«Στο μεδούλι είμαι ίδια με τη Δέσποινα από τα Φάρασα»

Η Δέσποινα Γκάτζιου αυτή την περίοδο συστήθηκε στο τηλεοπτικό κοινό ως κυρα-Δέσποινα στη νέα σειρά του Mega «Αγιος Παΐσιος – Από τα Φάρασα στον ουρανό». Υποδύεται μια γυναίκα που είναι πάντα δίπλα στην οικογένεια του αγίου. Αντιπροσωπεύει τη γυναίκα της Ανατολής, η οποία χαρακτηρίζεται από αρχέγονη σοφία και ακλόνητη πίστη στον Θεό, χαρακτηριστικά που όπως παραδέχεται η ηθοποιός κουβαλάει ήδη μέσα της. Για τον ρόλο της και τη σειρά η Δέσποινα Γκάτζιου μίλησε στο «ΝΣυν».

Πώς αντιμετωπίζετε τον ρόλο της κυρα-Δέσποινας;

Είναι ένας ρόλος που έχει άμεση σχέση με εμένα προσωπικά. Το γεγονός ότι γεννήθηκα και μεγάλωσα σε ένα ελληνικό χωριό και ότι ίσως ανήκω στην τελευταία γενιά που βίωσε την ελληνική επαρχία μέσα από την αδιάλειπτη σχέση της με το παρελθόν σημαίνει ότι τα στοιχεία που φέρει η Δέσποινα είναι και δικά μου. Για μένα το κύριο στοιχείο αυτής της γυναίκας είναι η μεγάλη ισορροπία της ανάμεσα στο χρέος της για τους ζωντανούς και τους πεθαμένους. Στην ελληνική ψυχή υπάρχει μια σχέση άρρηκτη ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο. Νομίζω ότι ο τρόπος που λειτουργεί η Δέσποινα είναι ο τρόπος που λειτουργώ εγώ σήμερα. Να φανταστείτε ότι το περασμένο Σάββατο ήταν το πρώτο μεγάλο Ψυχοσάββατο. Εγώ μαζί με τις άλλες γυναίκες του χωριού μου, όλων των ηλικιών και των μορφωτικών καταβολών, βρεθήκαμε με τα κόλλυβά μας, τα πρόσφορά μας στα μνήματα και κάναμε το χρέος μας. Αρα αν αφαιρέσει κανείς τα τυπικά πράγματα στα οποία διαφέρει η Δέσποινα Γκάτζιου από τη Δέσποινα από τα Φάρασα, που είναι το εξωτερικό περίβλημα, ως προς το μεδούλι είμαστε ίδιες. Για μένα ήταν τόσο γνώριμο πράγμα αυτό, τόσο αβίαστο.

Ποια στοιχεία της κυρα-Δέσποινας έχετε ξεχωρίσει;

Ολα. Αυτή η απλότητα, η καθαρότητα στην αντίληψη των πραγμάτων που στηρίζεται στο ότι ζει μέσα από τους άλλους, μαζί με τους άλλους. Η συμπόνια της για τα πάντα. Αυτό που θα έλεγα ότι είναι ζητούμενο στον κάθε άνθρωπο: Να ζει με απλότητα, με ευγνωμοσύνη και να έχει την έγνοια του διπλανού του. Και βέβαια η σχέση με τον Θεό που έτσι όπως την έχω βιώσει εγώ, δεν έχει καμία θρησκοληψία. Υπάρχει αυτή η σχέση με αυτό που θεωρείται η σύνδεσή μας με τον αληθινό μας εαυτό και η ελευθερία μας. Αυτή η φοβερή ρήση του Χριστού να συγχωρείς τον εχθρό. Αν δεν αγαπήσεις, δεν μπορείς να συγχωρήσεις. Και αν δεν είσαι ελεύθερος, δεν μπορείς να αγαπήσεις. Ελευθερία, αγάπη, συγχώρεση είναι τρία πράγματα που είναι αδιάλειπτα. Θυμάμαι όταν ήμουν παιδάκι, η αδελφή της γιαγιάς μου, που ήταν μοναχή, μου έλεγε ποτέ μην ακούσεις άνθρωπο που λέει ότι ο Θεός θα σε τιμωρήσει. Ο Θεός δεν τιμωρεί ποτέ, μόνο αγαπάει.

Και τη σειρά πώς τη βλέπετε;

Δεν τη θεωρώ τίποτε άλλο πέρα από έναν λόγο φωτός και αλήθειας. Εκεί που μπορεί να κρύβεται η αλήθεια. Γιατί η αλήθεια ποτέ ούτως ή άλλως δεν είναι περίοπτη. Είναι πάντα κεκαλυμμένη, γιατί πρέπει να έχεις μια προετοιμασία για να την ανακαλύψεις, να συναντηθείς μαζί της. Προετοιμασία της ψυχής, του νου και της συνείδησης. Οι απλοί άνθρωποι, όπως η κυρα-Δέσποινα ή οι Φαρασιώτες, το είχαν μέσα τους. Ζούσαν με την αλήθεια, άρα δεν είχαν ανάγκη να την αναζητήσουν. Ηταν κομμάτι της αλήθειας. Εμείς πρέπει να τα αναζητήσουμε. Αν τη σειρά την κοιτάς μόνο με τα σύγχρονα μάτια σου, απλώς βλέπεις παλιακά πράγματα που δεν σε αφορούν. Γιατί έχει να κάνει με τον βαθμό συνειδητότητας των ανθρώπων. Η σειρά είναι ένας δρόμος που μπορεί να σου καλλιεργήσει τη λαχτάρα να αναζητήσεις τη βαθύτερή σου αλήθεια, όποια και αν είναι αυτή. Και σίγουρα δεν αντιδρώ καθόλου στους ανθρώπους που αυτό δεν το καταλαβαίνουν ή το θεωρούν παράταιρο και γραφικό. Μπορώ να καταλάβω τους σύγχρονους ανθρώπους που δεν βιώνουν τη ρίζα με τον τρόπο που τη βιώνουμε εμείς.