Τα τιμαλφή των προσφύγων

Στον δρόμο για το άγνωστο βγαίνει κανείς χωρίς να ξέρει τι άλλο τον περιμένει. Είναι η κατάσταση στην οποία βρέθηκαν εκατομμύρια άνθρωποι εξαιτίας ενός άδικου πολέμου. Οι εικόνες τους κυριεύουν τις μέρες μας. Εμάς των Δυτικών που αγωνιούμε για τη μάχη των περιττών αγαθών, για τη διατήρηση μιας καθημερινότητας φτιαγμένης από τελετουργικά μιας σεζόν και ολίγων μηνών. Στον δρόμο για το αύριο κανείς δεν γνωρίζει κανέναν. Τα ελάχιστα αποδεικτικά που δεν πιάνουν χώρο, τα λίγα ενθύμια που φτιάχνουν τόπο είναι ό,τι σου επιτρέπει η ανάγκη να έχεις πάνω σου κρυμμένο ή και φανερό. Για να δείχνεις από πού έρχεσαι, τι γνωρίζεις, πόσα έχεις μάθει, ποια είναι τα ταλέντα και τα προσόντα που διαθέτεις, πόσο αξίζεις σε μία σφαίρα πραγματικότητας που μετριέται σε ίντσες χρυσού, γραμμάρια σιδήρου, λίβρες σιτηρών, μέγεθος ψηφιακών δεδομένων.

Στον δρόμο για το μέλλον κάτι κοινό θα χαρακτηρίζει τον κόσμο: τα διάφορα τιμαλφή αντικείμενα προσφύγων που πέρασαν και ξεκίνησαν μία νέα ζωή. Οι φωτογραφίες αγαπημένων και συγγενών τους αποθηκευμένες σε ψηφιακά σύννεφα θα διηγούνται ιστορίες συνύπαρξης και χωρισμού. Οι ίνες από κάποια υφάσματα θα βαστάνε τη μυρωδιά μίας γης που εγκατέλειψαν. Κάποιο δαχτυλίδι που τρίβεται ανάμεσα στα δάχτυλα θα ανακαλεί μνήμες γύρω από την κατάσταση πραγμάτων στην οποία έχουν ζήσει ως αδέλφια, εραστές, φίλοι, συνεργάτες. Ισως ένα τραγούδι, μία μουσική, να αντηχεί σαν βάλσαμο για μία ζωή που άφησαν και στην οποία έμεινε πίσω και ο εαυτός τους.

Ο κοινός νους μάς αποκαλύπτει τη φύση του κόσμου. Οι ιδιωτικές και «υποκειμενικές» πέντε αισθήσεις προσαρμόζονται σε έναν μη υποκειμενικό και αντικειμενικό κόσμο. Αυτόν που είναι κοινός και τον μοιραζόμαστε με τους άλλους. Ο δρόμος σε έναν τέτοιο κόσμο είναι ακόμα ανοικτός. Δείχνει προς την humanitas. Σε μια συμπεριφορά που γνωρίζει πώς να φροντίζει, να διατηρεί και να θαυμάζει τα πράγματα και τις ποιότητες του κόσμου.