«Τινέιτζερ δεν σημαίνει απαραιτήτως επανάσταση»

Μία από τις αρκετές γαλλικές ταινίες που τον τελευταίο καιρό παίζονται στις αίθουσες (το 22ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου τελείωσε εξάλλου την περασμένη Τετάρτη) είναι η «16 φορές Ανοιξη», το ντεμπούτο στη σκηνοθεσία της Σουζάν Λιντόν. Πρόκειται για το πορτρέτο μιας νεαρής μοναχικής κοπέλας, της 16χρονης Σουζάν (την υποδύεται η σκηνοθέτρια), η οποία ανακαλύπτει τον έρωτα (και συγχρόνως τα προβλήματά του) στο πρόσωπο ενός 35άρη ηθοποιού (Αρνό Βαλουά). Λαμβάνοντας υπόψη ότι η ημερομηνία γέννησης της Σουζάν Λιντόν είναι 13 Απριλίου 2000 και η ταινία παραγωγής 2020, βλέπουμε ότι τη γύρισε πριν καν κλείσει το 20ό έτος της ηλικίας της. Και αν διαβάσουμε πράγματα που γράφτηκαν για την ταινία από έγκριτα έντυπα του κινηματογραφικού χώρου (και όχι μόνο) θα δούμε επίσης ότι αυτό το κορίτσι έχει μέλλον μπροστά του. «Πρωτότυπο και θαρραλέο» χαρακτήρισε το σκηνοθετικό αυτό ντεμπούτο το «Hollywοod Reporter», «πολύ χαριτωμένο και οδυνηρά εύστοχο» η «Daily Mail». Η ταινία είχε καλή φεστιβαλική πορεία και έτσι μετά τις Κάννες και το Σαν Σεμπαστιάν φιλοξενήθηκε και στο προπέρσινο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας όπου συναντήσαμε τη δημιουργό του.

«Από πολύ νωρίς στη ζωή μου οι γονείς μου, καθότι ηθοποιοί, μου έδειχναν πολλές ταινίες» είπε η Λιντόν απαντώντας στην ερώτηση κατά πόσο το καλλιτεχνικό περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε, με πατέρα τον Βενσάν Λιντόν και μητέρα τη Σαντρίν Κιμπερλέν, δύο από τους πιο αναγνωρισμένους ηθοποιούς της Γαλλίας, την επηρέασε ώστε να ασχοληθεί και η ίδια με την υποκριτική και τη σκηνοθεσία. «Με βοήθησαν νομίζω να αποκτήσω ένα πάθος για τις ταινίες. Για τους γονείς μου οι ταινίες ήταν καλλιτεχνικά γεγονότα, όπως ο χορός ή η μουσική· δεν συζητούσαν για την ίδια τη δουλειά τους. Οπότε πιστεύω πραγματικά ότι με βοήθησαν να ανακαλύψω όλο αυτό το καλλιτεχνικό περιβάλλον, μέρος του οποίου σήμερα θέλω να είμαι κι εγώ». Ωστόσο, μετά από αυτή την περίοδο «εκμάθησης», η Λιντόν σε αυτόν τον τομέα θέλησε να αποστασιοποιηθεί από τους γονείς της (οι Λιντόν και Κιμπερλέν χώρισαν το 2008 μετά από 10 χρόνια γάμου). «Οταν άρχισα να καταλαβαίνω ότι θέλω να υποδύομαι, να γίνω ηθοποιός, αποφάσισα επίσης να γράψω το σενάριο της ταινίας στην οποία θα έπαιζα. Ηθελα να έχω κάθε νομιμότητα για να το κάνω. Ηθελα να είμαι η επιλογή για τους σωστούς λόγους, τους λόγους που εγώ η ίδια ήξερα, όχι επειδή ήμουν η κόρη κάποιου».

Η ΤΑΙΝΙΑ. Η συγγραφή του σεναρίου της ταινίας «16 φορές Ανοιξη» έγινε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. «Εγραψα την ταινία όταν ήμουν 15, ένα καλοκαίρι πριν αρχίσω το σχολείο» είπε η Σ. Λιντόν. «Νομίζω ότι η συγγραφή μού πήρε δύο ή τρεις εβδομάδες, αν και στην αρχή δεν έγραψα την ιστορία ως σενάριο αλλά ως μικρό μυθιστόρημα ή νουβέλα. Ολες οι λεπτομέρειες έχουν περιγραφεί εκεί, στο σενάριο. Μετά πρόσθεσα απλώς τους διαλόγους». Πολλές σκηνές δεν βρίσκονταν καν στην αρχική ιστορία, η Λιντόν τις πρόσθεσε αργότερα, ίσως επειδή «αυτή η ταινία δεν είναι τόσο για την ίδια τη σχέση ενός μεγαλύτερου με μια μικρότερή του όσο για την ίδια τη συνάντηση δύο μοναχικών ανθρώπων που αντιλαμβάνονται ότι καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον. Ηθελα να αισθάνονται ο ένας τον άλλον χωρίς στ’ αλήθεια να αγγίζει ο ένας τον άλλον». Για μία από τις πιο όμορφες σκηνές της ταινίας, εκείνη του χορού, η Λιντόν ζήτησε από τη δική της δασκάλα χορού που είχε μικρότερη να τη βοηθήσει με τους ηθοποιούς. Μάλιστα, το χορευτικό νούμερο που βλέπουμε είναι χορογραφημένο από την ίδια τη Λιντόν, της οποίας μεγάλη έμπνευση αποτελεί η δουλειά της Πίνα Μπάους γιατί «μέσω των κινήσεων του σώματος καταφέρνει να διαχειρίζεται πολλά και διαφορετικά μεταξύ τους συναισθήματα που με συγκινούν πολύ». (Η Λιντόν είπε ότι παρακολούθησε αμέτρητες φορές το ντοκιμαντέρ «Pina» που γύρισε ο Βιμ Βέντερς για την Μπάους.)

«Το να έχεις καλές σχέσεις με όλους είναι μια κατάσταση που μπορεί να υπάρξει» είπε η Σ. Λιντόν μιλώντας για το περιεχόμενο της ταινίας της. «Σε γενικές γραμμές, οι περισσότερες ταινίες που αφορούν τινέιτζερ βλέπουμε να τους/τις παρουσιάζουν σαν να είναι κόντρα σε όλα. Δεν ήθελα να δείξω κάτι τέτοιο. Ηθελα να παρουσιάσω μια ταινία για τους τινέιτζερ φτιαγμένη από μια τινέιτζερ, έναν άνθρωπο δηλαδή που βιώνει αυτό που δείχνει στην ταινία την ίδια ώρα που το δείχνει. Ηθελα να δείξω ότι ένας άνθρωπος μπορεί να είναι τινέιτζερ χωρίς να είναι επαναστάτης. Η μοναχικότητα της Σουζάν είναι μέρος του χαρακτήρα της, δεν οφείλεται σε κάτι συγκεκριμένο, δεν υπάρχει εξήγηση για αυτήν. Και τις περισσότερες φορές έτσι νομίζω ότι συμβαίνει».