Από τον Νικόλαο Σοφιανίδη έλαβα την ακόλουθη επιστολή:
«Διάβασα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον το δημοσίευμά σας περί Αριστείας της Τρίτης, 22/2/2022. Θα ήθελα ωστόσο να παρατηρήσω πως στη μαρξιστική θεώρηση η “πνευματική σκευή των εκπροσώπων της” αποτελούσε απλά ένα πολύτιμο εργαλείο για την πραγμάτωση του Μεσσιανικού-Αποκαλυπτικού Σχεδίου. Γίνονταν αποδεκτοί μόνο ως αριστεροί Ρόζενμπεργκ ή, στην καλύτερη περίπτωση, ως χρήσιμοι ηλίθιοι.
Αναφέρεστε στον Γληνό. Θα γνωρίζετε πως, αυτός ο θεωρούμενος πρωτοπόρος της εκπαίδευσης, συμβούλευε λίγο πριν πεθάνει το 1943 τον Ιωαννίδη (“Τι περιμένατε από μένα. Ενας τσαγκάρης από τον Βόλο είμαι”) να συγκεντρώσει μερικές χιλιάδες ομήρους στις μεγάλες πόλεις της χώρας, ώστε η “μεταγενέστερη εξουδετέρωσή τους” να διευκολύνει την κατάληψη της εξουσίας (το σχετικό απόσπασμα, από τα απομνημονεύματα του τότε γενικού γραμματέα του ΚΚΕ, στο έξοχο “Κίτσος Μαλτέζος. Ο αγαπημένος των Θεών”, του αξέχαστου Πέτρου Μακρή-Στάικου). Οσο για τον Κορδάτο και τον Τσίρκα, είναι γνωστό πώς αντιμετωπίστηκαν από ευρύτερα αριστερά στρώματα, όταν θέλησαν να επιδείξουν μια πνευματική αυτονομία.
Δεν είναι λοιπόν παράδοξο να βλέπει κανείς, ακόμα και σήμερα, πρόσωπα με “πνευματική σκευή” όπως Μουζέλης, Χουλιαράκης ή Τσακαλώτος να δρουν υπό – ή, έστω, μαζί με – έναν άξεστο, τεμπέλη εγγαστρίμυθο δημαγωγό και τον σύντροφό του της Κρήτης. Αλλωστε, στην Ελλάδα η Αριστερά είναι σε μεγάλο βαθμό η δίδυμη αδελφή του Αθωνα».
