Ενδυτροβανάρ

– Άλογο ή σύννεφο;

– Όνειρο, πεταλούδα…

– Νερένια χάρη, σάστισμα, χλιδή…

Κορίτσια υδάτινα κλεισμένα στον πηλό

Ν’ ανοιγοκλείνουν τις παλάμες τους.

– Τ’ αγιάζι κάρφωσε τους σταλαχτίτες!

Αράχνη τώρα σφίγγα χώνει τα δαμάσκηνα…

– Έλα, πιες…

– Τί;

– Όνειρο…

Ποιός μίλησε; Κοίτα! Πέφτει η φωνή της

Νυχτερίδας κάτω απ’ τα γεράνια

Πεταλούδα σκοτεινή

Και πάει και πάει…
Δεν ξεχωρίζει πια ο έσπερος

Μες στις πλειάδες. Δεν ξεχωρίζεις.

Έτσι σε θέλησε τούτη η γραμμή των

Αστεριών που πάλλεται μύρο και σπέρμα.

Κ’ είναι οι νεκροί δενδροστοιχίες μακρινές,

Χώμα κι αλάτι, κρασί κι αλάτι…

Λειψοί ν’ ασπρίζουνε στο φως του πολικού,

Μαλαματένιοι· με την ηχώ ανεβαίνοντας.

Των μαυσωλείων και των λυγμών…

Θυμήσου· τέτοιο ένα τραγούδι

Σ’ είχε προλάβει κάποτε αρχάγγελος

Στην αμμουδιά καθώς κοιμώσουν.

Και τότε αλαφιασμένος κοίταξες ψηλά

Και είδες το φεγγάρι

Ακόμα ζαλισμένο μες στο πάθος του, σημαδιακό.

Την όψη σ’ άγγιξε κλωνάρι πασχαλιάς.

Κ’ ύστερα απ’ άκρη σ’ άκρη τράνταξε το κύμα.

Παράπονο σε πήρε ο έρωτας

Και τριγυρνούσε στις αυλές αλαφροΐσκιωτος.

– Λάμψη μιας άλλης σάρκας ξανά

Απ’ αλάβαστρο σαν

Χτίζει τ’ άγαλμά σου το φεγγάρι…

– Ατόφιο φως… Ήρεμη κίνηση

Σαλεύοντας στον καλαμιώνα τα πουλιά…

– Έρωτες σκύβουν στο νερό και αγαπιούνται.