Το ποδόσφαιρο και η… «καταστροφή»

Εγινε πολύ μεγάλη κουβέντα για τον τρόπο με τον οποίο ο Τσόλο Σιμεόνε παρέταξε την Ατλέτικο Μαδρίτης το βράδυ της περασμένης Τρίτης στο «Ετιχαντ» προκειμένου να αντιμετωπίσει τη Σίτι. Οι Μαδριλένοι έπαιξαν κάτι σαν 5-5-0, δηλαδή δίχως σέντερ φορ. Και μαζί μ’ αυτό έπαιξαν και κάτι σαν… ποδόσφαιρο. Με αποτέλεσμα το Twitter να γεμίσει από αγανακτισμένους fans του ποδοσφαίρου που έλεγαν πως δεν μπορεί στα προημιτελικά της διοργάνωσης να εμφανίζεται μια τέτοια ομάδα που έχει βλέψεις για να ξεπεράσει το εμπόδιο της Σίτι. Δεν είχαν άδικο.

Ο Τσόλο Σιμεόνε πληρώνεται με περισσότερα χρήματα στη Μαδρίτη απ’ όσα παίρνει ο Πεπ Γκουαρντιόλα στο Μάντσεστερ. Και αυτό που παρουσιάζουν στο γήπεδο δεν έχει καμία σχέση. Για όσους φυσικά αναφερθούν στον τρόπο με τον οποίο μπορεί να αντιμετωπίσει ένας προπονητής μια ομάδα σαν τη Σίτι του Πεπ, δίχως να εκτεθεί και να κινδυνεύσει με… τεσσάρα, η απάντηση είναι απλή: το κάνει ο Κλοπ με τη Λίβερπουλ. Το έκανε ο Τούχελ πέρσι με την Τσέλσι στον μεγάλο τελικό. Ναι, δεν είναι εύκολο να αντιμετωπίσεις τη Σίτι, ούτε το… μυαλό του Γκουαρντιόλα. Ομως αν θέλεις να συγκαταλέγεσαι στους κορυφαίους, οφείλεις και να αναζητείς τους τρόπους για να μπεις μέσα σε αυτή τη λίστα.

Οσο κι αν ο Σιμεόνε επανέφερε ξανά στην ελίτ την Ατλέτικο και είχε μαζί της ορισμένες ονειρεμένες βραδιές, υπάρχουν και εκείνες οι βραδιές που έδειξε πως πρέπει να αλλάξει κάτι στη σκέψη του. Να εξελιχθεί, όπως εξελίσσεται το ποδόσφαιρο. Να μη μένει πίσω και να μην παρουσιάζει κάτι τόσο αναχρονιστικό όπως αυτό που είδαμε στο «Ετιχαντ». Η Ατλέτικο μπορεί και να προκριθεί απέναντι στη Σίτι, μπορεί να κρατήσει το μηδέν και να βρει 1-2 φάσεις που θα τη στείλουν στην επόμενη φάση. Θα το κάνει όμως καταστρέφοντας. Και η «καταστροφή» δεν βοήθησε ποτέ κανέναν να κερδίσει την αναγνώριση όλου του κόσμου.