Ο ηθοποιός του «σκεπτόμενου Χόλιγουντ»

Ενα από τα μεγαλύτερα ονόματα του «σκεπτόμενου Χόλιγουντ» στη δεκαετία του 1980, ο Γουίλιαμ Χαρτ, πέθανε την περασμένη Κυριακή σε ηλικία 71 ετών, μία περίπου εβδομάδα πριν από τα γενέθλιά του, στις 20 Μαρτίου. Ευγενής, χαμηλότονος και βαθιά μορφωμένος, ο Χαρτ έγινε πρώτο όνομα με την πρώτη κιόλας ταινία του, το θρίλερ επιστημονικής φαντασίας του Κεν Ράσελ «Ανεξέλεγκτες καταστάσεις» (1980), ενώ έναν χρόνο αργότερα το σπουδαίο νουάρ «Εξαψη» του Λόρενς Κάσνταν τον μετέτρεψε σε σταρ.

Ολα αυτά αφού είχε προηγηθεί επίπονη εργασία του στο θεατρικό σανίδι. Ο γεννημένος την Ουάσιγκτον Γουίλιαμ Μακ Κορντ Χαρτ, γιος κυβερνητικών υπαλλήλων του State Department, σπούδασε υποκριτική στο Πανεπιστήμιο του Ταφτς και στη γνωστή Σχολή Τζούλιαρντ της Νέας Υόρκης (απ’ όπου έχουν περάσει οι Κέβιν Κλάιν, Κέβιν Σπέισι, Βαλ Κίλμερ, Γουές Μπέντλεϊ, Ανταμ Ντράιβερ).

Προτού γίνει κινηματογραφικό όνομα, ο Χαρτ είχε παίξει σε περισσότερες από 50 παραστάσεις (εντός και εκτός Μπρόντγουεϊ), ανάμεσά τους πολλές σαιξπηρικές («Ριχάρδος ο 2ος», «Ερρίκος ο 5ος», «Αμλετ» κ.ά.), ενώ στο ρεπερτόριό του ανήκει και η αβανγκάρντ παράσταση του Μάικ Νίκολς «Hurlyburly», για την οποία προτάθηκε για το βραβείο ΤΟΝΥ.

H επιτυχία της «Εξαψης» τον μετέτρεψε σε σταρ. Ακολουθήθηκε από τη «Μεγάλη ανατριχίλα» (1983), του ιδίου σκηνοθέτη, Λόρενς Κάσνταν, ένας ύμνος για τα χαμένα όνειρα της γενιάς των παιδιών των λουλουδιών. Πάντα στη δεκαετία του 1980, ο Χαρτ συνεργάστηκε με τον Κάσνταν και στις ταινίες «Σ’ αγαπώ μέχρι θανάτου», μια μαύρη κωμωδία, και στην αισθηματική κομεντί «Αταίριαστοι εραστές» που τον επανένωσε με τη συμπρωταγωνίστριά του στην «Εξαψη» Κάθλιν Τέρνερ.

TO ΟΣΚΑΡ. Στη δεκαετία του 1980 προτάθηκε τρεις φορές για Οσκαρ κερδίζοντας το βραβείο για την ερμηνεία του ως ομοφυλόφιλου κατάδικου στην ταινία του Εκτορ Μπαμπένκο «Το φιλί της γυναίκας αράχνης» (1985). Οι υπόλοιπες υποψηφιότητές του, πάντα στην κατηγορία του Α’ ανδρικού ρόλου, ήταν για τις ταινίες «Τα παιδιά ενός κατώτερου θεού» (1986) και «Το κύκλωμα» (1987). Πολλά χρόνια αργότερα, για το «Τέλος της βίας» (2005) του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ κέρδισε μια υποψηφιότητα για το Οσκαρ Β’ ανδρικού ρόλου.

Στα ’90s άρχισε να χάνει τη δύναμή του ως πρώτο όνομα, χωρίς ωστόσο να χάσει το κύρος του. Ανάμεσα στις κινηματογραφικές εμφανίσεις του που ξεχωρίζουν είναι ο «Καπνός» του Γουέιν Γουάνγκ, «Ενα ντιβάνι στη Νέα Υόρκη» της Σαντάλ Ακερμάν, «Μέχρι το τέλος του κόσμου» του Βιμ Βέντερς και «Αλις» του Γούντι Αλεν. Αργότερα άρχισε να κρατά β’ ρόλους σε ταινίες όπως ο «Καθοδηγητής» του Ρόμπερτ Ντε Νίρο, ο «Ρομπέν των Δασών» του Ρίντλεϊ Σκοτ, το «Σκοτεινό χωριό» του Μ. Νάιτ Σιάμαλαν. Τέλος, μεγάλο συν στην πρόσφατη καριέρα του ήταν ο ρόλος του «κακού» Ταντέους Ρος στις ταινίες της κινηματογραφικής «σειράς» «Εκδικητές» που τον βοήθησαν να ανανεώσει τη σχέση του με ένα νεότερο κοινό.