NON PAPER

Επιλεκτικός φιλειρηνισμός

Γράφω αυτό το κείμενο και, συγχρόνως, παρακολουθώ από την τηλεόραση την προσγείωση ρώσων κομάντο στο αεροδρόμιο Αντόνοφ του Κιέβου, δηλαδή, επί της ουσίας, την κατάληψη των ουκρανικής πρωτεύουσας. Ακούω για βομβαρδισμό νοσοκομείου στο Ντονέτσκ. Μιλάω με συναδέλφους και φίλους, σταχυολογώ απόψεις που καταγράφονται στα σόσιαλ μίντια. Και, ανάμεσα σε άλλα, αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν στρατιωτικές δυνάμεις των ΗΠΑ είχαν εισβάλει σε μια όμορη χώρα. Θα είχε παραλύσει η Αθήνα από τις «μεγαλειώδεις φιλειρηνικές πορείες» προς την αμερικανική πρεσβεία. Το σύνθημα «Φονιάδες των λαών, Αμερικάνοι» θα δονούσε τα χιπστεράδικα της πλατείας Μαβίλη. Συνδικάτα, σωματεία, νεολαίες, φορείς και αυτόνομοι θα έδιναν το παρών. Θα καίγονταν αμερικάνικες σημαίες. Και οι καλλιτέχνες μας θα έστελναν βροντερό μήνυμα στον ιμπεριαλισμό. Οπως τότε, με την επέμβαση του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία, που είχαν σχηματίσει την «κυβέρνηση του βουνού», δηλαδή των υψίπεδων της πλατείας Κολωνακίου – και δεν θυμάμαι αν «πρωθυπουργός» ήταν ο Τσακνής ή ο Λαζόπουλος.

Η Αθήνα μπορεί να μην παρέλυσε και δεν έχει συσταθεί (ακόμη) καλλιτεχνική βουνίσια κυβέρνηση αλλά τέτοιες αντιδράσεις υπήρξαν. Ακριβώς τέτοιες όμως. Διότι, όταν σε κατατρώει η ιδεοληψία εναντίον της Δύσης, βαφτίζεις τον Ρώσο Αμερικανό και no problem. Η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ εξέδωσε ανακοίνωση (με σήμα το λογότυπο της Μερσεντές αντί για της ειρήνης) με την οποία καταδικάζει «τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των μεγάλων δυνάμεων» χωρίς να κατονομάζει τη Ρωσία. Ο συριζαίος ευρωβουλευτής Αρβανίτης επισημαίνει ότι «είναι λάθος για κάθε δημοκρατικό πολίτη να ταχθεί στο πλευρό της μίας ή της άλλης πλευράς». Και ο διανοούμενος Βαλντέν επισημαίνει τη «δαιμονοποίηση της Ρωσίας». Το τιμημένο ΚΚΕ πρωτοτυπεί. Καλεί σε συγκέντρωση στη ρωσική πρεσβεία και πορεία προς την αμερικάνικη (ίσως διότι ο Πούτιν αποδόμησε λιγουλάκι τον Λένιν). Οι δε «δημοκρατικοί» πολίτες που υιοθέτησαν πανηγυρικά το «Μητσοτάκη GFY» δεν τολμούν να αρθρώσουν τη λέξη Ρωσία. Λες και θα έρθει ο Ανδρέας Μεταξάς, ο Γενναίος Κολοκοτρώνης, ο Στάλιν και ο Ζαχαριάδης αντάμα να τους τραβήξουν το αφτάκι.

Είμαστε μια χώρα που οι κάτοικοί της ζουν ή προσπαθούν να ζήσουν πιο «αμερικάνικα» από τους Αμερικάνους, πιο «ευρωπαϊκά» από τους Ευρωπαίους, διεκδικούν όλα τα «δυτικά» δικαιώματα, αποποιούνται τις «δυτικές» υποχρεώσεις και, ταυτόχρονα, θεωρούν μοναδική πηγή του γενικού «κακού» τη Δύση. (Κάπως λέγεται αυτό στην ψυχιατρική αλλά δεν είναι της ώρας). Είναι η «κληρονομική ασθένεια» του αντιαμερικανισμού των γνωστών κινημάτων. Εξαιτίας του οποίου, την εποχή που οι έλληνες τραγουδιστές έδιναν συναυλίες εναντίον του ΝΑΤΟ (άρα υπέρ του Μιλόσεβιτς), κοιτούσαν περίπου σαν δωσίλογους όσους μιλούσαν για τη Σρεμπρένιτσα και υιοθετούσαν το σύνθημα «Κοσοβάροι πρόσφυγες συγγνώμη, οι Ελληνες δεν έχουν τραγούδια για εσάς». Το μόνο παρήγορο, απότοκο θεωρώ της έκθεσης στα σόσιαλ μίντια, είναι ότι, πλέον, αυτή η στάση καταγγέλλεται.

Το «έγκλημα» και ο «εγκληματίας»

Δεν έχει σημασία αυτό καθαυτό το «έγκλημα» αλλά ποιος το διαπράττει. Αυτό, περίπου, ισχύει εδώ που ‘ναι Βαλκάνια. Το βλέπουμε και στην περίπτωση του περφόρμερ που, ενώ  κατηγορήθηκε για βιασμούς ανηλίκων, είχε σηκώσει ψηλά τη σημαία του #Μetoo, και έγραφε πύρινα άρθρα εναντίον της αρσενικής τοξικότητας. Τον «καταγγελόμενο ως βιαστή» γι’ αυτούς που έχουν ήδη βγάλει την ετυμηγορία για τον Λιγνάδη και τους «βιαστές της Θεσσαλονίκης».

Γιατί; Δανείζομαι την απάντηση από ένα σχόλιο του καθηγητή του ΑΠΘ Νικόλα Σεβαστάκη: «…Αυτά είναι βαθιά θέματα ταυτότητας και όχι απλά παιχνίδια ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, τρολς ή κομματισμού. Οι ιδιότητες ορισμένων προσώπων, το αισθητικό και κοινωνικοταξικό τους προφίλ και, φυσικά, ο συμβολισμός τους παράγουν διαφορετικές δονήσεις και αξιολογήσεις. Κρίνεται διαφορετικά ακόμη και ο βιαστής, ο δολοφόνος, ο ποινικός, ο χούλιγκαν αν παραπέμπει σε συντηρητικές / αστικές ή σε αντιαστικές / ανατρεπτικές αξίες. Με μια διαφορά: ο αστικός χώρος θυσιάζει τους δικούς του, δεν τους καλύπτει όταν συμβεί κάτι και εκτεθούν».