Τα δύο πρόσωπα της Εθνικής του Πογέτ

Το κάτωθι στιγμιότυπο είναι από την πρώτη προπόνηση της (νέας) εθνικής ομάδας, με τον Γκουστάβο Πογέτ στον πάγκο. Ο κόουτς από την Ουρουγουάη έχει κάνει δηλώσεις στα κανάλια και παρακολουθεί μια άσκηση γεμάτος χαμόγελα. Η μπάλα είναι στο ύψος της περιοχής, ένας παίκτης καλείται να την ακουμπά και να κάνει γρήγορες περιστροφές! Προφανώς για να διαπιστωθεί πόσο γρήγορος είναι στις κινήσεις, αν έχει ισορροπία, τι επαφή υπάρχει με την μπάλα. Και στο τέλος, σχεδόν ζαλισμένος από τις σβούρες, κάνει το σουτ στην εστία! Την άδεια εστία. Ο Πασχαλάκης τα κατάφερε. Ο Σιώπης έπεσε κάτω την ώρα του σουτ. Αλλοι έτσι κι έτσι. Τα γέλια και οι παραινέσεις, πήγαν σύννεφο. Το κλίμα και η ατμόσφαιρα ήταν καλή, όπως πρέπει να αρχίζει μια ομάδα το ταξίδι της και τις νέες περιπέτειές της. Γρήγορα, όμως, σοβάρεψε ο Πογέτ. Μάλλον δεν ήθελε να κάνει τους αντιπάλους να ζαλιστούν από τις επιδόσεις των ποδοσφαιριστών – αν και εδώ που τα λέμε, αυτό κι αν θα ήταν καλοδεχούμενο. Ζητεί όμως ισορροπία σε άμυνα και επίθεση, να μην είναι όπως επί Φαν ‘τ Σιπ «όσα πάνε κι όσα έρθουν», δηλαδή μια έκδοση της ολλανδικής σχολής ποδοσφαίρου.

Τι είδαμε στα ματς με Ρουμανία και Μαυροβούνιο, στα δύο πρώτα φιλικά; Η ατάκα του Πογέτ πως «έμαθα πολλά» στο φινάλε του ραντεβού στην Ποντγκόριτσα ήταν «όλα τα λεφτά» κατά το κοινώς λεγόμενο. Γιατί πολύ απλά, μέσα σε αυτές τις περίπου επτά ημέρες, ο κόουτς έμαθε από την καλή και την ανάποδη όλες τις παθογένειες της ομάδας.

Τι σημαίνει αυτό; Αρχικά, ο προπονητής βρήκε την άμυνα. Με Βλαχοδήμο βασικό γιατί δεν μπορεί να μην παίζει ο «άσος» της Μπενφίκα. Ούτε αριστερά να επιλέγεται ο Γιαννούλης, για παράδειγμα, και όχι ο Τσιμίκας. Στο κέντρο των μετόπισθεν ο Χατζηδιάκος εκκινεί από καλή αφετηρία και η σπιρτάδα του είναι πάντα χρήσιμη. Ο δε Μαυροπάνος, ογκόλιθος και στα μάτια του Πογέτ. Θα μπορούσε να ειπωθεί πως το τρεχαντήρι ο Σιώπης κερδίζει τις εντυπώσεις και μια θέση όπως και ο Πέλκας που επιλέχθηκε από τα αριστερά. Ο άλλοτε παίκτης του ΠΑΟΚ διαπίστωσε για πρώτη φορά πως οι μετοχές του με τη Γαλανόλευκη έχουν εκτοξευτεί, οπότε αποκτά ηθικό και επιχειρεί σουτ, κυρίως από μέση ή μακρινή απόσταση. Ο Πέλκας ήταν ο ποδοσφαιριστής που απείλησε τις άλλες ομάδες, όπως και ο Μπουχαλάκης με το υπέροχο γκολ στη Ρουμανία και τις εν γένει προωθήσεις του. Γιατί αν κάποιος περίμενε από τους κυνηγούς, αφήστε τα καλύτερα. Ο Λημνιός δεν έδειξε όσα θα περίμενε ο τεχνικός. Ο Γιακουμάκης μπορεί να βάζει γκολ στην Ολλανδία και τη Σκωτία, απέχει όμως από το χαρακτηριστεί ο αδιαφιλονίκητος σέντερ φορ μιας ομάδας με υψηλές βλέψεις. Ο Δουβίκας θα μπορούσε να πάει καλύτερα, μάλλον όμως εγκλωβίστηκε στα «θέλω» και τις οδηγίες και ίσως είχε άγχος να αποδείξει πως μπορεί να ηγηθεί της επίθεσης.

Ο δε Παυλίδης, φάνηκε να διαθέτει αυτοπεποίθηση, όταν όμως δεν βάζεις γκολ και είσαι επιθετικός, η κουβέντα σταματά. Ο δε Κουλούρης, θέλει να παίξει, κάτι όμως έχει και δεν πείθει τον εκάστοτε εκλέκτορα. Ισως φανεί λιγάκι ακραίο, αλλά από την εποχή του «καλού» Μήτρογλου η Εθνική έχει να στηριχθεί σε φορ περιοχής που στέλνει την μπάλα στα δίχτυα. Και όσο δεν τον βρίσκει, τόσο θα δυσκολεύει τη ζωή της. Αυτές οι λύσεις υπάρχουν, κατά το… αυτή η στάνη αυτό το τυρί βγάζει. Μένει να φανεί τι αλχημείες θα κάνει ο Γκουστάβο Πογέτ προκειμένου να δώσει ώθηση σε μια βραχυκυκλωμένη ομάδα. Και στα επίσημα να διεκδικήσει ό,τι μπορεί! Πάντως η ομάδα ήταν καλή με την αδύναμη Ρουμανία και με προβληματική εικόνα απέναντι στο δυναμικό Μαυροβούνιο. Τα δύο πρόσωπα της Εθνικής!