{T16}Οι συμβουλές του, παρακαταθήκη ζωή{T16}ς

«Λοιπόν Γιάννη, σε περιμένω κάποια στιγμή για να σου δώσω κάποια γραμματόσημα, που ξέρω πόσο τα αγαπάς και ασχολείσαι. Θέλω να πιάσουν τόπο με έναν άνθρωπο που θα εκτιμήσει τη συναισθηματική και συλλεκτική τους αξία».

Η συνάντηση με τον Πέτρο Λινάρδο στο σπίτι του, για κουβέντα για τα αγαπημένα του γραμματόσημα και για τον αθλητισμό, δυστυχώς είχε αναβληθεί ελέω κορωνοϊού.

Μάλιστα, μου είχε αφήσει κάποια γραμματόσημα στο γραφείο, αλλά τον είχα παρακαλέσει να μην το κάνει και για τα υπόλοιπα για να έχω τη χαρά να τον δω και πάλι από κοντά. Μόλις πριν από δύο μήνες, όπου πλέον η πανδημία έδειχνε λίγο πιο ελεγχόμενη, σε μια τηλεφωνική μας κουβέντα, του είπα ότι ήρθε η ώρα να πάω από κοντά να τον δω.

«Γιαννάκη μου τι να έρθεις να δεις.  Το πουλόβερ έχει αρχίσει και ξηλώνεται ταχύτατα».

Τα λόγια του ήταν «μαχαιριά» για μένα, γιατί κατάλαβα ότι είχε αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για έναν άνθρωπο που το μυαλό του δούλευε 1.000 στροφές μέχρι και την τελευταία ώρα.

Λάτρης του αθλητισμού και του ολυμπισμού και πώς να μην είναι όταν είχε γεννηθεί στα έγκατα του Παναθηναϊκού Σταδίου!

Για την ακρίβεια, στα αποδυτήρια του ιστορικού Σταδίου, όπου διέμενε η προσφυγική οικογένεια της μητέρας του μετά την καταστροφή της Σμύρνης.

Τίμησε το ολυμπιακό πνεύμα με την πένα του όσο λίγοι και ήταν πάντα στις επάλξεις για το υγιές και αμόλυντο κομμάτι του αθλητισμού, καθώς το άλλο (το οποίο στηλίτευε φυσικά μέσα από τα άρθρα του) τον πλήγωνε.

Οι αγώνες που έδωσε για να αποκτήσει υπόσταση το αθλητικό ρεπορτάζ (από τους ιδρυτές άλλωστε του Πανελλήνιου Συνδέσμου Αθλητικού Τύπου) αξέχαστοι όπως και ο ευγενής τρόπος του που πάντα θα έδινε μια συμβουλή για ένα κείμενο, ακόμα και μια διόρθωση για να γίνεις καλύτερος. Το να διαβάσεις τα κείμενά του, αποτελούσε υψηλού επιπέδου φροντιστήριο, όχι μόνο από τον τρόπο που χειριζόταν τη γλώσσα, αλλά ιδιαίτερα από το πώς εντρυφούσε στο θέμα με το οποίο θα ασχολιόταν.

Η απώλεια της αγαπημένης του συζύγου Ζαφειρούλας (Ρούλας) πριν από λίγα χρόνια, ήταν μεγάλο χτύπημα και η παρηγοριά ήταν οι τρεις εγγονούλες του από τον Νίκο και τον Δημήτρη, τους δύο γιους του.

Το 2019, είχα την τιμή να με βραβεύσει στην τελετή απονομής των δημοσιογραφικών βραβείων του  ΠΣΑΤ που ήταν και μέλος της επιτροπής που αποφάσιζαν για αυτά. «Να ξέρετε είναι δικό μου παιδί», είχε πει τότε και τα λόγια του αντηχούν ακόμα σαν μελωδία στα αφτιά μου, από έναν υπέροχο άνθρωπο και δάσκαλο.