«Θέλω ό,τι κάνω να έχει αντίκτυπο στην κοινωνία»

«Εσείς έχετε καταφέρει κάτι το οποίο δεν φανταστήκατε ποτέ; Εγώ σήμερα κατάφερα κάτι που δεν είχα τολμήσει καν να ονειρευτώ. Το 2009 η υγειονομική επιτροπή της ΕΛ.ΑΣ. με θεώρησε ανίκανο να συνεχίσω την υπηρεσία μου στο Σώμα. Σήμερα προήχθην σε αξιωματικό του Σώματος έπειτα από τη νίκη μου στους Παραολυμπιακούς του Τόκιο 2020. Τη μεγαλύτερη υπερηφάνεια όμως την ένιωσα για το γεγονός ότι μπόρεσα, μέσω της αλλαγής του νομοσχεδίου που ζήτησα, να επαναπροσληφθούν άλλοι 14 συνάδελφοι που είχαν αποταχθεί για τον ίδιο λόγο. Ελπίζω να διαβάζουν τις γραμμές αυτές εκείνοι που τάχθηκαν υπέρ του αρχικού άδικου νομοσχεδίου ώστε να πιστέψουν ακόμα και εκείνοι πως όλα είναι δυνατά, με θέληση, πίστη, προσπάθεια και αγάπη. Κυρίως όμως να πιστέψουν στις δυνατότητες… όλων! *Καθημερινά, συνάνθρωποί μας με διαφορετικότητα στην κίνηση ή στη ζωή γενικότερα (ΑμεΑ), αποκλείονται εργασιακά λόγω της αναπηρίας τους. #ας_αλλαξουμε».

Εργασιακός αποκλεισμός. Με αφορμή την παραπάνω ανάρτηση, η οποία έτυχε θερμότατης υποδοχής από το κοινό των social media που την αγκάλιασε με δεκάδες χιλιάδες likes, σχόλια θαυμασμού και λόγια εμψυχωτικά, τέσσερις ημέρες μετά την ορκωμοσία του, που έλαβε χώρα την Πέμπτη 17 Μαρτίου στο Αρχηγείο της ΕΛ.ΑΣ., ο παραολυμπιονίκης στην κολύμβηση και αξιωματικός πλέον της ΕΛ.ΑΣ. Αντώνης Τσαπατάκης μιλάει στα «ΝΕΑ» για αυτή τη στιγμή και τη σημασία της τόσο για τον ίδιο όσο και για το κοινωνικό σύνολο. «Η ορκωμοσία ήταν μια στιγμή συναισθηματική, μια στιγμή συνειδητοποίησης των δυνατοτήτων μου και σίγουρα μια στιγμή υπερηφάνειας, όχι τόσο για τη νίκη όσο και για τα όσα μπόρεσα να προσφέρω και στις ζωές των άλλων συναδέλφων μου, που επαναπροσλήφθηκαν. Η απόταξή μου από το Σώμα το 2009, μετά το ατύχημα που είχα, ενώ ήμουν δευτεροετής στη Σχολή Αστυφυλάκων, στο Ρέθυμνο, ήταν μια πρόκληση για μένα να αποδείξω σε αυτούς που υπέγραψαν ότι είμαι ανίκανος να συνεχίσω όχι απλά το αντίθετο αλλά το ακατόρθωτο. Με την ανάρτησή μου ήθελα να εκμηδενίσω ό,τι περικλείει εργασιακό ή κοινωνικό αποκλεισμό. Πήρε μεγάλη έκταση και χαίρομαι για αυτό. Τη μέρα της ορκωμοσίας συμμετείχα ως συντονιστής και ομιλητής σε συνέδριο που αφορούσε τον εργασιακό αποκλεισμό των ανθρώπων με διαφορετικό τρόπο κίνησης και είμαι πολύ χαρούμενος γιατί εκείνη τη μέρα πολέμησα διπλά αυτόν τον αποκλεισμό» αναφέρει στα «ΝΕΑ» ο 34χρονος, ο οποίος δηλώνει χαρούμενος και για το γεγονός ότι η Υπηρεσία Φυσικής Αγωγής Αστυνομίας (ΥΦΑΑ) στην οποία ανήκει του δίνει το δικαίωμα να μπορεί να προπονείται για τους Παραολυμπιακούς του 2024.

Το ατύχημα. Οταν τον Δεκέμβριο του 2006 ο 18χρονος τότε Αντώνης Τσαπατάκης είχε το ατύχημα με τη μηχανή στην Κρήτη, δεν έχασε χρόνο να τα βάλει με τον άδικο ντουνιά. Οπως έχει πει ο ίδιος, «στο ατύχημά μου κανείς δεν ήταν υπεύθυνος. Εφταιγα μόνο εγώ. Κι εγώ θα έφταιγα αν έμενα ακόμη σε αυτή τη θέση». Οι σημερινές του αναρτήσεις ξεχειλίζουν ενέργεια, διάθεση για ζωή, επιθυμία για νέους στόχους, πιο δύσκολους. Ο ίδιος λέει, εξάλλου, ότι «η αναπηρία είναι δημιούργημα της κοινωνίας» και έτσι δείχνει να πορεύεται σε καθετί που αναλαμβάνει. Είτε ως παραολυμπιονίκης, είτε ως αξιωματικός, είτε ως ομιλητής, είτε ως ινφλουένσερ, ο Αντώνης Τσαπατάκης μοιάζει να είναι ικανός να φέρει εις πέρας κάθε αποστολή το ίδιο επάξια. «Δεν ξέρω αν το κάνω καλά. Ξέρω ότι, κάθε φορά, σε οτιδήποτε κάνω, δίνω το παραπάνω από αυτό που μπορώ, με κίνητρο τα θέλω μου. Θέλω ό,τι κάνω να έχει αντίκτυπο στο κοινωνικό σύνολο, στην ευημερία και την εξέλιξη του συνόλου».

Στα παιδιά τα οποία συναντά στα σχολεία και μιλάει για θέματα όπως η οδική ασφάλεια, λέει να πιστεύουν στον εαυτό τους και όχι στα όρια που τους βάζουν οι άλλοι. Επόμενοι στόχοι του; Οι Παραολυμπιακοί του 2024 και κάτι ακόμα: «Ενα από τα όνειρά μου είναι να δημιουργήσω έναν φορέα φιλανθρωπικού χαρακτήρα, ο οποίος, από χορηγίες, θα μπορεί να βοηθά δομές, σχολεία, ανθρώπους που δεν έχουν τη δυνατότητα να αγοράσουν ούτε ένα αμαξίδιο για να μπορέσουν να ζήσουν τη ζωή τους ισότιμα με όλους».