«Παρασυρόμαστε, ξημερώνει και η καταστροφή είναι εκεί»

Την ώρα που η πόλη ταράζεται από μια σειρά εμπρησμών σε μεγαλοαστικά σπίτια, δύο γυρολόγοι τρυπώνουν στο σπίτι του κυρίου Μπίντερμαν. Εκείνος, φορώντας τη μάσκα του φιλάνθρωπου, τους προσφέρει στέγη γιατί φοβάται να κρατήσει σθεναρή στάση απέναντί τους. Είναι άλλωστε ο χαρακτηριστικός τύπος που αρνείται να αλλάξει τις θέσεις του για τη ζωή, από φόβο μήπως σταματήσει να είναι «βολεμένος». Η αγωνία όμως αρχίζει να σιγοκαίει μέσα του. Είναι οι δύο άγνωστοι οι εμπρηστές που συζητούν στις ειδήσεις; Κι αν ναι, υπάρχει τρόπος να διαφυλάξει την έως τώρα τόσο άνετη ζωή του; Μπορεί να σώσει μόνο το σπίτι του από την απειλή;

Στις ερωτήσεις αυτές που τίθενται εντός δραματουργικού πλαισίου αλλά ανάγονται ως γενικότερες κοινωνικές ανησυχίες, θα δώσει απαντήσεις η παράσταση «Ο Μπίντερμαν και οι εμπρηστές» που ανεβαίνει από τις 11 Μαρτίου στην Εφηβική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Η Σοφία Βγενοπούλου, η επικεφαλής του Μικρού Εθνικού, σκηνοθετεί το επίκαιρο έργο του Μαξ Φρις που σχολιάζει με καυστικό χιούμορ αλλά και σκληρή ειλικρίνεια τις ανθρώπινες κοινωνίες και τα αδιέξοδά τους εδώ και έξι δεκαετίες. «Φαίνεται το έργο να έχει επηρεαστεί από τον απόηχο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και του Ολοκαυτώματος στην Ευρώπη και όλες τις πολιτικές αναταραχές. Αυτό που απασχόλησε τον Φρις είναι το πώς οι άνθρωποι επιτρέπουμε να γίνονται πράγματα κάτω από τη μύτη μας, επιτρέπουμε στις καταστροφές σιγά σιγά να γεννιούνται θεωρώντας ότι ο ιδιωτικός μας βίος έχει μεγάλη σημασία για μας και μας προφυλάσσει από το έξω, χάνοντας όμως τη σύνδεση που έχει η ζωή μας και κάθε απόφαση που παίρνουμε με το γενικότερο κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι. Νομίζω ότι αυτό που λέει το έργο είναι το πώς μπορούμε να σκεφτούμε καλύτερα ότι κάθε μικρή απόφαση που παίρνουμε στη ζωή μας, αυτό που βιώνουμε καθημερινά, τελικά μπορεί όντως να συνδέεται με τη μεγαλύτερη εικόνα του κόσμου», επισημαίνει η σκηνοθέτρια μιλώντας στο «Νσυν».

Εντονες κοινωνικές συγκρούσεις, διχασμός και μια αίσθηση απειλής και επικείμενης καταστροφής πλανώνται στον αέρα του έργου, δένοντάς το τυχαία με τη δική μας επικαιρότητα. «Ως δημιουργική ομάδα και θίασος γοητευτήκαμε και ασχοληθήκαμε πάρα πολύ με το πώς οι άνθρωποι παρασυρόμαστε και τελικά μια μέρα ξημερώνει και η καταστροφή είναι εκεί. Αυτό είναι εξαιρετικά σύγχρονο. Και ειδικά το πώς πολλές φορές αισθανόμαστε ότι πια έχει συμβεί και νιώθουμε αβοήθητοι μπροστά της, ενώ θα χρειαζόταν ένα κοίταγμα προς τα πίσω, ένα βήμα για να καταλάβουμε ότι τελικά δεν ήμασταν και τόσο αβοήθητοι κάποια στιγμή αλλά αποφασίσαμε λάθος. Και ότι όντως οι αποφάσεις μας κρίνουν τον χαρακτήρα μας, την ύπαρξή μας και τελικά τη ζωή των άλλων γύρω μας και τη ζωή του κόσμου που αγαπάμε και θέλουμε να προστατεύσουμε. Ολο αυτό αποκτά μια ιδιαίτερη σημασία αυτή την εβδομάδα και μας έχει όλους επηρεάσει», παραδέχεται η δημιουργός.

ΧΟΡΟΣ ΕΦΗΒΩΝ. Η Σοφία Βγενοπούλου στο κέντρο της ιστορίας τοποθετεί έναν χορό εφήβων που την αφηγούνται αλλά και ταυτόχρονα την παρακολουθούν καθώς εξελίσσεται, επιστρατεύοντας τη ραπ μουσική για να σχολιάσουν όλα όσα τους απασχολούν σήμερα. «Θέλουμε να γίνει ένας χορός νέων ανθρώπων, οι οποίοι προσπαθούν να σκιαγραφήσουν πιο καθαρά την εικόνα αυτή, με πιο γενναίο βλέμμα και πολύ γρήγορα να ορθώσουν το ανάστημά τους και να πουν ότι εγώ δεν θέλω να είμαι μέρος αυτής της ιστορίας, που στο κάτω κάτω είναι χαμένη από κάποια στιγμή και έπειτα. Αλλά θέλω πραγματικά να είμαι μέρος της ιστορίας που ξεκινάει μόλις τελειώσει αυτή. Με λίγα λόγια, μόλις βγω από αυτήν την πόρτα του θεάτρου ξεκινάει μια καινούργια ιστορία, όπως κάθε μέρα είναι μια καινούργια ιστορία της υπόλοιπης ζωής μας, και από εκεί και πέρα μπορώ να είμαι ενεργός και να σκέφτομαι περισσότερο. Για αυτόν τον λόγο και με αυτό το σκεπτικό επέλεξα το συγκεκριμένο έργο», δηλώνει η σκηνοθέτρια και συνεχίζει: «Εγώ οφείλω να πω για τον εαυτό μου ότι αν και τις δουλειές που κάνουμε τις αγαπούμε και τις σκεφτόμαστε με πολλή νοσταλγία, αυτή τη συγκεκριμένη την ξεχωρίζω, ίσως και λόγω των κοινωνικών συγκυριών και όλων όσα έχουμε περάσει. Νιώθω ότι είναι μια δουλειά που με έχει αλλάξει πιο πολύ από άλλα πράγματα που έχω καταθέσει και έχω κάνει. Εχω την εντύπωση ότι η καθημερινή θεώρησή μου έχει μετακινηθεί μέσα από τη μελέτη και κυρίως τη δουλειά μου με τον θίασο και τη δημιουργική ομάδα. Και πραγματικά ελπίζω οι άνθρωποι να μη νιώθουμε αβοήθητοι μπροστά σε αυτά που συμβαίνουν. Αυτό θα ήθελα πάρα πολύ να είναι το μήνυμα της παράστασης».