Μα τι θέλει η ελληνική «πώς τη λένε»;

Αρχικά, ο τίτλος του κειμένου ήταν «Μα τι θέλει η ελληνική Αριστερά;». Πριν όμως αρχίσω να το γράφω, συνειδητοποίησα ότι κάτω από την «ομπρέλα» της ελληνικής Αριστεράς, όσον αφορά στην εισβολή στην Ουκρανία, συνωθούνται εξωκοινοβουλευτικοί ακροαριστεροί και κοινοβουλευτικοί ακροδεξιοί, παντός είδους αντιδραστικοί, ακραίοι λαϊκιστές, συνωμοσιολόγοι, αντιεμβολιαστές, εθνικιστές που οραματίζονται τον Πούτιν ντυμένο Κωνσταντίνο Παλαιολόγο να παίρνει την Πόλη και να μας την κάνει δώρο, ριζοσπάστες άνευ λόγου, οργισμένοι κατά πάντων, οι λεγόμενοι «παρά λίγο» που, πάντα, κάποιος άλλος φταίει για το ανεκπλήρωτο «παρά λίγο» τους, κάτι ξαδέλφια μου απ’ το χωριό που τους έκαψε ο χιονιάς τα κρεμμύδια, τρείς λαλούν και δυο χορεύουν. Ενας εσμός που παριστάνει τον πολιτικοποιημένο αλλά, στην πραγματικότητα, είναι ονειροπαρμένος (με την κακή την έννοια) και που έχει, πάνω – κάτω, τα ίδια χαρακτηριστικά με το ποσοστό του «Οχι» στο δημοσψήφισμα του 2015. Μάλιστα, απ’ όσο είδα στον κομματικό Τύπο, άρχισαν να τσακώνονται, επί του θέματος, τροτσκιστές και σταλινικοί αλλά, τέλος πάντων, μεγάλα παιδιά είναι, ας τα βρουν μεταξύ τους ή ας επιστρατεύσουν την ελαφρά ταξιαρχία των «ομπρελοκρατουσών» – πρώην υπουργών του ΣΥΡΙΖΑ να ανοίξουν τις ομπρέλες, να τους χωρέσουν όλους. Τι να πω; Ας πρόσεχε και η Αριστερά λίγο παραπάνω σε ποιους, κατά καιρούς, έχει κλείσει το μάτι.

Τι θέλουν λοιπόν όλοι αυτοί οι «προοδευτικοί» που, εν μέσω πολέμου, διατρανώνουν την πίστη τους στην παγκόσμια ειρήνη και το «Οχι» τους σε έναν φλου αρτιστίκ ιμπεριαλιασμό που αντιπροσωπεύεται κυρίως από το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ενωση; Που δεν κατονομάζουν ούτε ξεχωρίζουν θύτες και θύματα; Τι ακριβώς θέλουν αυτοί οι συνήθως λαλίστατοι που, μέσα στην πανδημία, συνωστίζονταν στους δρόμους για το δεκατιανό του δολοφόνου Κουφοντίνα και τώρα δεν βρίσκουν μία κουβέντα για την τραγωδία του ουκρανικού λαού;

Ο «κυρ Παντελής» πάει Ουκρανία

Τα τελευταία χρόνια αυτή η «Αριστερά» ανέσυρε, από τα βάθη της δεκαετίας του 1970, τον «κυρ Παντελή», τον αντιήρωα του τραγουδιού του Πάνου Τζαβέλα. Και τον έκανε αντισύνθημα. Μη γίνεις σαν τον «κυρ Παντελή», τον συμβιβασμένο, που δεν μπορεί και δεν θέλει να ξεχωρίσει τον κακοποιητή από τον κακοποιημένο, που προσπερνά την αδικία, που κάνει ότι δεν βλέπει το θύμα, που έχει μάθει να συμβιβάζεται, να παραδίνει τη συνείδησή του στον εκάστοτε δυνατό, που τον ενδιαφέρει μόνο η πάρτη του και το μικροσυμφέρον του, που δεν θα απλώσει ποτέ το χέρι του στον αδύνατο.

Και να τώρα που όλοι αυτοί οι «μαλλιά σγουρά, μαλλιά κοράκου χρώμα», μετουσιώθηκαν σε «κυρ Παντελήδες» του πολέμου. Δυο στιγμές τους πήρε αυτή η μετάλλαξη, οι ιδεοληψίες δεν χάνουν τον χρόνο τους σε σκέψη. Ολοι αυτοί που έκαιγαν σουτιέν εναντίον του victim blaming, υιοθέτησαν τα περί αποναζιστικοποίησης. «Ε, μα τους κουνήθηκε και η Ουκρανία. Ακούς εκεί να θέλει να μπει στο ΝΑΤΟ;». Οπως ακριβώς το «Ακούς εκεί να θέλει να φύγει από τον σύντροφο δυνάστη;». Οχι φίλε μου. Οπως ο «κυρ Παντελής», σε μια υπόθεση βιασμού, δεν μπορεί να διακρίνει τον θύτη από τον θύμα, έτσι κι εσύ, σε μία επίθεση σε ξένη χώρα δεν μπορείς να διακρίνεις τον επιτιθέμενο από αυτόν που υφίσταται την επίθεση. Το να λες ότι είσαι εναντίον του πολέμου γενικώς είναι σαν να λες ότι είσαι εναντίον τους βιασμού γενικώς. Το να λες «καμιά επέμβαση στην Ουκρανία» είναι να βλέπεις πέντε αστυνομικούς να σαπίζουν στο ξύλο ένα κορίτσι και ο «κυρ Παντελής» που κρύβεις μέσα σου να μη σε αφήνει να επέμβεις. Το «Οχι στον πόλεμο» σημαίνει, για τη μία πλευρά, «Ναι στην παράδοση».

Δεν ξέρω αν, απλά, ωρίμασε ο χρόνος, πάντως αυτός ο πόλεμος αποκάλυψε τον βαθύ «κυρπαντελισμό» της Αριστεράς. Ή όπως αλλιώς λέγεται.