Τους θέλει… Ουρουγουανούς

Τα τελευταία χρόνια η εθνική ομάδα δεν έχει καταφέρει να νικήσει τρεις φορές το Κόσοβο (οι δύο εντός έδρας!), έχει χάσει εντός από την Αρμενία και από τα Νησιά Φερόε!

Αποτελέσματα που ακόμα και στα… πέτρινα χρόνια δεν έρχονταν (ίσως προέκυπτε κάποια ήττα στη… Μάλτα).

Με εξαίρεση δε τον Μίχαελ Σκίμπε, το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα δεν μπόρεσε να βρει έναν προπονητή στη μετά Σάντος εποχή (ο Ρεχάγκελ είναι μια κατηγορία μόνος του) που να μπορέσει να εμφυσήσει στους παίκτες το πνεύμα του νικητή, έστω με βάση τις δυνατότητές τους.

Δεν γίνεται στα προκριματικά του Euro 2016 – για παράδειγμα – να προκρίνονται ουσιαστικά τρεις από τον όμιλό μας και εμείς να βγαίνουμε τελευταίοι στο γκρουπ κάτω από τα Νησιά Φερόε στην ισοβαθμία (έχοντας χάσει εντός και εκτός έδρας)!

Ακριβώς αυτό θέλει να αλλάξει ο Γκουστάβο Πογέτ που έχει έρθει… διαβασμένος όσον αφορά στο παρελθόν της ομάδας (δεν ξέρουμε εάν είναι ενήμερος και για τα Φερόε!) και θέλει από την αρχή να βάλει τους δικούς του κανόνες και να ξαναφέρει (δεν είναι εύκολο) το πνεύμα του νικητή στους διεθνείς μας.

Κάποτε μας… χάλαγε το μισό μηδέν του Ρεχάγκελ ή του Σάντος, ιδιαίτερα κόντρα στις πιο αδύναμες ομάδες του ομίλου μας που έφερναν και τις συνεχόμενες προκρίσεις στις τελικές φάσεις Μουντιάλ και Euro.

Δεν είναι τυχαία μια από τις πρώτες ατάκες του Γκουστάβο Πογέτ στις πρώτες του δηλώσεις στο πλαίσιο της παρθενικής του προπονήσης με το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα.

«Θέλω να κερδίσουμε αυτά τα παιχνίδια και ας είναι φιλικά, δεν πάμε απλά για να τα παίξουμε, θέλουμε να χτίσουμε νοοτροπία νικητή».

Είναι δεδομένο ότι οι παίκτες από αύριο κιόλας στο Βουκουρέστι (και στο πρώτο παιχνίδι – έστω φιλικό – της εποχής Πογέτ) θα γνωρίσουν έναν εντελώς διαφορετικό προπονητή από τον Ολλανδό Φαν ‘τ Σιπ.

Από τις αντιδράσεις του στον πάγκο την ώρα του αγώνα (σαφώς πιο παθιασμένος και εκδηλωτικός, από τη Νότια Αμερική προέρχεται) μέχρι και τις κουβέντες στις προπονήσεις και στα οικογενειακά διπλά.

Στα πρώτα του βήματα στη νέα σελίδα της καριέρας του (μην ξεχνάμε ότι αναλαμβάνει για πρώτη φορά εθνική ομάδα) δεν θα επιδιώξει με το καλημέρα να παίξει θεαματικό ποδόσφαιρο, αλλά περισσότερο ουσιαστικό.

Γνωρίζει (καθώς είδε όλα τα παιχνίδια της Εθνικής μας στην προκριματική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου) ότι το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα βάζει  γκολ με… αίτηση, άρα το βασικό που τον ενδιαφέρει είναι αρχικά να κρατάει το «μηδέν» πίσω και στη συνέχεια να ψάχνει το γκολ.

«Θέλω να υπάρχει ισορροπία μεταξύ άμυνας και επίθεσης, να φτάνει η μπάλα στους επιθετικούς» είπε χαρακτηριστικά και ζήτησε λίγο υπομονή μέχρι να βρουν οι διεθνείς τα πρώτα τους πατήματα μαζί του.

Από μια άποψη είναι καλό που αρχίζει με φιλικά (και μάλιστα εκτός έδρας) καθώς εκεί μπορεί να ρισκάρεις και πιο εύκολα χωρίς κόστος, ακόμα και σε περίπτωση ήττας.

Οπως και οι προκάτοχοί του (στη μετά Σάντος εποχή) έχει ως βασικό στόχο να επαναφέρει την εθνική ομάδα στην τελική φάση των μεγάλων διοργανώσεων και η παρουσία στο Nations League είναι μια καλή ευκαιρία για να αρχίσει με το δεξί.

Δεν είναι απλό και το στοίχημα είναι μεγάλο και για τον ίδιο για αυτό και με το… καλησπέρα στα δύο φιλικά με Ρουμανία (αύριο) και Μαυροβούνιο (τη Δευτέρα), θα δοκιμάσει πρόσωπα και σχήματα, για να τεστάρει και από κοντά πράγματα που είχε δει μέσω των αγώνων που είχε παρακολουθήσει (μέσω ηλεκτρονικών αρχείων) από τα προκριματικά του Μουντιάλ.

Στα φιλικά, το τελευταίο που (θεωρητικά) κοιτάει ένας προπονητής είναι το αποτέλεσμα και όμως ο ουρουγουανός τεχνικός σκόπιμα ζήτησε νίκες για να δείξει στους παίκτες του ότι θέλει να ξαναβρούν το «πνεύμα του νικητή».

Για αυτό και τους έχει ζητήσει να παίζουν σαν… συμπατριώτες του, καθώς οι ουρουγουανοί ποδοσφαιριστές φημίζονται για τη σκληράδα τους και τη μαχητικότητά τους.

Το έργο του δεν θα είναι εύκολο, αλλά έχει το πλεονέκτημα ότι παραλαμβάνει μια Εθνική που έχει αποτύχει και όχι – όπως ο Ρανιέρι όταν διαδέχτηκε το Σάντος – μια ομάδα που έδινε με συνέπεια το παρών στις μεγάλες διοργανώσεις.