Αναζητείται ένας εθνικός ήρωας

Χωρίς τυμπανοκρουσίες ξεκίνησε στην Εθνική Ελλάδος ο κύκλος του Γουστάβο Πογέτ: ο πρώην προπονητής της ΑΕΚ είναι εδώ και λίγο καιρό ο νέος μας ομοσπονδιακός. Η ομάδα θα δώσει κάποια φιλικά (το πρώτο ήταν χθες με τη Ρουμανία και ακολουθεί ένα τη Δευτέρα με το Μαυροβούνιο) και τον επόμενο Ιούνιο θα μπει στις μάχες των προκριματικών του Euro του 2024. Θα αγωνιστεί πρώτα στο Europa Nations League φυσικά αλλά κι αυτό κάτι σαν προκριματικός του Euro είναι: αν σε αυτό διακριθείς έχεις πάντα μια πιθανότητα να βρεθείς σε ένα αγώνα μπαράζ – κακό δεν είναι. Ωστόσο πριν βάλουμε τον Πογέτ μπροστά σε στόχους καλό είναι να θυμηθούμε τις προηγούμενες αποτυχίες της ομάδας. Και τα γιατί τους.

Προσωπικά
Επί των ημερών της συγκεκριμένης διοίκησης της ΕΠΟ είχαμε δυο αποτυχίες: την αποτυχία του Αγγελου Αναστασιάδη, τον οποίο φερόταν να έχει επιλέξει προσωπικά ο τότε πρόεδρος της ομοσπονδίας Βαγγέλης Γραμμένος και την αποτυχία του Ολλανδού Τζόνι Φαν ‘τ
Σιπ που έφτασε στην Εθνική από ένα περίεργο κανάλι καθώς υποτίθεται ότι τον είχε προτείνει ο πρόεδρος της Ενωσης Ηπείρου Κώστας Βρακάς που ήταν μέλος του ΔΣ της ΕΠΟ και στη συνέχεια αποχώρησε. Ούτε ο Γραμμένος ούτε ο Βρακάς δεν είχαν καταλάβει ότι δεν αρκεί να προσλάβεις έναν τεχνικό αν δεν βρεις τρόπο να τον προστατεύσεις με τους κατάλληλους ανθρώπους. Ειδικά ο Ολλανδός «κάηκε» από τους συνεργάτες του: τον έμπλεξαν στους ανταγωνισμούς του ελληνικού πρωταθλήματος, του πιπίλισαν το μυαλό για το ποιους πρέπει να καλεί και ποιους όχι, τον έπεισαν ότι έχει εχθρούς από τους οποίους πρέπει να φυλάγεται. Και στο τέλος απλά του φόρτωσαν αποτυχίες οι ίδιοι που για μήνες ισχυρίζονταν μιλώντας στον φιλικό με την ομοσπονδία Τύπο ότι η Εθνική είναι σε καλό δρόμο. Τον Πογέτ πρέπει να τον προστατεύσουν από αυτή την τοξικότητα του ελληνικού πρωταθλήματος που εν τέλει κατέστρεψε και τον Φαν τ’ Σιπ. Αλλά πώς να το κάνουν αυτό όσοι την τοξικότητα τη δημιουργούν;

Δυο μόνο
Μέχρι τώρα στην Εθνική τα κατάφεραν δυο μόνο προπονητές: ο Οτο Ρεχάγκελ και ο Φερνάντο Σάντος. Και οι δυο οφείλουν την επιτυχία τους στην ικανότητά τους να μείνουν μακριά από το έλος του ελληνικού πρωταθλήματος – το έκαναν ο καθένας με τον τρόπο του. Ο μεν Ρεχάγκελ γιατί για το πρωτάθλημα αδιαφορούσε τελείως, ο δε Σάντος γιατί το ήξερε τόσο καλά ώστε δεν είχε ανάγκη κανένα για να του πιπιλήσει το μυαλό για να τον βοηθήσει τάχα μου να προσαρμοστεί καλύτερα. Οποιος χρειάστηκε τέτοιους ανθρώπους, (όχι μόνο ο Φαν τ’ Σιπ, αλλά κι ο Ρανιέρι κι ο Μαρκαριάν π.χ.) έφαγε το κεφάλι του.

Γερμανός
Ο Ρεχάγκελ αδιαφορούσε πλήρως, όχι απλά για τη Σουπερλίγκα μας αλλά για την ίδια τη χώρα. Οταν κέρδισε το Euro το 2004 του προτάθηκε να πάρει τιμητικά την ελληνική υπηκοότητα: το αρνήθηκε ευγενικά λέγοντας πως είναι ευχαριστημένος απλά να κάνει τη δουλειά του ομοσπονδιακού κι αν κάτι ήθελε είναι σεβασμό στους τρόπους του. Λέμε συχνά ότι ο Γερμανός ήταν ο πρώτος που έφτιαξε μια ομάδα, που έμαθε στους παίκτες να αντιμετωπίζουν την Εθνική με τη σοβαρότητα που δείχνουν στους συλλόγους του, που διοίκησε την Εθνική σαν να είναι κλειστό κλαμπ. Ολα αυτά ισχύουν αλλά όσο τα χρόνια περνούν πιστεύω πως το πιο σπουδαίο για τον Γερμανό ήταν η συνειδητή επιλογή του να ζει εκτός Ελλάδος και να έρχεται εδώ μόνο για τα ματς. Μένοντας μακριά κατάφερε να έχει καθαρό μυαλό, μπόρεσε να αντιμετωπίζει με απόλυτη αδιαφορία παραγοντικές και δημοσιογραφικές γκρίνιες, παρέμεινε μέχρι την τελευταία μέρα ένας «που δεν ακούει κανένα και τίποτα» κι αυτό οι παίκτες του το εκτίμησαν πολύ.

Σάντος
Ο Σάντος από την άλλη δεν είχε την παραμικρή ανάγκη κατήχησης. Ηξερε πού βρίσκεται, με ποιους έχει να κάνει, με ποιους μπορεί να συνεννοηθεί. Γνώριζε πως στην Ελλάδα όλα κρίνονται από τα αποτελέσματα, έφτιαξε μια ομάδα που έπαιζε μόνο για αυτά, πόνταρε στο ότι όσο αποτελέσματα υπάρχουν κανείς δεν θα ασχολείται μαζί του. Ηταν και τυχερός γιατί στην ΕΠΟ δούλεψε με δυο προέδρους που είχαν δώσει μια και μόνη οδηγία: να μην ασχολείται με τον Φερνάντο κανείς. Κάποιος θα πει ότι εύκολα αυτό μπορεί τώρα κάποιος να το ζητήσει και για τον Πογέτ. Πολύ σωστά. Αλλά ποιος είναι αυτός; Ο αναπληρωματικός πρόεδρος κ. Δημητρίου του οποίου η θητεία λήγει τον Ιούνιο; ‘Η ο διευθύνων σύμβουλος κ. Φιλιππούσης που επίσης δεν ξέρει τι του ξημερώνει; Κάποιος θα πει ότι αυτή η δουλειά, η τρόπον τινά «προστασία του προπονητή», είναι κάτι που πρέπει να κάνουν οι δυο διευθυντές, δηλαδή ο Τάκης Φύσσας και ο Κώστας Κωνσταντινίδης. Και οι δυο θέλουν την επιτυχία του εγχειρήματος γιατί από αυτή θα εξαρτηθεί και η δική τους μελλοντική παρουσία στην ομοσπονδία. Αλλά έπρεπε να κάνουν το ίδιο και με τον Φαν τ’ Σιπ και δεν τα κατάφεραν.

Μοντεβιδέο
Μπορούμε να πείσουμε τον Πογέτ να μη βλέπει το ελληνικό πρωτάθλημα και να ζει κάπου αλλού – ας πούμε στο Μοντεβιδέο; Είναι δύσκολο. Τι απομένει; Η ελπίδα να μην μπει στον πειρασμό να λατρέψει τη Γλυφάδα και τους ποδοσφαιρικούς θαμώνες των καφέ της (που έχουν λόγο για όσα συμβαίνουν στην ομοσπονδία…) είναι πολύ μικρή: για όλους τους ξένους που βρίσκονται στο ελληνικό ποδόσφαιρο ισχύει το «σαν βγεις στον πηγαιμό για τη Γλυφάδα να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος» – αλλά ο δρόμος είναι πάντα σύντομος. Οπότε η λύση είναι μόνο μία: να βρεθεί κάποιος που θα έχει τη δύναμη να εξηγήσει στον Πογέτ το γιατί απέτυχαν οι δυο προηγούμενοι – δηλαδή ο Αναστασιάδης και ο Φαν τ’ Σιπ. Να του πει π.χ. ότι και οι δυο έψαχναν να βρουν ποιους παίκτες πρέπει να καλέσουν για να είναι ευχαριστημένοι όσοι ποδοσφαιροπαράγοντες της Λίγκας μας που «στηρίζουν» την ομοσπονδία – κι έτσι κάλεσαν στην Εθνιική πάνω από 50 παίκτες ο ένας. Να του πει ότι ο Ολλανδός ειδικά «έκοβε» παίκτες κατόπιν αιτημάτων διάφορων παραγόντων. Να του πει ότι, αν μπει στον πειρασμό να αρχίσει να ψάχνει με ποιους πρέπει να μιλάει (από δημοσιογράφους μέχρι καφενόβιους) για να κρατήσει τη θέση του, στο τέλος δεν θα καταφέρει τίποτα. Να του πει ότι πολύ πριν αρχίσει να προβληματίζεται για το αγωνιστικό πρέπει να μάθει με ποιους έχει να κάνει εντός της ομοσπονδίας: εκεί είναι μαζεμένοι όσοι για την κατρακύλα της ομάδας έχουν ευθύνες. Αλλά ποιος διάβολε μπορεί να είναι αυτός ο εθνικός ευεργέτης;