Η ανατομία της εποπτείας της τεχνολογίας

Η δεκαετία του 2020 αναμφίβολα θα χαρακτηριστεί από νέα τεχνολογική ρύθμιση. Ομως, ενώ οι σημερινές τεχνολογίες είναι παγκόσμιες, οι κανόνες που διέπουν την ανάπτυξη και τη χρήση τους δεν είναι. Ο κατακερματισμός της πολιτικής που προκύπτει συχνά αποδίδεται σε διαφορετικές αξίες και πολιτικές ιδεολογίες εντός βασικών δικαιοδοσιών: των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της Κίνας. Σε αυτή την αφήγηση, οι ΗΠΑ προτιμούν το ψηφιακό laissez-faire. Η Ευρώπη επιλέγει τον ψηφιακό σοσιαλισμό του μεγάλου κράτους. Και η Κίνα ακολουθεί μια στρατηγική με πολιτικά κίνητρα περιορισμού ορισμένων τεχνολογιών και κλιμάκωσης άλλων για να διατηρήσει τον κοινωνικό έλεγχο.

Ομως, ενώ υπάρχουν στοιχεία που υποστηρίζουν αυτήν την αφήγηση, τέτοιοι γενικοί χαρακτηρισμοί αποτυγχάνουν να εξηγήσουν τις έντονες ρυθμιστικές διαφορές μεταξύ χωρών που εμπίπτουν στην ίδια ιδεολογική κατηγορία. Για παράδειγμα, εξετάστε την Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία, τον Καναδά, τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο. Κάθε μία έχει μια μοναδική προσέγγιση στην πολιτική τεχνολογίας. Ενώ η Αυστραλία χαράζει τη δική της πορεία για τα πάντα, από νόμους κρυπτογράφησης και εξτρεμιστικό περιεχόμενο έως ανισορροπίες ισχύος μεταξύ ψηφιακών πλατφορμών και ειδησεογραφικών οργανισμών, η Νέα Ζηλανδία χτίζει διεθνείς συνεργασίες για πολλά από τα ίδια ζητήματα, όπως μέσω της πρωτοβουλίας Christchurch Call. Οι ΗΠΑ έχουν θέσει εμπάργκο τεχνολογίας στην Κίνα, αλλά έχουν αποστασιοποιηθεί σχετικά με τις εγχώριες ρυθμίσεις, ακόμη και ενόψει των αυξανόμενων καταχρήσεων από εταιρείες Big Tech.

Βλέπουμε πέντε βασικούς παράγοντες που μπορούν να βοηθήσουν στην εξήγηση των πολιτικών αποκλίσεων μεταξύ παρόμοιων χωρών. Ο πρώτος πηγάζει από τον αντίκτυπο μιας πολιτικής και τη σχέση με την κρατική εξουσία. Ο δεύτερος παράγοντας είναι ο πιθανός αντίκτυπος μιας πολιτικής στην εθνική παραγωγή και παραγωγικότητα. Επειτα, υπάρχει η εθνική ασφάλεια, η οποία μπορεί να επηρεαστεί από ένα ευρύ φάσμα τεχνολογικών πολιτικών. Ο τέταρτος παράγοντας είναι ο πιθανός αντίκτυπος μιας πολιτικής στα δικαιώματα και την προστασία των καταναλωτών. Τέλος, υπάρχει πιθανή επίδραση μιας πολιτικής στην εξουσία του ίδιου του λήπτη αποφάσεων. Συνολικά, αυτά τα όρια και τα κίνητρα παρέχουν πληροφορίες για τις διαφορές στη χάραξη τεχνολογικών πολιτικών μεταξύ χωρών που κατά τα άλλα φαίνονται παρόμοιες. Εχοντας υπόψη αυτούς τους παράγοντες, μπορούμε να αναπτύξουμε μια πιο λεπτή κατανόηση για το πού οδεύει η πολιτική τεχνολογίας σε μια αποφασιστική δεκαετία.

Ο Νίκολας Ντέιβις είναι επικεφαλής τμήματος Society and Innovation στο World Economic Forum. Ο Μαρκ Εσποσίτο είναι συνιδρυτής του Nexus FrontierTech και βοηθός πολιτικής στο University College London Institute for Innovation and Public Purpose. Ο Λάντρι Σίνε είναι καθηγητής και γενικός διευθυντής στο Thunderbird School of Global Management και εταίρος στο Brookings Institution.