«Ενας Ντόναλντ Τραμπ {LF}σε μικρογραφία»

Ο Μπίλι Σάμερς θεωρεί τον εαυτό του «έναν συμπαθητικό άνθρωπο με βρόμικη δουλειά» (σελ. 59). Το σίγουρο είναι ότι ο νέος ήρωας του Στίβεν Κινγκ στο μυθιστόρημα «Μπίλι Σάμερς» δουλεύει ως πληρωμένος δολοφόνος. Συγκαταλέγεται ανάμεσα στους καλύτερους ελεύθερους σκοπευτές στον κόσμο, ένας παρασημοφορημένος βετεράνος του Ιράκ, ο οποίος αναλαμβάνει αποστολές μόνο εάν ο στόχος είναι κάποιος αληθινά κακός.
Τη στιγμή που ετοιμάζεται να αποσυρθεί του προσφέρουν μια τελευταία δουλειά. Ο Μπίλι εγκαθίσταται στο Ρεντ Μπλαφ έχοντας πλέον ένα καινούργιο προσωπείο: εκείνο του επίδοξου συγγραφέα. Είναι ένα προσωπείο που του χαρίζει νέα ενέργεια αποκαλύπτοντας τη δύναμη που εκλύει η αφήγηση μιας ιστορίας (το σχόλιο μέσα στο σχόλιο του ίδιου του Στ. Κινγκ).
Από το βιβλίο, που αναμένεται στις 16 του μήνα από
τον «Κλειδάριθμο» (μτφ. Μιχάλης Μακρόπουλος, σς. 576) δημοσιεύουμε δύο
αποσπάσματα.

1Προτού πλαγιάσει βγάζει από το κουτί του το λάπτοπ All-Tech, το ενεργοποιεί και γκουγκλάρει τον Κεν Χοφ. Στο Ρεντ Μπλαφ λύνει και δένει. Είναι μέλος των Ελκ. Είναι Ροταριανός. Ήταν πρόεδρος του τοπικού παραρτήματος του JCI, οργανισμού για την καλλιέργεια των ηγετικών ικανοτήτων σε νέους. Πρόεδρος του τοπικού γραφείου του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στις εκλογές του 2016, και υπάρχει μια φωτογραφία του Κεν πριν από το αξύριστο λουκ, να φορά ένα καπέλο του κινήματος Κάντε την Αμερική Μεγάλη Ξανά. Ήταν στην πολεοδομική επιτροπή, αλλά παραιτήθηκε το 2018 μετά από κατηγορίες για αντικρουόμενα συμφέροντα. Έχει πέντ’ έξι κτίρια στο κέντρο, συμπεριλαμβανομένου του Πύργου Τζέραρντ, κάτι που ο Μπίλι υποθέτει πως τον ανάγει, κατά κάποιον τρόπο, σε έναν Ντόναλντ Τραμπ σε μικρογραφία. Έχει τρεις τηλεοπτικούς σταθμούς, έναν στο Ρεντ Μπλαφ και δύο στην Αλαμπάμα. […]

Ο Μπίλι ξαπλώνει στο κρεβάτι, με τα μάτια ανοιχτά στο σκοτάδι και με τα χέρια κάτω από το μαξιλάρι. Έχει αρχίσει να καταλαβαίνει τι τράβηξε τον Νικ στον Χοφ και το αντίστροφο. Ο Νικ μπορεί να γίνει γοητευτικός (έχει εκείνο το χαμόγελο του ενός εκατομμυρίου) και είναι πιο ξύπνιος από τον μέσο γορίλλα, όταν όμως το καλοσκεφτείς, είναι μια ύαινα, και οι ύαινες είναι καλές, τελικά, στο να καραδοκούν το κοπάδι που περνά και να διαλέγουν το ζώο που κουτσαίνει. Αυτό που σύντομα θα μείνει πίσω. Ο Κεν Χοφ είναι το κορόιδο που θα φορτωθεί την ευθύνη. Όχι για τη δολοφονία, γι’ αυτήν θα έχει ένα ακλόνητο άλλοθι, αλλά όταν αρχίσουν οι μπάτσοι να αναζητούν αυτόν που έδωσε την εντολή για τη δολοφονία, δεν θα βρουν τον Νικ. Θα βρουν τον Κεν. Ο Μπίλι αποφασίζει ότι δεν έχει πρόβλημα με αυτό.

Έχει εξαντλήσει το απόθεμα δροσιάς κάτω από το μαξιλάρι, έτσι γυρνά στο δεξί πλευρό και μεμιάς αποκοιμιέται.

Είναι κουραστικό να είσαι καλός γείτονας».

2«Ο Μπίλι μένει ξύπνιος για λίγο, όχι εξαιτίας του ροχαλητού της -είναι ροχάλισμα κυρίας, σχεδόν σαν γουργούρισμα-, αλλά επειδή το μυαλό του δεν λέει να ησυχάσει. Σκέφτεται πως το ότι εμφανίστηκε αυτή έτσι κι έπειτα ήρθε σπίτι μαζί του είναι σαν κάτι βγαλμένο από μυθιστόρημα του Ζολά, όπου κάθε χαρακτήρας πρέπει να χρησιμοποιηθεί πλήρως και να κάνει μια τελευταία εμφάνιση σαν ανκόρ. Ελπίζει η δική του ιστορία να μην έχει τελειώσει, όμως φαντάζεται ότι αυτό το μέρος της είναι σχεδόν τελειωμένο. Αν κάνει τη δουλειά και πληρωθεί, μια νέα ζωή (μπορεί σαν Ντάλτον Σμιθ, μπορεί σαν κάποιος άλλος) θα αρχίσει. Ίσως μια καλύτερη ζωή […]

Κατά τις τρεις ο Μπίλι ξυπνά και ακούει τη Φιλ να ξερνάει στο μπάνιο. Τραβάει το καζανάκι. Νερό τρέχει. Γυρνά στο κρεβάτι. Κλαίει λιγάκι. Ο Μπίλι κάνει τον κοιμισμένο. Το κλάμα σταματά. Τα ροχαλητά αρχίζουν ξανά. Ο Μπίλι κοιμάται και ονειρεύεται σακούλες σκουπιδιών να ανεμίζουν σε φοίνικες.

***

Ξυπνά λίγο μετά τις έξι μυρίζοντας καφέ. Η Φιλ είναι στην κουζίνα ξυπόλυτη και φορώντας ένα πουκάμισό του.

«Πώς κοιμήθηκες;» τη ρωτά.

«Καλά. Εσύ;»

«Τέλεια. Και η μυρωδιά αυτού του καφέ σού σπάει τη μύτη.»

«Σου έκλεψα λίγη ασπιρίνη. Μάλλον παραήπια χθες.» Του ρίχνει μια ματιά, μεταξύ ευθυμίας και αμηχανίας.

«Αρκεί να μη μου έκλεψες το άφτερ σέιβ μου.» Αυτό την κάνει να γελάσει. Οι συνευρέσεις της μιας βραδιάς μπορεί να καταλήξουν σ’ ένα απαίσιο πρωινό μετά, του έχει συμβεί μια δυο φορές, όμως πιστεύει ότι αυτό θα είναι εντάξει, πράγμα καλό. Η Φιλ είναι συμπαθητική γυναίκα.

Όταν προσφέρεται να ετοιμάσει μερικά αυγά, αυτή κάνει μια γκριμάτσα και γνέφει αρνητικά. Τη βάζει να φάει αβουτύρωτο φρυγανισμένο ψωμί. Μετά της παραχωρεί την κρεβατοκάμαρα και το μπάνιο για να κάνει ντους και να ντυθεί με την ησυχία της. Όταν εμφανίζεται, δείχνει μια χαρά. Το πουκάμισό της είναι λίγο τσαλακωμένο αλλά κατά τα άλλα είναι εντάξει. Αργότερα θα έχει μια ιστορία να λέει, σκέφτεται ο Μπίλι. Η Βραδιά Μου με έναν Δολοφόνο. Αν δηλαδή αποφασίσει να την πει. Μπορεί να μην το κάνει.

«Θα με πας με το αμάξι σπίτι, Ντέιβ; Θέλω ν’ αλλάξω ρούχα.»

«Ευχαρίστως.»

Σταματά στην πόρτα και βάζει το χέρι της στο μπράτσο του.

«Δεν ήταν σεξ για εκδίκηση.»

«Όχι;»

«Μερικές φορές μια κοπέλα θέλει απλώς να τη θέλουν. Κι εσύ με ήθελες… έτσι δεν είναι;»

«Ναι.»

Με ένα απότομο νεύμα δείχνει ότι αυτό κανονίστηκε. «Και σε ήθελα κι εγώ. Αλλά νομίζω ότι θα είναι η μοναδική φορά. Βέβαια, ποτέ μη λες ποτέ, μα έχω αυτή την αίσθηση.»

Ο Μπίλι, που ξέρει ότι θα είναι η μοναδική φορά, κατανεύει.

«Φίλοι;» ρωτά η Φιλ.

Την αγκαλιάζει και τη φιλά στο μάγουλο. «Ως το τέλος.»

Είναι ακόμη πολύ πρωί, όμως η Έβεργκριν Στριτ ξυπνά νωρίς. Απέναντι στον δρόμο, η Ντάιαν Φάτσιο κάθεται σε μια κουνιστή καρέκλα στην μπροστινή της βεράντα. Είναι τυλιγμένη σε μια μάλλινη ροζ ρόμπα και κρατάει ένα φλιτζάνι καφέ. Ο Μπίλι ανοίγει την πόρτα του συνοδηγού του Toyota για να μπει η Φιλ. Καθώς κάνει τον γύρο μέχρι την πόρτα του οδηγού, η Ντάιαν, σαν καλή γειτόνισσα, του κάνει νόημα σηκώνοντας τους αντίχειρες.

Ο Μπίλι δεν μπορεί να μη χαμογελάσει.