταται η χώρα.

ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΠΟΛΕΜΟ

(Στάχυα τυλιγμένα σε σελίδες.)      

Υπάρχει ένα γράμμα του προπάππου

όπου έλεγε κάτι φρικτό για τον πόλεμο για τα χαρακώματα για τον υγρό βήχα των βογκητών στον δηλητηριώδη αέρα για τον αφρό στο στόμα για τα λασπωμένα εντόσθια αλλά κάπου πρέπει να παρέπεσε.

i i i

Η ΑΝΑΣΚΑΦΗ ΤΟΥ ΑΛΙΚΟΥ ΛΙΓΝΙΤΗ

(Πεισμώνουν τα ιερά, πεισμώνει και το ψέμα.)

Η γιαγιά που επιβίωσε απ’ τις συμφιλιώσεις και τις συρράξεις

χαμογελούσε κενά στην εξώπορτα

και κοιτούσε τα κάρα με τις γλυκοπατάτες

να μεταφέρουν κάσες.

Κοιτούσε τα νωχελικά μουλάρια με τα γαλάζια πόδια

πεδικλωμένα απ’ το βάρος των νεκρών.

Την ανεξίθρησκη ράχη, το αδιάφορο βλέμμα

κουβαλώντας τους λεγόμενους εχθρούς.

Κοιτούσε την ξύλινη γεφυρούλα πάνω απ’ τους κυπρίνους.

Πάνω στην οποία η φυγή.

Που δεν τέλειωνε. Που βομβαρδίστηκε το νερό.

Μα άντεξε και γεφύρωνε ακόμα

και τους κρατούσε.

i i i

Η σκόνη κάθισε στη ζωή της,

στα γυμνά χέρια με τα σηκωμένα μανίκια,

στην άμπωτη του σφυγμού.

Οι τυφλοί των εκρήξεων

με λευκό βλέμμα

με καμένα απ’ το μαγνήσιο βλέφαρα

περπατούσαν ανάμεσα στα χειρόγραφα αντικείμενα

με δάχτυλα που ψάχνουν χωρίς να βρίσκουν τον πόλεμο

και τον κόσμο

μετά την εκκλησία

επιστρέφοντας στο χωριό

συγχωρεμένοι ανάμεσα στα δέντρα

δεμένοι απ’ τις κουμπότρυπες μεταξύ τους

με σπάγκο.

i i i

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΡΥΟ

(Η νύχτα ήταν μόνη της κι απέναντι τα σπίτια.)

Βέβαια θα πεις

ο Θεός αν υπήρξε

ήταν πάντα θεατής

κι εκείνοι που δεν τρόμαζε

φορούσαν το παλτό

και βγαίναν για τσιγάρο στο μπαλκόνι

με τις πετρωμένες απ’ το κρύο πιπεριές

ενώ εκείνος έμενε στο σαλόνι

και μιλούσε σε όσους θα πέθαιναν.

i i i

ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ

(Σκούντα τον πλησίον σου.)

Το δικαστήριο των νοημάτων αθώωσε πολλούς.

Κάποιοι καταδικάστηκαν να τριγυρνούν

στις αλάνες των ανώνυμων ή στα κάτεργα της φήμης

κάτω απ’ τους εξώστες των ιδανικών.

Υπέγραψαν την ισοπέδωση

ή τον εγκλεισμό τους στην Ιστορία

με βίους και έργα,

έργα και πολιτείες,

πολιτείες και πολέμους.

Εσύ όμως, Τηλέμαχε, πρέπει να διαλέξεις πλευρά,

δεν δικαιούσαι μερίδιο λωτού.

i i i

Ο,ΤΙ ΘΑ ΕΜΕΝΕ

(Πυρά ν’ αθανατίσει το ξύλο.)

Ο Ηρόστρατος, κοιτώντας τον βωμό να καίγεται, είπε:

Υπάρχει βέβαια και μια άλλη εκδοχή του θρύλου,

άλλα αυτή δεν γίνεται να γκρεμίσει

ό,τι θα γράψουν με τόσο κόπο τούτοι, οι φαύλοι.

i i i

ΜΙΚΡΗ ΛΙΣΤΑ ΜΕ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ

(Δάφνες; Ε λοιπόν δεν τρώγονται.)    

Τα νερά πέφτουν ή

κυλούν ή παγώνουν ή

λιμνάζουν ή χρωματίζονται.

Οι παλίρροιες φουσκώνουν και

ξεφουσκώνουν κι αποτραβιούνται και

παρασέρνουν και φυγαδεύονται.

Οι μέρες ζεσταίνουν και

πάλι.

i i i

Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ

(Οίκτος ή μετατάρσιο;)  

Ανάμεσα στο οικόπεδο με το ερείπιο της σκόνης

του παλιού σεισμού

και τους ευκαλύπτους της μετέωρης αλάνας

με την προτομή του πολέμου

πάνω απ’ το μικρό φράγμα του χείμαρρου

και τα έπη του ηλιοβασιλέματος

στα φουγάρα της βιοτεχνίας

φαίνονται στο βάθος

τα νέα τετράγωνα των προαστίων –

η αθόρυβη

συνεχής δημιουργία

του ανυπεράσπιστου.

Ο Αλέξιος Μάινας (γενν. 1976) σπούδασε φιλοσοφία στη Βόννη. Πρόσφατη ποιητική συλλογή: «Προσκόμματα και ποιμαντικές λύσεις για την κατάβαση της αγέλης στον κάμπο σε περίπτωση αντάρας» (Μικρή Αρκτος, 2021)