Ο πουτινισμός ως αντιναζισμός

Η αναφορά του ουκρανού μαχητή στο τάγμα Αζόφ, στη Βουλή των Ελλήνων, στη διάρκεια της ομιλίας του ουκρανού προέδρου Ζελένσκι, είναι επικοινωνιακό λάθος. Μετατόπισε τη συζήτηση και τους συμβολισμούς από τον αγώνα των ουκρανών μαχητών για την ελευθερία τους κι από την ανθρωπιστική καταστροφή που προκάλεσε και προκαλεί στο προπαγανδιστικό πεδίο του Πούτιν και των δορυφόρων του: στην υποτιθέμενη επιχείρηση «αποναζιστικοποίησης» της Ουκρανίας από το ναζιστικό τάγμα Αζόφ. Εδωσε, δηλαδή, μια ωραία πάσα στους πουτινιστές της χώρας, κρυφούς και φανερούς. Που, φυσικά, την εκμεταλλεύτηκαν. Ιδίως οι συριζαίοι βουλευτές, που πολλοί επέλεξαν να μην προσέλθουν παρά την επιλογή του κόμματός τους, βρήκαν μια ωραία δικαιολογία για τη στάση τους.

Οπως όμως όλοι γνωρίζουμε, η επικοινωνία δεν είναι πάντα η ουσία. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να δούμε την ουσία: ήταν ναζιστικός ο λόγος του ομογενούς εξ Ουκρανίας μαχητή του τάγματος Αζόφ – ενός κουρασμένου ανθρώπου με μαυρισμένο πρόσωπο; «Ο παππούς μου τραυματίστηκε τρεις φορές από τους ναζί, εγώ μάχομαι με το τάγμα Αζόφ» είπε. Και πρόσθεσε: «Απευθύνομαι σε εσάς σαν ελληνικής καταγωγής. Λέγομαι Μιχαήλ. Εγώ γεννήθηκα στη Μαριούπολη και συμμετέχω στην άμυνα της πόλης από τους ρώσους ναζιστές».

Ούτε υποψία εθνοφυλετισμού ή ανωτερότητας. Αντίθετα, επίκληση ενός αντιφασίστα προγόνου και αυτοπροσδιορισμός του ιδίου επίσης ως αντιναζί. Μπορεί να είναι προπαγανδιστικός λόγος; Μπορεί, αλλά δεν έχει σημασία – ο πόλεμος γίνεται και με προπαγάνδα. Απλώς, ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και το ΚΚΕ, και ο Βελόπουλος, και ο Βαρουφάκης είναι πεπεισμένοι από την προπαγάνδα του Πούτιν. Υιοθετούν την εισβολή ως υποτίθεται επιχείρηση «αποναζιστικοποίησης» και κατεβάζουν αμάσητη, χωρίς έρευνα, χωρίς στοιχειώδη απόδειξη, το ωραίο παραμύθι περί ναζιστικού τάγματος. Εκτιμούν ότι αυτή η στάση αποδίδει, γι’ αυτό ο Αλέξης Τσίπρας έσπευσε χθες να μιλήσει για «εθνική ντροπή». Περιμένω να τον εξυμνήσει η ρωσική πρεσβεία.

Είδα στα κοινωνικά δίκτυα απαξίωση για τον Μιχαήλ των Αζόφ, επειδή δεν άρεσε η μορφή του. Το φάντασμα του ανθρωπολόγου Λομπρόζο, που «διάβαζε» την εγκληματική φύση στη μορφή των ανθρώπων, αναβιώνει. Η προσέγγιση της εξομολόγησής του ήταν βίαιη και κρυμμένα ρατσιστική. Δεν αρέσει η φάτσα του πολεμιστή. Σε ποιους; Σε εκείνους που κυβέρνησαν με τον Καμμένο, που θεωρούσαν ότι η Χρυσή Αυγή ως πολιτικό κόμμα δεν έπρεπε να είναι της αρμοδιότητας του εισαγγελέα, που πήραν ψηφοφορίες με το κόμμα αυτό.

Γιατί αναφέρω το παραπάνω παράδειγμα; Οχι υποχρεωτικά για να καταδικάσω τις συγκεκριμένες θέσεις του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά για να δείξω ότι τα πράγματα είναι πιο σύνθετα από όσο τα παρουσιάζουν οι κομματικές σκοπιμότητες. Και για να επισημάνω ότι, παρά την προσπάθεια επιχειρηματολογίας, από τον ΣΥΡΙΖΑ ως το ΚΚΕ, του Βελόπουλου συμπεριλαμβανομένου, είναι εντυπωσιακή η αποδοχή του πουτινικού προπαγανδιστικού επιχειρήματος και, ταυτόχρονα, το κλείσιμο των ματιών στη θηριωδία της εισβολής, στην ολοκληρωτική καταστροφή υποδομών και πόλεων, στην επιδίωξη τοποθέτησης από τη Ρωσία κυβέρνησης κουίσλινγκ, στο δολοφονικό πέρασμα της ρωσικής στρατιωτικής μηχανής από την Ουκρανία.

Εθελοτυφλία. Αλλά και επιστροφή στο κλίμα της περιόδου της χρεοκοπίας, του αντιευρωπαϊσμού και του αντιδυτικισμού, ενδομύχως υπέρ ενός άδικου πολέμου. Τα μέτωπα ξαναφτιάχτηκαν. Είναι στο χέρι των κομμάτων του συνταγματικού τόξου, ΝΔ και ΚΙΝΑΛ, να πάρουν το πάνω χέρι και αυτό το φαιοκόκκινο μέτωπο, ολοκάθαρα διαγραμμένο πια, να το περιθωριοποιήσουν ξανά.