«Το υψηλότερο ποσοστό τελειότητας»

Αυτό το διήμερο ένας από τους σπουδαιότερους προπονητές που έχει αναδείξει το παγκόσμιο μπάσκετ λέει «αντίο» στους πάγκους. Είτε ο αποψινός ημιτελικός του φάιναλ φορ του NCAA ανάμεσα στο Ντιουκ και το Νορθ Καρολάινα είτε ο τελικός της Δευτέρας θα σηματοδοτήσουν το τέλος της 47χρονης καριέρας του Μάικ Σιζέφσκι. Ο θρυλικός «Κόουτς Κ» είναι πια 75 ετών και κρίνει πως έφτασε η ώρα να κλείσει το πιο σημαντικό κεφάλαιο της ζωής του.

Οσοι ασχολούνται έστω και επιδερμικά με το μπάσκετ γνωρίζουν ποιος είναι ο προπονητής του πανεπιστημίου του Ντιουκ, Μάικ Σιζέφσκι. Οσοι όμως θέλουν να κατανοήσουν καλύτερα το μέγεθος και την προσφορά του στο άθλημα, καλό θα ήταν να μιλήσουν με τον Παναγιώτη Γιαννάκη. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει άλλος που να τον ξέρει καλύτερα.

Ο Δράκος είναι ο μόνος Ελληνας που έχει αντιμετωπίσει τον «Κόουτς Κ» και ως παίκτης και ως προπονητής. Υπήρξε μαθητής του και «θύτης» του. Ως παίκτης τον αντιμετώπισε με την Εθνική δύο φορές. Τη μία πριν ακόμα ο Σιζέφσκι πάει στο Ντιουκ. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, όταν προπονούσε το κολέγιο του Στρατού (Army Black Knights) και η ελληνική ομάδα έπαιξε ένα φιλικό μαζί της. Την άλλη όταν ο Σιζέφκσι ήταν ομοσπονδιακός προπονητής των ΗΠΑ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Αργεντινής το 1990. Η Εθνική μας παρά λίγο να κερδίσει εκείνο το παιχνίδι, όμως το buzzer beater του Γαλακτερού στο τέλος της κανονικής διάρκειας κρίθηκε εκπρόθεσμο, έτσι ηττήθηκε εντέλει στην παράταση. Ο Γιαννάκης σκόραρε 23 πόντους σε εκείνο το παιχνίδι.

Τα θεμέλια της σχέσης

Μιάμιση δεκαετία αργότερα ο Σιζέφσκι ήταν ξανά προπονητής της Εθνικής των ΗΠΑ όταν ο Γιαννάκης τον αντιμετώπισε και πάλι, ως προπονητής της δικής μας Εθνικής αυτή τη φορά. Στον αξέχαστο ημιτελικό του Μουντομπάσκετ 2006 στη Σαϊτάμα τον κέρδισε. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 στο Πεκίνο έχασε. Η προσωπική τους σχέση, ωστόσο, είχε θεμελιωθεί περίπου δέκα χρόνια νωρίτερα.

«Οταν σταμάτησα να παίζω μπάσκετ, πήγα στην Αμερική και επισκέφθηκα τα πανεπιστήμια του Ντιουκ και του Νορθ Καρολάινα. Παρακολούθησα τις προπονήσεις και τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούσαν αυτά τα δύο φημισμένα προγράμματα. Μου έκανε εντύπωση η άριστη οργάνωση και ο απόλυτος έλεγχος που είχε ο Σιζέφσκι στην προπόνηση και σε όλο το πρόγραμμα συνολικά. Ενιωσα από την πρώτη στιγμή τεράστιο σεβασμό γι’ αυτόν. Κι εκείνος όμως μου τον ανταπέδωσε. Ηξερε και ως παίκτης τι είχα πετύχει και στη συνέχεια μάθαινε τι έκανα και ως προπονητής. Διατηρήσαμε την επαφή μας, άλλωστε, μέχρι σήμερα», λέει στα «ΝΕΑ» ο Παναγιώτης Γιαννάκης.

Και προσπαθεί να σκιαγραφήσει με λίγες λέξεις την προσωπικότητα του Μάικ Σιζέφσκι: «Είναι ένας μπασκετάνθρωπος με ανοικτό μυαλό, που δεν σταμάτησε ποτέ στη διάρκεια της καριέρας του να ρουφάει πράγματα. Να αφουγκράζεται, να προσλαμβάνει πληροφορίες και να παραδέχεται λάθη και στιγμές αδυναμίας. Δεν τον κυρίευσαν ποτέ ο εγωισμός και οι επιτυχίες. Αντίθετα, παρ’ όλα όσα πέτυχε στη ζωή του, δεν έπαψε ποτέ να στέκεται και να τονίζει τις στιγμές που δεν έγιναν όλα όπως έπρεπε. Κανείς άνθρωπος δεν είναι 100% τέλειος. Ομως αυτοί που γίνονται μύθοι, έχουν πολύ υψηλά ποσοστά τελειότητας σε αυτό που κάνουν. Ο Σιζέφσκι έχει το υψηλότερο ποσοστό τελειότητας».

«Από τις μεγαλύτερες φιλοφρονήσεις»

Ο Παναγιώτης Γιαννάκης θυμάται πώς αντέδρασε ο «Κόουτς Κ» αμέσως μετά το τέλος του ιστορικού ημιτελικού του Μουντομπάσκετ 2006 στη Σαϊτάμα, όπου η Εθνική μας νίκησε τους Αμερικανούς. «Ηρθε αμέσως προς το μέρος μου για να μου δώσει συγχαρητήρια και να εκφράσει την εκτίμησή του για τον τρόπο που παίξαμε. Είναι μεγαλειώδης ο τρόπος που αντιμετωπίζει τον αντίπαλό του μετά το τέλος του παιχνιδιού. Με απόλυτο σεβασμό, κύριος πραγματικός, είτε έχει χάσει είτε έχει κερδίσει. Το ίδιο ακριβώς έκανε και το 2008 στο Πεκίνο, όταν ήταν εκείνος ο νικητής.

Εχει ένα μοναδικό γνώρισμα ο Σιζέφσκι. Θυμάται όλους τους προπονητές που έχει αντιμετωπίσει στη διάρκεια της καριέρας του. Και θεωρεί ότι ένα κομμάτι της προσωπικής του επιτυχίας οφείλεται σε αυτούς. Διότι του επέτρεψαν να εντοπίσει στοιχεία στο άθλημα του μπάσκετ που δεν είχε υπόψη του και έτσι να εξελίξει τον εαυτό του και την καριέρα του. Στην Ιαπωνία το 2006 δεν περίμενε να παίξουμε εμείς με τον τρόπο που παίξαμε απέναντί τους. Παίξαμε διαφορετικά σε σχέση με αυτό που είχε στο μυαλό του και έχασε. Αλλά αυτό τον παρακίνησε να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο έβλεπε το μπάσκετ ως τότε και να προσαρμόσει τη φιλοσοφία τους. Το παραδέχθηκε πολλές φορές αυτό μιλώντας δημόσια. Κι είναι μια από τις μεγαλύτερες φιλοφρονήσεις που έχει δεχθεί το ελληνικό μπάσκετ…».